Του Αντώνη Σαχπεκίδη
Τι ακριβώς συνέβη κατά τις τελευταίες δεκαετίες και οδηγηθήκαμε στη χρεοκοπία και την καταστροφή; Είναι ανάγκη να κάνει κάθε πολίτης αυτής της χώρας ακριβή εκτίμηση των καταστάσεων πριν και μετά το έγκλημα, προκειμένου να καθορίσει αναλόγως τη στάση του από εδώ και πέρα. Διότι δεν πρόκειται για μια λογιστική -ας την πούμε- χρεοκοπία, να έπεσαν δηλαδή έξω οι προηγούμενες κυβερνήσεις μας στην άσκηση μιας οικονομικής πολιτικής. Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια διαρκή ανομία και ένα γενικευμένο πλιάτσικο για πολλά χρόνια εις βάρος της δημόσιας περιουσίας. Κι αν κάποιοι έχουν αντίρρηση επ’ αυτού, ας μας πει η Τράπεζα της Ελλάδος πόσα χρήματα συνολικά έχουν φύγει στο Εξωτερικό τα τελευταία 30 χρόνια, για να φανεί το μέγεθος του συντελεσθέντος εγκλήματος. Και το μέγεθος αυτό γίνεται ακόμη μεγαλύτερο, αν λάβουμε υπόψη ότι κατά την ίδια εκείνη χρονική περίοδο εισέρρευσε στα ταμεία του κράτους πακτωλός χρημάτων με τα πακέτα Ντελόρ, Σαντέρ κ.λπ.
Όταν, λοιπόν, αναφερόμαστε στις εκλογές του Γενάρη του 2015, δεν μιλάμε για μια συνήθη εναλλαγή στην εξουσία κάποιων κομμάτων. Μήπως η σημερινή κυβέρνηση παρέλαβε μια «κανονική» χώρα; Ή μήπως βρήκε ερείπια κι έναν λαό καθημαγμένο, τον οποίο έπρεπε να ανασύρει από τον πάτο του πηγαδιού; Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η σύγκρουση σήμερα είναι ανάμεσα στον λαό και σ’ αυτούς που τον ταπείνωσαν, στη νομιμότητα και στην ανομία, στην πρόοδο και στην αντίδραση, ανάμεσα σ’ αυτούς που κατέστρεψαν τη χώρα και σ’ αυτούς που ανέλαβαν να αποκαταστήσουν το κράτος δικαίου, αλλά και να φέρουν την κάθαρση στον δημόσιο βίο. Διότι, αν για τη χρεοκοπία ευθύνεται κατά το ήμισυ η διαπλοκή και η διαφθορά, κατά το υπόλοιπο ήμισυ ευθύνεται η ατιμωρησία, εξαιτίας της οποίας διαιωνίζεται η κατάσταση. Μιλάμε για ένα έγκλημα και την ανάγκη να υπάρξει κάθαρση, δίχως την οποία η χώρα θα εξακολουθήσει να σέρνεται, όπως γινόταν ώς τώρα.
Γι’ αυτό, ανάγκη πάσα και επείγουσα να ολοκληρωθεί το έργο της κάθαρσης και να δημιουργηθεί σύγχρονο κράτος δικαίου, ώστε η χώρα να προχωρήσει μπροστά, εκεί που μπορεί να πάει με τις πραγματικές της δυνάμεις και δυνατότητες. Γι’ αυτό λυσσομανούν οι εκπρόσωποι του παλαιού κόσμου και οι επ’ εσχάτων συνοδοιπόροι τους.
Λοιπόν, θα προχωρήσουμε μπροστά για τη σταθεροποίηση της δημοκρατίας και τη σταδιακή βελτίωση των συνθηκών ζωής του λαού ή θα γυρίσουμε ξανά πίσω στο αμαρτωλό και καταστροφικό παρελθόν και στη φενακισμένη δημοκρατία; Ο κυρίαρχος λαός θα αποφασίσει και κανένας άλλος. Το τεράστιο έργο που συντελείται τα τελευταία χρόνια δεν πρέπει να ανακοπεί. Θα είναι άλλη μια καταστροφή και θα έχει χαθεί άλλη μια ευκαιρία. Και θα είναι κρίμα!
