Ένας σκορπιός που αναζητά τροφή στην απέναντι όχθη του ποταμού προτείνει στον βάτραχο να τον διαπεραιώσει μεταφέροντάς τον στην πλάτη του. Στις αντιρρήσεις του βατράχου ότι κινδυνεύει να τον θανατώσει με το κεντρί του επειδή είναι επιρρεπής σε τέτοιες περιπτώσεις ο σκορπιός αντεπιχειρηματαλογεί ότι σε τέτοια περίπτωση θα πνίγονταν και ο ίδιος μια και δεν γνωρίζει να κολυμπά.
Πείθεται ο βάτραχος, αλλά περίπου στο μέσο της διαδρομής η τρυφερή σάρκα του βατράχου έβαλε τον σκορπιό σε πειρασμό και τον κέντρισε.
Τότε ο βάτραχος πρόλαβε και αναφώνησε «γιατί το έκανες αφού και οι δυο μας είμαστε πια χαμένοι». «Το ξέρω» απάντησε ο σκορπιός, «αλλά είναι στη φύση μου...».
Κάποια πράγματα αγγίζουν το όριο της ψυχολογίας και ακουμπάνε τα όρια της ψυχιατρικής. Αν μέσα από το πρίσμα του νεοφιλελεύθερου μυωπικού φακού που δεν μπορεί να δει τίποτα άλλο από το εγώ και αρχίζει πριν την φαρμακευτική αγωγή που επηρεάζει το νευρικό σύστημα και σβήνει μνήμες του παρελθόντος π.χ. πως ο μέρμηγκας αγόρασε σπίτι και έχει τη δουλειά που έχει; Υποθέτω ότι είναι κομμάτι της αριστείας που τον οδήγησε και στα δύο! Η υπεράσπιση του εγώ του αρίστου ω και εσύ του προλετάριου έχει να κάνει με το πώς προβάλλεται στο μικρό εγώ του ανυποψίαστου πολίτη ως ο καρπός του μήλου για να χάσουμε τον παράδεισο και να συμβεί το προπατορικό αμάρτημα. Είναι ένα παραμύθι που οδηγεί στον απομονωτισμό και χύνει το δηλητήριο στην ψυχή κάθε μικρού προλετάριου ότι μια μέρα θα καπνίζει το πούρο του απολαμβάνοντας τα οφέλη του καπιταλισμού που ο ίδιος «αυτοδημιούργητα» πάντα έστησε μετά από πολλά βάσανα και κόπους. Αυτό τον μύθο θέλουν να περάσουν προκαταβολικά ώστε αύριο να μην αντιδράσει ο μικρός προλετάριος (ντελιβεράς, ψυκτικός, εργολαβικός υπάλληλος...) για όσα θα έρθουν και να σκύψει το κεφάλι και να αφορίσει κάθε σκέψη αντίδρασης και κάθε επαφή με τον σατανά (ΣΥΡΙΖΑ, ΛΑΕ, ΚΚΕ, Πλεύση Ελευθερίας, ΑΝΤΑΡΣΥΑ κ.λπ.) και να μείνει μόνος να κλαίει τη μοίρα του και να υπηρετεί το «σύστημα» των κηφήνων που έχουν τα μέσα παραγωγής και απέκτησαν με τον ιδρώτα τους βεβαίως... βεβαίως...
Το δίδαγμα είναι τριπλό. Ψήφισε έχεις ακόμα αυτό το δικαίωμα. Άνοιξε την ψυχή σου σε κάθε μορφή αλληλεγγύης για να βιώσεις όσο πιο ανώδυνα τη λαίλαπα που έρχεται.. Τέλος άρχισε να σκέφτεσαι την ένωση της Αριστεράς σε έναν κοινό τόπο και ας μη συζητήσουμε ποιος είναι ο καλύτερος δρόμος που οδηγεί στον Παράδεισο (Σοσιαλισμό) ας συζητήσουμε πώς θα επιβιώσουμε πρώτα.
Να μην βρεθούμε ποτέ στη θέση του βατράχου. Έχει ξαναγίνει το 1993...
ΥΓ.: Για κάθε κ. Ξαφά φαντάζομαι η παραβολή του Ιησού «όποιος έχει 2 χιτώνες να δίνει τον έναν» αποτελεί φερετζέ του κλέφτη;
Ο Γλάρος
