ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΤΣΙΓΚΟΥΛΗ
Πόσες μορφές και περιεχόμενο έχει ο ρεαλισμός; και πόσο αληθινά εκφρασμένη μπορεί να είναι η πραγματικότητα, όπως τη διεκδικούν ή την περιγράφουν οι κοινωνικές αντιθέσεις στην πολυμορφία τους;
Ανάμεσα σε εξουσιαστές και εξουσιαζόμενους, σε μειοψηφίες και πλειοψηφίες, σε μοιρολατρικά κηρύγματα δογμάτων για την κάθε μία κοινωνικοοικονομική πολιτική έκφραση, ο ρεαλισμός και η πραγματικότητα έχει άλλη οπτική γωνία κι ανάλογα με τα κατεστημένα συμφέροντα που εναλλάσσονται.
Η ραδιουργία της Ιστορίας μέχρι σήμερα καθορίζει τα ραντεβού της δικαιώνοντας πλειοψηφίες ή μειοψηφίες, ενώ ταυτόχρονα τις υποσκάπτει μετατρέποντάς τις σε άρνηση κι ας πιστεύουν όλοι αυτοί στο κληρονομημένο με ολοκληρωτικές μεθόδους δικαίωμά τους στην κατοχή της μοναδικής αλήθειας και πραγματικότητας.
Τόσο πριν όσο και μετά την εκλογική αναμέτρηση της 25ης Ιανουαρίου, ακούστηκε και ακούγεται μονότονα η φράση προς την Αριστερά για «στροφή στον ρεαλισμό» -μια μνημονιακή προπαγανδιστική συγχορδία που αμφισβητεί την Αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ, ώστε να υπακούσει η φτώχεια στον πλούτο, η εξαθλίωση, η σκλαβιά στη διεφθαρμένη διαπλοκή.
Οι πάσης φύσεως ηθικολόγοι του αστικού καθεστώτος, εκτιμητές και αξιολογητές της αλήθειας και της πραγματικότητας, η απέραντη τοιχογραφία των βολεμένων και παρασυρμένων από τη νοοτροπία του οπαδισμού κατακεραύνωναν την Αριστερά και συνεχίζουν να το κάνουν ως ανεδαφική, ουτοπική, εκτός τόπου και χρόνου -και γι' αυτό ανίκανη και επικίνδυνη για τη διακυβέρνηση του τόπου.
Κι όμως, παρόλα αυτά, στις εκλογές ένας άλλος ρεαλισμός επικράτησε, μια διαφορετική αλήθεια που ξάφνιασε και ξέφτισε την εγχώρια και ξένη προπαγάνδα, θυμίζοντας ότι, αν δεν υπάρχει η αμφισβήτηση στην από πάνω επιβαλλόμενη συνείδηση, με κήρυκες και φερέφωνα του φόβου της εξαγοράς και της τρομοκρατίας, τότε δεν θα χρειάζονταν οι κοινωνικές εξεγέρσεις από την επανάσταση του 1821, την αντίσταση στην κατοχή, τη βασανιστική περιπέτεια των αντιπάλων της χούντας.
Η επικράτηση του ΣΥΡΙΖΑ έφερε ανοιξιάτικα μηνύματα απελευθέρωσης και σε πάρα πολλούς έφερε δάκρυα συγκίνησης. Αυτή η νέα κατάσταση πραγμάτων μοιάζει στιγμές στιγμές με όνειρο, που ταυτόχρονα κρύβει τον φόβο της διάψευσης από τη χρονοβόρα διαβολή της εξουσιαστικής Κίρκης.
Αναρωτιούνται πολλοί: Θα αντέξουν άραγε -και πόσο- τα ηθικά αποθέματα της Αριστεράς μας και η αλήθεια της ή θα υποκύψει σε σειρήνες υπεροψίας, συμβιβασμών, εκβιασμών που μπορεί να διαψεύσουν οδυνηρά την εκδίκηση που παίρνουν τα όνειρα;
Ευχές και συμβουλές όλων των καταφρονεμένων αυτής της χώρας είναι να μην ξεχαστεί το ηρωικό παρελθόν της Αριστεράς, απαλλαγμένο από τα δογματικά λάθη των ηγεσιών της. Ας θυμούνται οι πρωταγωνιστές -κυβέρνηση και στελέχη της αριστερής εξουσίας- από πού ξεκινήσαμε, πολεμώντας μορφές σκλαβιάς που επέβαλλαν τα τροπάρια του διαστρεβλωμένου ρεαλισμού των κατεχόντων.
