Του Σταύρου Τασιόπουλου*
Η ΕΚΤ, καθώς και κάθε χώρα, δικαιούται να επεξεργάζεται εναλλακτικά σχέδια. Για την Ελλάδα, το Plan B δεν σημαίνει επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, όπως διάφοροι ισχυρίζονται, αλλά την έναρξη μιας μεγάλης συζήτησης εντός της ΟΝΕ για το τι μέλλει γενέσθαι με ένα κράτος-μέλος της που παρά τα προγράμματα συνεργασίας και οικονομικής βοήθειας δυσκολεύεται τρομερά να προχωρήσει μπροστά, ύστερα από πέντε χρόνια λιτότητας και Μνημονίων.
Η έναρξη και το αποτέλεσμα αυτής της διπλωματικής, πολιτικής, οικονομικής διαπραγμάτευσης εξ αρχής είναι μια εναλλακτική επιλογή σε σχέση με την προηγούμενη κατά βάση τήρηση των υπογεγραμμένων και ατελέσφορων δεσμεύσεων.
Το εναλλακτικό σχέδιο δεν οδηγεί σε έξοδο από την Ευρωζώνη, αλλά σημαίνει αθέτηση δεσμεύσεων που συνεπάγεται η αποδοχή του προηγούμενου προγράμματος δανεισμού.
Σταθερή παράμετρος σε κάθε περίπτωση η προβολή της κοινωνικής κατάστασης φτώχειας μεγάλου μέρους του πληθυσμού και η πολιτική αντίληψη των ''δυνατών'' της ζώνης του ευρώ που ισχυρίζονται ότι δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική λύση (ΤΙΝΑ).
Ο ''εκβιασμός'' της χώρας προς την ΟΝΕ για μια διαφορετική πορεία θα είχε πιθανότητες επιτυχίας μόνον αν έδειχνε η χώρα ότι έχει μπει σε τροχιά εφαρμογής αυστηρών δημοσιονομικών πολιτικών για το δημόσιο χρέος, που θα οδηγούσε τους εταίρους σε μια γενναία πράξη μείωσης ίσως και άνω του 50% σε ένα βάθος δεκαετιών, είτε με επιμήκυνση είτε με πραγματική μείωση στη βάση των συμφωνιών του 2012 και της πρόσφατης της 20ής Φεβρουαρίου 2015.
Πριν όμως από τη μείωση του μεγάλου μέρους του χρέους που κατέχουν πλέον η ΕΚΤ και τα κράτη της Ε.Ε., είναι απαραίτητο για μια 5ετία ή εναλλακτικά 3ετία να μην υπάρξει νέα επιβάρυνση του ελληνικού κράτους και κατ' επέκταση των πολιτών και ταυτόχρονα να τεθούν σε ισχύ πολιτικές ανάπτυξης καθώς και ανάσχεσης της φτώχειας.
Αυτή θα ήταν καθαρά μια πολιτική απόφαση - με οικονομική όμως βάση, η οποία θα έδινε τη δυνατότητα στην Ελλάδα να νοικοκυρέψει τον δημόσιο τομέα από διαφθορά και ανορθολογική διαχείριση πόρων και παράλληλα να εφαρμοσθεί ένα πρόγραμμα στοχευμένων δημοσίων επενδύσεων. Σε αυτό το διάστημα θα έχει η Ελλάδα την ευκαιρία να ανακάμψει.
Για να προχωρήσει όμως αυτή η προοπτική χρειάζεται πολιτική βούληση εντός της χώρας και ταυτόχρονα στήριξη από πλευράς της κοινωνίας. Να διαπιστώσουν δηλαδή στην πράξη οι πολίτες ότι γίνονται βήματα ανάκαμψης και κάλυψης του χαμένου χρόνου της προηγούμενης πενταετίας.
Τα βήματα αυτά που θα οδηγήσουν σε αλλαγή κατεύθυνσης οφείλουν να αφορούν όχι μόνον το πεδίο της οικονομίας, αλλά συνολικά όλους τους τομείς της κυβέρνησης, συγκροτώντας ένα ολοκληρωμένο σχέδιο και πλάνο εφαρμογής προοδευτικών μεταρρυθμίσεων.
Μέχρι τις 25 Ιανουαρίου ήταν προδεδιαγεγραμμένη η πορεία, πλέον υπάρχει η ιστορική ευκαιρία για πραγματική πρόοδο και ανάπτυξη για τη χώρα και τους πολίτες, αρκεί να απαντήσουμε ρεαλιστικά και θετικά στο ότι και θέλουμε και μπορούμε.
* Ο Σταύρος Τασιόπουλος είναι νομικός LLM Δημοσίου Δικαίου & Πολιτικής Επιστήμης, δημοτικός σύμβουλους Αιγάλεω