Ψεύδη και συκοφαντίες
Ενδεικτικό του γενικευμένου πολέμου που αντιμετώπισε ο Αλέξης Τσίπρας και η κυβέρνησή του είναι ότι σε όλα τα τηλεοπτικά πάνελ, μηδέ της ΕΡΤ εξαιρουμένης, οι εκπρόσωποι όλων των άλλων κομμάτων, σε έναν ανήθικο πόλεμο φθοράς, συναγωνίζονται στις επιθέσεις τους ενάντια στον εκπρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ, υιοθετώντας μάλιστα την ίδια ατζέντα ψευδών και συκοφαντίας. Μητσοτάκης: «απατεώνας ο Τσίπρας». Γεννηματά: «μεγάλος απατεώνας ο Τσίπρας». Λεβέντης: «πολύ μεγάλος απατεώνας ο Τσίπρας». Κουτσούμπας: «ο μεγαλύτερος πολιτικός απατεώνας ο Τσίπρας». Πες πες, όλοι μαζί και ταυτοχρόνως, τι πιστεύει σήμερα ο μέσος Έλληνας που παρακολουθεί ΣΚΑΪ και διαβάζει ΤΑ ΝΕΑ και ΤΟ ΒΗΜΑ (νομίζοντας ότι διαβάζει... δημοκρατικές εφημερίδες, αυτές των κατά Κ. Καραμανλή «νταβατζήδων του Έθνους»); ότι ο Τσίπρας είναι σίγουρα απατεώνας, αφού το λένε όλοι! Ο γκαιμπελισμός, στο αποκορύφωμά του, συνάντησε την άγνοια και τα κενά ενημέρωσης που προκάλεσε η συστηματική παραπληροφόρηση και η απόκρυψη της αλήθειας, κι έτσι κατασκευάστηκε το... τέρας.
Αλλά σε ποια κατάσταση ήταν η χώρα, πριν αναλάβει η σημερινή κυβέρνηση, και πού βρίσκεται τώρα; Είμαστε σήμερα στην κατάσταση ανυποληψίας και κατάρρευσης που ήμασταν πριν από το 2015; Δεν στηρίχτηκαν όσοι συμπολίτες μας είχαν περισσότερο ανάγκη; Ή μήπως έπρεπε να ξεκινήσουμε από «τους από πάνω»; Και καλά αυτοί οι τελευταίοι βιάζονται να διώξουν αυτήν την κυβέρνηση, για να συνεχίσουν με τους δικούς τους το μεγάλο πλιάτσικο του δημόσιου πλούτου. Αλλά κι ο λαός; Οι πολλοί, που πλήρωσαν με τις θυσίες τους την απληστία αυτών που έβγαζαν τα λεφτά τους (;) στο Εξωτερικό, όταν εκείνοι δοκιμάζονταν; Κατακαημένη δημοκρατία! Άλλοι πεθαίνουν για σένα, κι άλλοι σε πεθαίνουν κάθε μέρα! Και οι πιο πονηροί τρέφονται από τις σάρκες σου... Έτσι ήταν πάντα (αλλά και έτσι θα ’ναι πάντα;).
Σήμερα δεν μας ονειδίζουν πλέον οι άλλοι Ευρωπαίοι, ούτε απαιτούν να αποφασίζουν αυτοί για μας. Όταν οι πολίτες ψήφιζαν την Αριστερά, ήξεραν πολύ καλά σε ποια κατάσταση βρίσκονταν, αλλιώς δεν θα την ψήφιζαν! Γιατί, την Αριστερά την έχουμε για τα δύσκολα: είτε για να πολεμήσει τους εξωτερικούς κατακτητές, είτε για να μας απαλλάξει από τους εσωτερικούς δυνάστες.
Κι επειδή η ιστορία διδάσκει, ώστε να μην κάνουμε τα ίδια λάθη: στην πιο δύσκολη στιγμή του Πελοποννησιακού Πολέμου, οι Αθηναίοι, υποφέροντας τα πάνδεινα και θεωρώντας τον Περικλή υπεύθυνο για τις κακουχίες τους, εκδήλωσαν την οργή τους εναντίον του καθαιρώντας τον από τη θέση «του πρώτου πολίτη της χώρας», και επιβάλλοντάς του βαρύ χρηματικό πρόστιμο. Αλλ’ αμέσως μετά, «όπως συνηθίζει να κάνει ο λαός», τον αποκατέστησαν και πάλι στη θέση του και του ανέθεσαν εν λευκώ όλη την εξουσία, παραβλέποντας τα ιδιωτικά τους βάσανα και εκτιμώντας πως για τις ανάγκες συνολικά της πόλης αυτός ήταν ο πιο άξιος να οδηγήσει τη χώρα.
