Η ετυμηγορία εκδόθηκε.
Με τη βούλα της Δικαιοσύνης επιβεβαιώθηκε: η φασιστική Χρυσή Αυγή είναι εγκληματική οργάνωση.
Τέλος καλό; Όλα καλά;
Όχι. Ούτε στο τέλος φτάσαμε. Ούτε όλα είναι καλά.
Η δικαιολογημένη ικανοποίηση των Ελλήνων πολιτών γιατί θα πάνε φυλακή Μιχαλολιάκος και Σία δεν επιτρέπεται να μας οδηγήσει σε βιαστικά συμπεράσματα για την πολιτική αποτελεσματικότητα μιας απόφασης, όσο σημαντική κι αν είναι, ούτε σε εφησυχασμό. Το ακροδεξιό φασιστικό φίδι τιθασεύτηκε για την ώρα. Αλλά τα αυγά που έχει εναποθέσει στους κόλπους της κοινωνίας είναι εκεί... Γι’ αυτό υπάρχει λόγος ανησυχίας.
Η Ελλάδα δεν μπορεί να είναι όαση μέσα σ’ έναν κόσμο, σε μια Ευρώπη που ζει την αναγέννηση ακροδεξιών τάσεων. Είτε με τη μορφή του εθνολαϊκισμού. Είτε με τη μορφή του απομονωτισμού. Είτε με τη μορφή της μισαλλοδοξίας και της ξενοφοβίας. Είτε με τη μορφή άμεσης η έμμεσης αμφισβήτησης αυτονόητων δημοκρατικών ελευθεριών και δικαιωμάτων.
Οι παράγοντες είναι πολλοί. Η εξαιρετικά προβληματική οικονομική κατάσταση σε πολλές χώρες - φυσικά και στον τόπο μας. Οι διογκούμενες κοινωνικές ανισότητες. Τα μεταναστευτικά ρεύματα. Πιο πρόσφατα και η ύπαρξη της πανδημίας, που όχι μόνο επιδεινώνει την οικονομική κατάσταση του μέσου ανθρώπου, αλλά και τον κλείνει περισσότερο στο καβούκι του.
Αντιμέτωπες μ’ αυτά τα σύνθετα προβλήματα, οι πολιτικές ηγεσίες κάνουν συχνά ένα καίριο λάθος: αντί να βγουν μπροστά και να υπερασπιστούν τις δημοκρατικές ελευθερίες με πράξεις, όχι μόνο με λόγια, αντί να ενισχύσουν δυναμικά το κοινωνικό κράτος, αντί να κάνουν ακόμη πιο διακριτές τις διαχωριστικές γραμμές προς τα άκρα, κάνουν ακριβώς το αντίθετο. Προσπαθούν να χαϊδέψουν τα αυτιά τμημάτων της κοινωνίας που ρέπουν προς τα κει. Κι έτσι οι κίνδυνοι, αντί να περιοριστούν, διογκώνονται. Γι’ αυτό πιστεύω απαρέγκλιτα στη γραμμή που χάραξε ο Κώστας Καραμανλής: «Με τα άκρα δεν συμπράττουμε». Οι διάδοχοί του στην κορυφή της Νέας Δημοκρατίας είχαν άλλες απόψεις.
Αυτό είναι το ένα. Και το άλλο: κανείς στην κοινωνία δεν πρέπει να μένει πίσω. Ούτε η ανήμπορη γιαγιά που δεν έχει ποιος να τη φροντίσει. Ούτε ο χαμηλόμισθος που είναι για μήνες, αν όχι χρόνια, χωρίς δουλειά. Ούτε ο αγρότης που του μένουν αζήτητα τα προϊόντα του μόχθου του. Η κοινωνία δεν είναι για τους λίγους. Είναι για τους πολλούς. Κι αν αυτό δεν το κάνουν κτήμα τους όσοι κυβερνούν αυτό τον τόπο, καμία δικαστική απόφαση δεν θα μας σώσει στο μέλλον από τους φασιστές.
* Ο Ευάγγελος Αντώναρος είναι πρώην κυβερνητικός εκπρόσωπος
