του Κωνσταντίνου Σταυριανίδη*
Η ιεράρχηση των αναγκών, κατά Μάσλοου, απεικονίζεται σε πέντε επίπεδα. Από κάτω προς τα πάνω. Το πρώτο επίπεδο αναφέρεται στις βιολογικές ανάγκες, το δεύτερο στην ασφάλεια, το τρίτο στην οικογένεια… Δεν γίνεται να εκφράσει κανείς μία ανώτερου επιπέδου ανάγκη, αν δεν έχει καλύψει τις κατώτερου επιπέδου ανάγκες.
Η υπογεννητικότητα π.χ. στη χώρα μας, οφείλεται στο γεγονός ότι οι νέοι άνθρωποι παλεύουν ακόμα να καλύψουν τις ανάγκες του πρώτου επιπέδου. Δηλαδή, παλεύουν ακόμα να διασφαλίσουν την στέγη τους, το φαγητό τους, την ένδυσή τους… Αφού καλύψουν αυτή την ανάγκη, στη συνέχεια πρέπει να νιώσουν ασφαλείς, δηλαδή αυτά που έχουν να είναι σταθερά, να βιοπορίζονται, δεν θα τεθούν σε αμφισβήτηση, το αύριο θα είναι πιο βελτιωμένο...και στην συνέχεια να περάσουν στο επόμενο επίπεδο και να δημιουργήσουν οικογένεια, να κάνουν παιδιά.
Ορίστε, λοιπόν, μια επιστημονικά τεκμηριωμένη εξήγηση για την υπογεννητικότητα στην χώρα μας. Δεν είπα και κάτι καινούργιο, βέβαια. Το πόσο ένας λαός μπορεί να καλύψει τις ανάγκες του και τον βιοπορισμό του, καθορίζεται από το πολιτικό περιβάλλον μέσα στο οποίο ζει.
Την 7η του Ιούλη θα πρέπει να επιλέξουμε το πολιτικό περιβάλλον εντός του οποίου θα πορευτούμε την επόμενη τετραετία. Η πολυετής κρίση οδήγησε στην φτωχοποίηση των κοινωνικών στρωμάτων. Οι μικρομεσαίοι στύφτηκαν εντελώς, μόνο η μύτη τους έμεινε έξω από το νερό, πολλοί πνίγηκαν,οικονομικά εννοώ, κάποιοι κυριολεκτικά, διότι επέλεξαν την αυτοκτονία.
Οι εργαζόμενοι, ιδιαίτερα οι νέοι, εξευτελίστηκαν, μισθοί πείνας, η αγοραστική τους δύναμη ελάχιστη, φτάνει, αν μένουν στους γονείς τους, ίσα για το φαγητό τους και για κάνα ρουχαλάκι, αν μένουν μόνοι τους, εξαθλίωση…
Οι δανειστές μας, με τους ιδιαίτερα εξειδικευμένους επιστήμονες που διαθέτουν, και αφού κάνανε οι προηγούμενες κυβερνήσεις, που εμείς επιλέξαμε, ό,τι μπορούσαν για να φτάσουμε στην πόρτα τους, είναι οι αρχιτέκτονες της εξαθλίωσής μας.
Ακολουθώντας νεοφιλελεύθερες πολικές σ’ό,τι αφορά στο Κράτος, στην Κοινωνία, στην Αγορά, στο Άτομο, στηριγμένες στις θεωρίες του Σκωτσέζου Άνταμ Σμιθ, ηθελημένα μας οδήγησαν με μαθηματική ακρίβεια στην εξαθλίωση.
Όταν δογματικά η σμίκρυνση του κράτους θεωρείται από τους νεοφιλελεύθερους ως έναρξη κάθε αναπτυξιακής διαδικασίας, αυτό στην πράξη σημαίνει εξαθλίωση. Δηλαδή, λένε οι δανειστές, λέει η Ν.Δ., λέει και ο κ. Μητσοτάκης, θα φεύγουν 5 από το δημόσιο θα προσλαμβάνεται ένας. Αυτό στην πράξη σημαίνει ότι αν τώρα έχει χρόνο αναμονής για να μπεις στην λίστα κάποιου χειρουργείου κάποιου νοσοκομείου 3 μήνες, αυτοί θα γίνει 13 και επειδή δεν θα μπορείς να περιμένεις, θα πας στο ιδιώτη, αν δεν έχεις χρήματα θα πουλήσεις ό,τι μπορείς, ανάλογα με την περίπτωση, για να ζήσεις.
Δηλαδή, φίλε μου, θα είσαι εσαεί στο πρώτο επίπεδο της πυραμίδας του Μάσλοου, θα παλεύεις για να επιβιώσεις. Αυτό το 5 φεύγουν, ένας έρχεται, σκεφτείτε το στο σχολείο, στην αστυνομία… στην εφορία... Θα γίνουν όλα ιδιωτικά. Έτσι θα δημιουργήσει θέσεις εργασίας η Ν.Δ. Θα χαλάσει θέσεις στο Δημόσιο και θα τις δημιουργήσει στον ιδιωτικό τομέα με πολύ, πολύ χαμηλότερο κόστος. Αν το διαβάσουμε διαφορετικά, θα δημιουργήσει έμμεσα κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες, θα πάρει δουλειές-δραστηριότητες από το κράτος να τις δώσει σε ιδιώτες.
