Ποιος θυμάται τα καθόλου μακρινά 2012, 2013, όταν είχε ανοίξει η συζήτηση για τον αντιρατσιστικό νόμο και τη στάση της Ν.Δ.; Ήδη από το 2011, όσοι μετανάστες κατήγγειλαν σε αστυνομικά τμήματα ρατσιστική επίθεση, συχνά αντιμετώπιζαν δυσκολίες στην κατάθεση μήνυσης και εξίσου συχνά κατέληγαν οι ίδιοι στο κρατητήριο και σε διαδικασίες απέλασης εάν δεν είχαν τα απαραίτητα χαρτιά.
Σε συζήτηση στη Βουλή τον Μάιο του 2013, ο τότε αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών Χαράλαμπος Αθανασίου είχε ισχυριστεί πως επαρκούσε ο νόμος του 1979. Για το θέμα δε της προστασίας ουσιωδών μαρτύρων και θυμάτων ρατσιστικής βίας η Ν.Δ. είχε σθεναρά αντισταθεί σε διατάξεις που θα τους προστάτευαν από απέλαση μέχρι να ολοκληρωθεί η δίκη.
Ενδεικτικά θυμίζουμε την επιχειρηματολογία του τότε υπουργού Δημόσιας Τάξης Νίκου Δένδια, ο οποίος, σε σχετική ερώτηση, απαντούσε ότι τότε όλοι οι μετανάστες χωρίς χαρτιά θα κατήγγειλαν ότι έπεσαν θύμα ρατσιστικής επίθεσης για να γλιτώσουν την απέλαση. Βέβαια, το υπουργείο είχε αναγκαστεί να παραδεχθεί τον Οκτώβριο του 2012 την ύπαρξη και έξαρση της ρατσιστικής βίας ιδρύοντας γραφεία αντιμετώπισης της ρατσιστικής βίας στην αστυνομία όλης της χώρας και ο Ν. Δένδιας δήλωνε ότι «η χώρα δεν στερείται νομικού οπλοστασίου όσον αφορά τη ρατσιστική βία».
Τον Απρίλιο του 2013 βρέθηκαν αντιμέτωποι με την υπόθεση της Μανωλάδας. Τότε, βγαίνοντας από το Α.Τ. Βάρδας, ο Ν. Δένδιας δήλωνε ότι «ουδείς από τα θύματα είτε κρατείται, είτε υπάρχει πιθανότητα να απελαθεί. Το θεσμικό πλαίσιο που υπάρχει μου επιτρέπει ευθέως να σας δηλώσω ότι έχω την ευχέρεια να δώσω στα θύματα αυτό το καθεστώς που θα τα προστατεύσει από την απέλαση». Στην περίπτωση ρατσιστικής επίθεσης εις βάρος κάποιου κάπου στο κέντρο της Αθήνας θα ήταν αδύνατο ο υπουργός να το μάθει και να δώσει το καθεστώς προστασίας στο θύμα...
Για την ιστορία: στην υπόθεση της Μανωλάδας εφαρμόστηκε ελλιπώς η νομοθεσία περί trafficking, προστατεύοντας μόνο όσους τυχαία τραυματίστηκαν, όπου δηλαδή βρήκαν στόχο τα σκάγια, και όχι για όλους αυτούς στους οποίους ρίχτηκαν τα σκάγια, που αποτελούσαν και ουσιώδεις μάρτυρες, και εν δυνάμει θύματα. Μάλιστα, όταν η υπόθεση έφτασε το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, όπου η Ελλάδα καταδικάστηκε, οι μισοί εναγόμενοι δεν είχαν λάβει την προστασία της νομοθεσίας του trafficking.
