Του Ηλία Β. Μακρή*
Πολλοί φίλοι στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν εξαντλήσει την επιχειρηματολογία, σε σχέση με το απάνθρωπο - αντικοινωνικό πρόσωπο του νεοφιλελευθερισμού που ευαγγελίζεται ο κ. Μητσοτάκης και τα στελέχη της Ν.Δ. Εδώ θα επιχειρήσουμε να φωτίσουμε την καταστροφική πολιτική που υπόσχεται η Ν.Δ., αλλά αυτή τη φορά, όμως, μέσα από την οπτική της αγοράς.
Είναι αλήθεια ότι υπάρχει μια θεωρία που θέλει να παίρνονται σκληρά αντικοινωνικά και αντεργατικά μέτρα, έτσι ώστε να δημιουργούνται υπερκέρδη στις επιχειρήσεις, με πρόσχημα ότι οι επιχειρηματίες θα επενδύσουν τα κέρδη τους και έτσι θα "ανοίξουν" οι δουλειές και τελικά θα επέλθει η ανάπτυξη... Αυτό είναι ένα "ευφυολόγημα", που χρησιμοποιείται ως άλλοθι για την εξαθλίωση των εργαζομένων και του κοινωνικού κράτους. Γιατί, εκτός από τα χαμηλά μεροκάματα, οι άμετρες- οριζόντιες φοροαπαλλαγές και εισφοροαπαλλαγές των εργοδοτών, έχουν ως αποτέλεσμα τη μείωση των κρατικών εσόδων, άρα τον δραστικό περιορισμό των κρατικών δαπανών για υγεία, παιδεία κ.λπ.
Η αλήθεια είναι ότι το σύστημα αυτό, αν και μπορεί να συμβάλλει προσωρινά στην «ευημερία» ορισμένων οικονομικών δεικτών, τελικά ποτέ και πουθενά δεν απέδωσε επί της ουσίας. Η εξήγηση είναι πολύ απλή, εφόσον αυτή η κερδοφορία προκύπτει «τεχνητά», μέσα από την υπερβολική συμπίεση του λειτουργικού κόστους της επιχείρησης, συμπίεση, που όμως έχει αρνητικές επιπτώσεις στην αγορά, εφόσον περιορίζει δραστικά το εισόδημα των εργαζομένων, δημιουργώντας έτσι ισχυρό πλήγμα στην αγοραστική τους δύναμη. Ένα τέτοιο σύστημα, ευνοεί προκλητικά μια πολύ μικρή μερίδα επιχειρηματιών, σε βάρος ωστόσο, της υπόλοιπης αγοράς. Αντίθετα, υγιής και ανταγωνιστική επιχειρηματικότητα και μάλιστα με υψηλές ποιοτικές προδιαγραφές, υφίσταται εκεί που τα μεροκάματα είναι υψηλά και οι κοινωνικές παροχές είναι ιδιαίτερα υψηλές, είτε με απευθείας κρατική χρηματοδότηση είτε μέσω ισχυρών συνδικάτων. Και λογικό είναι, γιατί ό,τι αλχημείες και να κάνει μια κυβέρνηση και όσα χρήματα να απομυζήσει από τους εργαζόμενους, εντέλει, αν ο εργαζόμενος δεν μπορεί να αγοράσει με άνεση το προϊόν ή την υπηρεσία που παράγει, τότε η επιχειρηματικότητα και η αγορά στο σύνολό της είναι καταδικασμένη σε μαρασμό.
Η Ν.Δ., επιπροσθέτως, εξαγγέλλει και την επιστροφή σε έναν εφιάλτη του παρελθόντος, που δυστυχώς, δεν μπορούμε να πούμε ότι τον ξεπεράσαμε, παρά τις όποιες προσπάθειες στην τετραετία του ΣΥΡΙΖΑ. Υπόσχεται, λοιπόν, στα προεκλογικά της προγράμματα η Ν.Δ. την ολική επαναφορά και επέκταση του καρκινώματος της ελληνικής αγοράς και της επιχειρηματικότητας, που είναι γνωστό με τον όρο: «κρατικοδίαιτη επιχειρηματικότητα». Υπόσχεται παραχώρηση τμημάτων του Δημοσίου σε ιδιώτες. Όσοι έχουν ασχοληθεί στοιχειωδώς, γνωρίζουν πολύ καλά τι στρεβλώσεις και τι προβλήματα θα δημιουργήσει αυτή η πολιτική στην αγορά, χώρια βέβαια, ότι κατά τη διάρκεια της συγκυβέρνησης Σαμαρά - Βενιζέλου, αποδείχτηκε ότι είναι μια πολύ ακριβή υπόθεση για το Δημόσιο. Τρανή απόδειξη αποτελεί η μεγάλη εξοικονόμηση πόρων που επιτεύχθηκε, επί διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, σε νοσοκομεία κυρίως, όταν οι εταιρείες που είχαν πάρει εργολαβικά διάφορες υπηρεσίες των νοσοκομείων, αντικαταστάθηκαν από εργαζόμενους που προσλήφθηκαν άμεσα στα νοσοκομεία, γι’ αυτές ακριβώς τις υπηρεσίες.
Τέλος, αυτό που λέμε «κοινωνικό κράτος» σε ένα περιβάλλον αγοράς, δεν είναι άλλο, παρά η πιο σοβαρή οικονομική επένδυση ενός κράτους στην αγορά του. Γιατί όταν ο εργαζόμενος γνωρίζει ότι θα έχει δωρεάν και υψηλής ποιότητας Υγεία και Παιδεία, εξασφαλισμένη και όχι επισφαλή εργασία, τότε, δεν έχει κανέναν λόγο να αποταμιεύει παραπανήσια χρήματα για την "κακιά την ώρα", όπως συνηθίσαμε να λέμε. Απεγκλωβίζεται, δηλαδή, εισόδημα το οποίο κατευθύνεται στην κατανάλωση, αλλά και σε μικροεπενδύσεις (π.χ. καλλιέργειες, οικοδομή, ατομικές επιχειρήσεις κ.ά.), με αποτέλεσμα να αυξάνεται ο συνολικός τζίρος της αγοράς, κάτι που δημιουργεί τη σοβαρότερη προϋπόθεση για οικονομική ανάπτυξη, η οποία θα διαχέεται στο σύνολο της κοινωνίας.
* MSc στη βιώσιμη ανάπτυξη, τομέας Τοπικής Ανάπτυξης, Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο
