Του Κώστα Βέργου
Η κοινοβουλευτική επιτροπή για την διερεύνηση των συνθηκών υπαγωγής μας σε καθεστώς επιτροπείας (Μνημονίων) εζητήθη κατά περίπτωση να επεκτείνει την έρευνα χρονικώς μέχρι Καραμανλή, Σημίτη, Μητσοτάκη, Παπανδρέου και, γιατί όχι, και Κωλέττη - εφόσον επί Κωλέττη πρωτο-οργανώθηκε το σύγχρονο πελατειακό μας κράτος! Η παρέλκυση βεβαίως εδώ συνίσταται στο ότι, σε μια τέτοια περίπτωση, θα κάναμε απλώς «ιστορία» αντί πολιτικής. Η «ιστορία» αυτή, όσο άθλια και αν είναι (αφού μιλάει για ένα κράτος-λεία προς διανομή), δεν έχει το επίκαιρο πολιτικό ενδιαφέρον της κατάδειξης των χειρισμών του 2010 και της κατάληξης στη ρητή εκχώρηση της εθνικής μας κυριαρχίας («με την παρούσα ο δανειολήπτης -δηλαδή η Ελλάς- παραιτείται αμετάκλητα και άνευ όρων από κάθε ασυλία»), η οποία εκχώρηση νομικώς ισχύει μέχρι και σήμερα.
Είναι προς διερεύνηση οι κατά καιρούς δηλώσεις Στρος Καν και Προβόπουλου που θέτουν εν αμφιβόλω την καλή προαίρεση (ή, άλλως, την ικανότητα κατανόησης) του τότε ηγέτη της αξιωματικής αντιπολίτευσης, όταν αυτός επέσπευδε εκβιαστικώς τις εκλογές κατά έξι μήνες (με το περίφημο σύνθημα για τα λεφτά που δήθεν υπάρχουν). Είναι προς διερεύνηση η επί τρεις μήνες δανειακή αδράνεια της νεοπαγούς κυβέρνησης Παπανδρέου, όταν τα επιτόκια δανεισμού μας ήταν χαμηλά. Είναι προς διερεύνηση το γεγονός ότι σε μια διοίκηση ενός φορέα, όπως η ΕΛΣΤΑΤ, εζητήθη τις κρίσιμες μέρες του 2010 από τον τότε προϊστάμενο υπουργό (κ. Βενιζέλο) η παραίτηση όλων των μελών της πλην του προέδρου (κ. Γεωργίου), επειδή ακριβώς όλα αυτά τα μέλη διαφωνούσαν (με δημόσιες καταγγελίες και με επιστημονικές αιτιάσεις) με τις τεχνικές εκτίμησης (και διόγκωσης) του δημοσιονομικού ελλείμματος που ακολουθούσε ο πρόεδρος. Είναι, τέλος, προς διερεύνηση ο ενδεχομένως λεόντειος χαρακτήρας των δανειακών όρων που υπεγράφησαν από το 2010 και μετά.
Οι ευθύνες Καραμανλή, Σημίτη, Δηλιγιάννη, Κωλέττη και κυρίως όλων των πελατών-ψηφοφόρων τους μπορούν να περιμένουν για λίγο ακόμη στο γνωστό χρονοντούλαπο.