Οι πολίτες να διαλέξουν
Οι πολίτες είναι οργισμένοι με αυτήν την κυβέρνηση, επειδή ο καθένας τους ζει άμεσα τις δυσκολίες που ακόμα αντιμετωπίζουμε, ενώ οι ωφέλειες από την πολιτική που ασκήθηκε την τελευταία τετραετία δεν είναι ακόμα φανερές σε όλους και σε όλο τους το εύρος. Όμως, ύστερα από μια τέτοια και τόσο βαθιά κρίση, που ήταν συνέπεια πολύχρονης κακοδιαχείρισης, δεν μπορούμε να έχουμε την απαίτηση να διορθωθούν όλα σε μια κυβερνητική θητεία τεσσάρων ετών. Και μια απόφαση, που θα πάρουμε υπό το βάρος συναισθηματικής πιο πολύ αδυναμίας και θλίψης, μπορεί να ξαναγυρίσει τον τόπο πίσω στο φαύλο παρελθόν. Οι πολίτες θα πρέπει να αναρωτηθούν αν είναι έτοιμοι για μια νέα περιπέτεια, ίσως και χειρότερη από αυτήν που ζήσαμε.
Επίσης, οι πολίτες δεν πρέπει να υποτιμούν τη θέση που έχουμε κατακτήσει στην Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο, και μάλιστα σε μια τόσο αρνητική ευρωπαϊκή και διεθνή συγκυρία όσο και σε μια ασταθή και επικίνδυνη περιοχή. Πέρα, λοιπόν από το δέντρο πρέπει να δούμε το δάσος. Καλύτερα να προνοήσουμε παρά να μετανοιώνουμε. Ξεκινήσαμε αυτόν τον αγώνα μαζί και μαζί πρέπει να προχωρήσουμε. Ένα πισωγύρισμα στο φαύλο παρελθόν θα καταστρέψει ό,τι στο μεταξύ έχουμε πετύχει.
Είναι περισσότερο από βέβαιο πως, αν συμβεί το ατύχημα, σύντομα, πολύ σύντομα ο λαός θα καταλάβει ότι έπεσε θύμα συστηματικής εξαπάτησης από όλες εκείνες τις δυνάμεις, που έχουν συμφέρουν να γυρίσει η χώρα πίσω στην κατάσταση της διαφθοράς και της διαπλοκής. Αν εκλεγεί η Ν.Δ. του Κυριάκου Μητσοτάκη, οι Έλληνες θα ξαναζήσουμε το μετεμφυλιακό καθεστώς της δεκαετίας του ’50, με έναν ετεροχρονισμένο πρωτογονισμό της Δεξιάς. Και να σκεφτεί κανείς, ότι οι μόνοι που μπορούν να κάνουν πρωθυπουργό τον Μητσοτάκη είναι οι εκτός ΣΥΡΙΖΑ αριστεροί (με ή χωρίς εισαγωγικά)...
Το ότι ο ΣΥΡΙΖΑ άντεξε σ’ έναν τέτοιο πόλεμο, σημαίνει ότι με το ποσοστό των ψήφων που πήρε εξακολουθεί να είναι ο ένας από τους δύο πόλους της πολιτικής αναμέτρησης. Δεν είναι δα και το 4% από το οποίο ξεκίνησε ο Αλέξης Τσίπρας... Κανένας άλλος πρωθυπουργός δεν πολεμήθηκε τόσο άδικα και δεν συκοφαντήθηκε τόσο άγρια από όλο το παλιό πολιτικό σύστημα και τους διάφορους μηχανισμούς του, όσο ο Αλέξης Τσίπρας. Στήθηκε ολόκληρος μηχανισμός παραπληροφόρησης, που τον ενίσχυαν δυστυχώς και δυνάμεις που έπρεπε να τον πολεμούν.
Ο μοντέρνος φασισμός
Ένα μαύρο σύννεφο πλανάται πάνω από την Ευρώπη. Είναι ο μοντέρνος φασισμός. Η Ευρώπη δεν κινδυνεύει από την Ακροδεξιά, όπως έδειξαν οι ευρωεκλογές. Κινδυνεύει από τη Δεξιά, που μεταλλάσσεται σε Ακροδεξιά. Στη χώρα μας έχει ονοματεπώνυμο και δεν κρύβεται. Είναι η Ν.Δ. του Κυριάκου Μητσοτάκη και των στελεχών που τον πλαισιώνουν.
Το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών μπορεί να αναστραφεί, αν προσέλθουν στην κάλπη όσοι για διάφορους λόγους επέλεξαν την αποχή. Αλλά η αποχή από την εκλογική διαδικασία αποτελεί από μόνη της άρνηση της δημοκρατίας, η οποία βασίζεται και λειτουργεί με την ψήφο του λαού, ενώ χωρίς αυτήν δεν νοείται δημοκρατία. Το τι υπάρχει πέραν της δημοκρατίας, καλύτερα να μην το ζήσουν οι νεότεροι...
