Του Γιάννη Κουτσοκώστα
Η είδηση πέρασε στα ψιλά αν και δεν θα έπρεπε. Η Ισλανδία δεν θέλει πλέον την ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, «παγώνει» όλες τις ενταξιακές διαδικασίες και αποσύρει μάλιστα και την αίτηση που είχε υποβάλει από το 2009. Η -κατά τα άλλα -συμπαθής χώρα των ψαράδων της Βόρειας θάλασσας πέρασε κι αυτή από τη θύελλα της κρίσης, χρεοκόπησε, αλλά κατέφερε μέσα σε λίγα χρόνια να ανακάμψει, πετυχαίνοντας ρυθμούς ανάπτυξης 3,3% και μειώνοντας την ανεργία κάτω από το 3%. Και τώρα ακούει Ευρώπη και τρέχει μακριά.
Θα μου πείτε, ε, και; Πού είναι το ενδιαφέρον; «Μικρό καράβι - μικρή φουρτούνα» για την Ευρώπη. Κι όμως. Η περίπτωση της Ισλανδίας, με όλες τις ιδιομορφίες της, μπορεί να κρύβει ότι και το... μεγάλο ευρωπαϊκό καράβι δεν τραμπαλίζεται απλά στη... μεγάλη φουρτούνα, αλλά ακολουθεί τη... ρότα του Τιτανικού. Κι αν δεν αλλάξει πορεία, θα οδηγηθεί κατευθείαν στο... παγόβουνο κι από εκεί στον βυθό. Δυστυχώς, έτσι είναι. Η περίπτωση της Ισλανδίας δείχνει ότι το φιλόδοξο και ελπιδοφόρο εγχείρημα της ενωμένης Ευρώπης χωλαίνει. Και είναι ένα, μικρό έστω, αλλά ηχηρό καμπανάκι προς το ιερατείο των Βρυξελλών και το Βερολίνο ότι κάτι δεν πάει καλά με την Ευρώπη. Ότι η εποχή κατά την οποία χώρες και λαοί συνωστίζονταν στον προθάλαμο της Ευρωπαϊκής Ένωσης με όνειρα και ελπίδες για ένα καλύτερο αύριο έχει περάσει, είναι μακρινό παρελθόν. Ότι ο ευρωσκεπτικισμός γίνεται κυρίαρχος και το όραμα μιας Ευρώπης με πολιτική, οικονομική και κοινωνική αλληλεγγύη και συνοχή σβήνει σαν το κερί στον άνεμο. Ότι η Ευρώπη που φτιάξανε σαν τα μούτρα τους δεν αρέσει πια.
Το "τέρας" της Ευρωζώνης
«Φτιάξαμε ένα τέρας εντός της Ευρωζώνης» είπε πρόσφατα στο "Spiegel" ο διάσημος Γάλλος οικονομολόγος Τομά Πικετί. Και, ως γνωστόν, τα "τέρατα" αρέσουν μόνο στα παραμύθια. Δεν αρέσουν στην πραγματική ζωή. Αυτό το "τέρας" της Ευρωζώνης είναι που έχει κάνει απωθητική, σχεδόν αποκρουστική τη σημερινή εικόνα της Ευρώπης. Από όλες τις απόψεις. Πολιτικά, οικονομικά και κυρίως κοινωνικά.
Γίνεται πολιτικά αποκρουστική γιατί δεν δείχνει να αναγνωρίζει και να σέβεται το στοιχειώδες δικαίωμα και του ελληνικού λαού, όταν ψηφίζει, να μπορεί όχι μόνο να επιβραβεύει αλλά και να αλλάζει κυβερνήσεις αλλά και καταστροφικές πολιτικές. Αντ' αυτού, το Βερολίνο αντιμετωπίζει την Ελλάδα περίπου ως ταραξία της Ευρώπης και λοιδορεί την ηγεσία της. Θέλει να εξαφανίσει από τον πολιτικό χάρτη το φαινόμενο ΣΥΡΙΖΑ και δεν το κρύβει. Δεν αντέχει την αμφισβήτηση της πολιτικής του και επιχειρεί να πνίξει τη νέα κυβέρνηση, αδιαφορώντας αν έτσι πνίγει και μια ολόκληρη χώρα και έναν ολόκληρο λαό.
Είναι οικονομικά αποκρουστική γιατί, στο όνομα μιας δημοσιονομικής σοφιστείας, όχι μόνο επιτρέπει, αλλά δείχνει να επιδιώκει τη διεύρυνση των οικονομικών ανισοτήτων μεταξύ των κρατών, των λαών και των ανθρώπων. Στην Ελλάδα αυτό το «τέρας» για έξι χρόνια βύθισε την οικονομία στην ύφεση, επέβαλε αβάσταχτους φόρους, διέλυσε τις παραγωγικές δομές της χώρας και οδήγησε στην οικονομική περιθωριοποίηση ολόκληρα κοινωνικά στρώματα. Και, αντί να δείξει στοιχειώδη αλληλεγγύη, επιχειρεί με μοχλό τον Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να σφίξει κι άλλο τη θηλιά στο χρηματοπιστωτικό σύστημα.
Και είναι κοινωνικά αποκρουστική γιατί, στο όνομα των αριθμών, αδιαφορεί για τους ανθρώπους και στο όνομα των... κανονισμών μετατρέπει σε κανόνα τη φτώχεια και την ανεργία. Στην Ελλάδα το "τέρας" κατάπιε μισθούς και συντάξεις, εξαφάνισε θέσεις εργασίας, κατάργησε εργατικά δικαιώματα και έδιωξε από τον τόπο τους τα καλύτερα μυαλά της πατρίδας.
Αυτή η Ευρώπη δεν έχει καμία σχέση με την Ευρώπη που οραματίστηκαν οι εμπνευστές της. Ούτε φυσικά με αυτή που έχουν ανάγκη οι λαοί της. Οι οποίοι τελικά, αργά ή γρήγορα, θα επιβάλουν μια άλλη πορεία στη Γηραιά Ήπειρο. Με μία προϋπόθεση: Να αντέξει η νέα κυβέρνηση της Ελλάδας μέχρις ότου μπουν στην εξίσωση και άλλοι λαοί και άλλες κυβερνήσεις είτε στον Βορρά είτε στον Νότο της Ευρώπης. Τότε ο «χορός των τεράτων» θα γίνει χορός του... Ζαλόγγου. Για τα "τέρατα", όχι για τους λαούς.