Οι ιδιώτες με τη σειρά τους θα αυξήσουν την υπεραξία των υπηρεσιών που παρέχουν, μειώνοντας το κόστος εργασίας, δίνοντάς τους ελάχιστους μισθούς που έχει νομοθετήσει ο νεοφιλελευθερισμός (βλέπε δραστηριότητες καθαρισμού στην δημόσια υγεία), θα γίνονται αυτοί πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι.
Χρειάζεται μεταρρυθμίσεις το κράτος;
Και βέβαια χρειάζεται, η καταστροφή του όμως, δεν είναι μεταρρύθμιση, είναι κλεψιά του δημοσίου και του κοινωνικού συμφέροντος. Χρειάζεται μεταρρυθμίσεις που θα το κάνουν πιο παραγωγικό, πιο αξιοκρατικό, λιγότερο δαπανηρό, μεταρρυθμίσεις που θα το εξορθολογήσουν, που θα απαιτούν το μέγιστο ποσοτικό και ποιοτικό αποτέλεσμα με την ελάχιστη δυνατή καταπόνηση σε ανθρώπινο δυναμικό και σε Κόστος. Αυτό επιτυγχάνεται με οργανωτικές ενέργειες, όχι καταστρέφοντάς το.
Όταν η προαγωγή του ατομικού συμφέροντος έναντι του συλλογικού είναι ένας εκ των ακρογωνιαίων λίθων της νεοφιλελεύθερης πολιτικής ιδεολογίας, τότε εύκολα γίνεται κατανοητό γιατί ο κ. Μητσοτάκης ως εκφραστής της ιδεολογίας αυτής μίλησε για 7 μέρες εργασίας.
Είπε, βέβαια, σε συνεννόηση με τον εργοδότη. Αν αύριο έχει τη δυνατότητα να νομοθετήσει αυτός και καταργήσει όποια προστασία υπάρχει για το ωράριο-ώρες εργασίας (σμίκρυνση του κράτους), τότε αρχίζει ο εργασιακός μεσαίωνας. Ουδείς αναντικατάστατος· φύγε εσύ, έλα εσύ.
Αυτές οι πολιτικές, βέβαια, είναι αδιέξοδες, φράζουν τις αρτηρίες της κοινωνίας, οδηγούν σε συγκρούσεις, σε εμφράγματα. Οι φιλελεύθερες πολιτικές είναι η αιτία της αστάθειας στην Ευρώπη και της ανόδου των εκλογικών ποσοστών των ακροδεξιών σχημάτων.
Η αφαίρεση αγοραστικής δύναμης από το καταναλωτικό κοινό ως μέτρο αντιμετώπισης της οικονομικής κρίσης, είναι ανοησία και ατελέσφορη. Υπάρχει από την άλλη μεριά η κεϋνσιανή σχολή. Ο Τζων Κέυνς, λοιπόν, υποστήριζε ότι για να λυθεί το πρόβλημα της ανεργίας που αντιμετώπιζε ο δυτικός κόσμος μετά το κραχ της Νέας Υόρκης (1929), θα έπρεπε να παρέμβει το κράτος και χρηματοδοτώντας την οικονομία και τις επιχειρήσεις να δημιουργήσει νέες θέσεις εργασίας.
Δεν εισηγείται σμίκρυνση του κράτους, αλλά προτείνει το κράτος να ρυθμιστεί. Μαρξιστής δεν υπήρξε κανένας από του δύο. Κανένας εκ των δύο δεν αμφισβήτησε την ελεύθερη οικονομία, κανένας δεν αμφισβήτησε τον Καπιταλισμό.
Την 7η του Ιούλη θα επιλέξουμε τι θέλουμε. Θέλουμε να δώσουμε μια δεύτερη ευκαιρία στον ΣΥΡΙΖΑ και τις δυνάμεις που συνεργάζονται μαζί του, ή να επιτρέψουμε σ’ αυτούς που ευθύνονται για την κρίση να ξανακυβερνήσουν τη χώρα;
Έκανε λάθη ο Σύριζα; Πολλά. Ο τρόπος που χειρίστηκε τους μικρομεσαίους ένα εξ αυτών· τους αφάνισε. Ο τρόπος, επίσης, που αξιοποίησε τα μέλη του και την κομματική του οργάνωση: ως διακοσμητική γλάστρα. Ο τρόπος που επικοινωνούσε με τον λαό, που επικοινωνούσε τα πεπραγμένα του, ένας ήταν: ο κυβερνητικός εκπρόσωπος.
Δεν έχει νόημα να πω και άλλα, δεν είναι το θέμα μου αυτό. Θα πω μόνο ότι στα τεσσεράμισι χρόνια διακυβέρνησης από τον Σύριζα, δεν έχουμε ούτε μία περίπτωση διασπάθισης δημοσίου χρήματος υπέρ κάποιου ιδιώτη.
Προτείνω, λοιπόν, να του δώσουμε μία δεύτερη ευκαιρία και να τον επιτηρούμε με πολύ, πολύ μεγάλη κριτική διάθεση.
*Ο Κων/νος Σταυριανίδης είναι Μηχανικός παραγωγής & Διοίκησης – Κοστολόγος.
