Του Δημήτρη Α. Σεβαστάκη
Το πρόσφατο πολυνομοσχέδιο πάσχει, γιατί σε ένα μεγάλο βαθμό δεσμεύεται από τους «προγόνους» του. Συχνά παρόμοιες νομοθετικές κατασκευές φαίνονται ανεπαρκείς ή ασχεδίαστες-χωρίς κορμό και ραχοκοκαλιά- γιατί καθηλώνονται στο ελαττωματικό και πολυδιασπασμένο σώμα μιας προγενέστερης σειράς φορολογικών ρυθμίσεων και αντιρυθμίσεων που διακαθορίζουν την ελληνική οικονομική πραγματικότητα. Κυρίως γιατί προσπαθούν (αυτές οι νομοθετικές απόπειρες) να διευθετήσουν, με αρκετές καθηλώσεις και ενίοτε αστοχίες, ένα οικονομικό υπόστρωμα -την οικονομία της χώρας μας- άυλο και αραχνώδες.
Μια οικονομία που δεν «φαίνεται» καν, είναι απολύτως άμορφη, που είναι τόσο εύθραυστη, διαπερατή. Με σκοτεινά αντιαναπτυξιακά χαρακτηριστικά τα οποία επιβιώνουν σε όλες τις μεταρρυθμιστικές απόπειρες. Αράχνη: ενέδρα, κίνηση προς όλες τις πλευρές, άρπαγμα του θύματος με τις δαγκάνες, τσίμπημα, τέλος. Έτσι λειτουργεί ή δανειοκεντρική φύση της ελληνικής οικονομίας. Σα να ζει ο τόπος μας ως διαρκές και επαναλαμβανόμενο θύμα. Απειλούμενα, δηλητηριασμένα, ακανόνιστα και αυτοκτονικά.
Τα δε ελαττώματα της ελληνικής οικονομίας τα παρουσιάζει και η κριτική σ' αυτήν. «Γίνατε μνημονιακοί», «χάσατε την αριστεροσύνη σας», «τα μέτρα είναι σκληρά», «άλλα λέγατε κι άλλα κάνετε» κ.λπ. Ένας καταγγελτικός οδυρμός τυλίγει αρκετές μέρες την αίθουσα της Ολομέλειας Το ενδιαφέρον είναι ότι, κατά τη συζήτηση στη Βουλή, πολλοί αντιπολιτευόμενοι ενώνονται σε μια ανόητη εριστικότητα, μάλλον εξ αιτίας της εκλογικής τους διάψευσης. Επιδερμική κριτική, ασύντακτη εξήγηση των πολιτικών φαινομένων, ασύμπτωτες κατηγορίες, απίστευτοι ηθικισμοί. Κακίες και μικρότητες, εμπαθείς μοναξιές Σαββατόβραδου που γίνονται δηλητήριο. Δεν ξέρω αλλά η μικρότητα και ο διχαστικός λόγος περισσεύει μπροστά σε ένα νομοθέτημα ανάγκης, σε ένα νομοθέτημα- πολιτική δήλωση συμμόρφωσης όπως είναι το πρόσφατο πολυνομοσχέδιο.
Θα μπορούσα να εντοπίσω μερικά: διαφορά στον ΕΝΦΙΑ ανάμεσα στη ατομική επιχείρηση και την Α.Ε. ή την ΕΠΕ, σε βάρος της ατομικής επιχείρησης. Κατάργηση ελεύθερης επιλογής ασφαλιστικής κλίμακας για μηχανικούς, δικηγόρους και γιατρούς - μέτρο που είχε αποδώσει αφού αντιστοιχεί στην άνεργη πραγματικότητα. Είναι προβληματικά άρθρα. Ανασχεδιάζεται ο φόρος ο ενοικίων, συνεχίζει να προστατεύεται η πρώτη κατοικία αν και κινδυνεύουν να διαρρεύσουν τα κόκκινα δάνεια, άρα να ανατραπεί κάθε ιδιοκτησιακή ταυτότητα.
Αλλά δεν θέλω να κάνω κριτική του νομοσχεδίου ή της κριτικής σ' αυτό, βασιζόμενος στα ντοκουμέντα μιας κοινοβουλευτικής ρητορικής, όπου η γλώσσα λέει άλλα από τις σημασίες της. Μια γλώσσα που αλλοτριώνεται σε μια διασημασία, που αλλοτριώνεται σε ένα σημασιακό ενδιάμεσο συστήνοντας μια δυναμική και επεκτεινόμενη αποσημασιοδότηση. Τα πράγματα είναι απλά. Δεν υπάρχουν δουλειές, εισόδημα, αποταμιεύσεις, φορολογική αποδοτικότητα, κυρίως παραγωγικό σφρίγος. Η κουρασμένη χώρα, η στεγνή κοινωνία, η νεκρή ανάπτυξη, απαιτούν μεγάλες απαντήσεις και όχι συνδικαλιστικά σοφίσματα ή προσβολές και κακίες. Η παραποίηση των σημασιών είναι το προϊόν μιας γενικής πολιτικής αμηχανίας. Δεν μπορεί να απαντηθεί το παραγωγικό πρόβλημα της χώρας (που είναι ό μόνος δρόμος επίλυσης του ασφαλιστικού) και επινοείται μια επιθετική κριτική στις ατέλειες του πολυνομοσχεδίου (κι η Αριστερά τα τελευταία χρόνια κατέληγε σε παρεμφερείς ευκολίες). Αλλά κυρίως τα κόμματα της αντιπολίτευσης, έχοντας μια μεγάλη πολιτική ανασφάλεια εξ αιτίας των εκλογικών αποτυχιών και βυθιζόμενα στην εσωστρέφεια της διάδοχης κατάστασης , καταλήγουν στο ξεφόρτωμα της μεγάλης έντασης, της μεγάλης εσωτερικής τους αβεβαιότητας, με την καταφυγή σε μια μορφή αλαλίας.
