Του Τάσου Ταρπινίδη*
Στην τρέχουσα προεκλογική περίοδο, όταν γίνεται λόγος για το «αναπτυξιακό μοντέλο» που πρέπει να ακολουθήσει η χώρα, γίνονται τόσο ξεκάθαρα τα σχέδια που περιγράφονται στις θέσεις των κομμάτων, ώστε μετά την 7η Ιουλίου κανείς δεν θα έχει δικαίωμα να ισχυριστεί πως δεν γνώριζε ή δεν είχε καταλάβει.
Υπάρχει το σχέδιο που θέλει να εδραιώσει τη λεγόμενη «φθηνή ανάπτυξη», αυτή που προσελκύει επενδύσεις, εξαιτίας των χαμηλών αμοιβών, της ευελιξίας της εργασίας και των -ει δυνατόν- ανύπαρκτων επιβαρύνσεων για τους επενδυτές. Το σχέδιο αυτό προϋποθέτει χαμηλούς μισθούς, την υπονόμευση των συλλογικών διαπραγματεύσεων, την προαγωγή των ατομικών συμβάσεων και των ελαστικών μορφών εργασίας. Επιβάλλει τον δραστικό περιορισμό των παροχών προς τις φτωχότερες τάξεις, μέσα από τη μείωση των δαπανών για την υγεία, την κοινωνική ασφάλιση και την εκπαίδευση. Τέλος, αδιαφορεί για το μέλλον της νέας γενιάς, για τους ανθρώπους που διψούν για μόρφωση, αλλά δεν μπορούν να την πληρώσουν, τους ανθρώπους που προσφέρουν καινοτόμες υπηρεσίες, αλλά μεταναστεύουν σε άλλες χώρες, γιατί εκεί αμείβονται καλύτερα. Αυτό είναι το σχέδιο που οραματίζεται η Ν.Δ., θεωρώντας βαρίδιο την παροχή εργασίας με όρους αξιοπρέπειας, αντιμετωπίζοντας ως εμπόδιο το κοινωνικό κράτος και τελικά πολεμώντας ως εχθρό την ίδια την κοινωνία.
Από την άλλη πλευρά, το σχέδιο που οραματιζόμαστε στον ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί ότι η χώρα πρέπει να επενδύσει στην οικονομία της καινοτομίας, αξιοποιώντας το συντριπτικό της πλεονέκτημα που είναι το ανθρώπινο δυναμικό της. Και για να το καταφέρει αυτό, πρέπει να προστατεύσει τη δημόσια εκπαίδευση, βελτιώνοντας τη λειτουργία και τις υποδομές της, να εδραιώσει την κοινωνική ειρήνη, περιορίζοντας τις ανισότητες, να καλλιεργήσει την κουλτούρα του υγιούς ανταγωνισμού, πατάσσοντας τα φαινόμενα της ανομίας και της διαφθοράς. Τα στοιχεία αυτά είναι ικανά να προκαλέσουν επενδυτικό «σεισμό» και αποτελούν προϋποθέσεις για τη χάραξη μιας ολοκληρωμένης στρατηγικής που διασφαλίζει για όλους την ευημερία και την ασφάλεια.
Στην τετραετία που προηγήθηκε, παρά τους δημοσιονομικούς περιορισμούς, η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ έθεσε τις βάσεις της υλοποίησης του σχεδίου της. Μέλημά της υπήρξε η κοινωνική συνοχή, η προστασία των αδύναμων, αυτών που η κρίση οδήγησε στην αναξιοπρέπεια και την οικονομική καταστροφή. Παράλληλα, με σωρεία παρεμβάσεων στον τομέα της εργασίας μετέβαλε τις συνθήκες που είχαν δημιουργήσει τα Μνημόνια και αύξησε τις θέσεις εργασίας, καταγράφοντας ρεκόρ νέων ποιοτικών θέσεων απασχόλησης. Τα μέτρα αυτά, μαζί με τις πολιτικές που εφαρμόσθηκαν στην υγεία και την εκπαίδευση, είναι οι προϋποθέσεις που βελτιώνουν τη θέση της χώρας και ήδη την έχουν καταστήσει πόλο έλξης μεγάλων επενδύσεων.
Την 7η Ιουλίου το διακύβευμα είναι ξεκάθαρο: Επιστροφή στα αποτυχημένα μοντέλα της χρεοκοπίας ή επένδυση στον άνθρωπο και την κοινωνία;
* Ο Τάσος Ταρπινίδης είναι υποψήφιος βουλευτής Α' Θεσσαλονίκης με τον ΣΥΡΙΖΑ - Προοδευτική Συμμαχία
