Του Αυγερινού ΤΖΑΝΕΤΟΥ
Από τον Απρίλιο του 2007, όταν η Άνγκελα Μέρκελ, σε ομιλία της στη διάσκεψη κορυφής ΗΠΑ - Ε.Ε. στην Ουάσινγκτον, διατράνωνε την πίστη της στην ενίσχυση της οικονομικής υπερατλαντικής συνεργασίας, έχουν περάσει οκτώ χρόνια.
Στη διάσκεψη αυτή, κατά την οποία η Γερμανία είχε ξεχωριστή συμμετοχή από αυτή των εκπροσώπων της Ε.Ε., η παραπάνω ηγήτωρ της σημερινής ολιγαρχίζουσας Ευρώπης, αφού αναφέρθηκε στη ραγδαία οικονομική άνοδο της Κίνας και στις ενεργειακές προσβάσεις (βλέπε αγωγούς) ως τις κυριότερες προκλήσεις της παγκοσμιοποίησης, κατέληξε στην ανάγκη λειτουργίας μιας υψηλού επιπέδου υπερατλαντικής συνεργασίας (transatlantic economic partnership) για την επίτευξη ενός ύψιστου σκοπού ("keep our eyes on the greater goal"), κατά τα πρακτικά διάσκεψης του American Council on Germany που συνδιοργάνωσε την παραπάνω διάσκεψη). Ιδιαίτερη αίσθηση στην ομιλία της καγκελαρίου προκαλούν ορισμένες αναφορές της στην αδήρητη ανάγκη να κατατεθούν στα κοινοβούλια των ευρωπαϊκών κρατών πειστικές αποδείξεις για τον ανώφελο χαρακτήρα της αυτόνομης πορείας κάθε κράτους ("...Τherefore, we must provide compelling and convincing evidence to our parliaments that is not in our interest to act alone...").
Την εποχή που έγινε η παραπάνω διάσκεψη, στην προεδρία των ΗΠΑ ήταν ο Μπους ο νεότερος και πρόεδρος της Επιτροπής της Ε.Ε. ήταν ο Μπαρόζο, σ' ένα διεθνές περιβάλλον που σηματοδοτούσαν η απειλή της ανατροπής της παγκόσμιας οικονομικής ισορροπίας από την καλπάζουσα ανάπτυξη της Κίνας, η αγωνία για τη σταδιακή εξάντληση των πηγών ενέργειας και η κλιματική αλλαγή.
Σήμερα, που μπορούμε να πούμε πως βαδίζουμε στην πορεία που έχει προδιαγράψει το παραπάνω διεθνές περιβάλλον, ζούμε σε μια Ευρώπη όπου στο νότιο σκέλος της έχουν τεθεί υπό αμφισβήτηση, εάν όχι παραβιαστεί, βασικές ατομικές ελευθερίες και θεμελιώδη ατομικά δικαιώματα που αποτελούν τη βάση του νεότερου ευρωπαϊκού πολιτισμού και απορρέουν από τεράστιας ανθρωπιστικής και πολιτιστικής σημασίας γεγονότα που εκτυλίχθηκαν στην Ευρώπη και απέκτησαν παγκόσμια σημασία για την αξία της ανθρώπινης ζωής (Αναγέννηση, Γαλλική Επανάσταση, αντίσταση κατά των ναζί). Φτάνει να ανατρέξει κάθε Έλληνας σε θεμελιώδη ευρωπαϊκά κείμενα όπως ο Ευρωπαϊκός Κοινωνικός Χάρτης, που προβλέπει ρητά πως "κάθε πρόσωπο θα πρέπει να έχει τη δυνατότητα να κερδίζει τη ζωή του με εργασία που αναλαμβάνει ελεύθερα", καθώς και στον Κοινοτικό Χάρτη των Θεμελιωδών Κοινωνικών Δικαιωμάτων των Εργαζομένων, που προβλέπει την επαρκή κοινωνική ασφάλιση των εργαζομένων ως ένα από τα θεμελιώδη κοινωνικά δικαιώματα, για να συνειδητοποιήσει την απόσταση των κειμένων αυτών από τη ζωή του.
Μπαίνει λοιπόν κανείς στον πειρασμό να σκεφτεί εάν πράγματι διεθνούς σημασίας γεγονότα, όπως η παραπάνω διάσκεψη κορυφής ΗΠΑ - Ε.Ε. αποτέλεσαν την αφετηρία προκειμένου να προδιαγραφούν κανόνες διαφορετικοί, άλλης λογικής και σε πλήρη αντίθεση με τις θεμελιώδεις αξίες της Ευρώπης, για να εξυπηρετηθούν ανάγκες τελείως ξένες με τις αξίες που απορρέουν από τις αληθινές ανάγκες των λαών.
Δεν μπορεί να γνωρίζει κάποιος, με απόλυτη ακρίβεια, ποια συναλλαγματική ισοτιμία ευρώ / δολαρίου εξυπηρετεί τον "ύψιστο σκοπό" της υπερατλαντικής συνεργασίας που ανέφερε η κ. Μέρκελ στην προαναφερόμενη διάσκεψη, ούτε βεβαίως εάν οι ηγέτες των δύο ηπείρων συμφωνούν πάντα στη "συνταγή" και στις μεθόδους που πρέπει να ακολουθήσουν ως συνέταιροι αυτής της συνεργασίας, αλλά ούτε και αν η συνεργασία αυτή θα προχωρήσει.
Το βέβαιο πάντως είναι πως, ό,τι κι εάν έχουν σχεδιάσει κάποια κολέγια ηγετών και τραπεζιτών για το μέλλον της ανθρωπότητας, ιστορικά δεν μπορούν να το κάνουν χωρίς τους λαούς και πολύ περισσότερο εις βάρος αυτών. Πρέπει λοιπόν η πρωτοστατούσα στην Ευρώπη Γερμανία, που έχει επιβάλλει με αμφιβόλου νομιμότητας συμφωνίες (Μνημόνια) τον βίαιο διαχωρισμό του ευρωπαϊκού Νότου από τον υπόλοιπο κορμό της Ευρώπης, να υποχρεωθεί να αμβλύνει τη σκληρή και αταλάντευτη εξυπηρέτηση του σχεδίου εισαγωγής στην οικονομία της ανθρώπινου ελληνικού μόχθου.
Παρά τις πιέσεις που ασκούνται από αξιωματούχους και τραπεζίτες γερμανικής επιρροής, με αποκορύφωμα την πρόσφατη απόφαση του διοικητικού συμβουλίου της ΕΚΤ για την "προσωρινή" παύση αποδοχής των αξιογράφων που έχουν την εγγύηση του Ελληνικού Δημοσίου, η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να υπερασπιστεί με σθένος το πρόγραμμά της και κυρίως να πείσει τους πάντες μέσα και έξω από τη χώρα πως είναι έτοιμη να λάβει σκληρές αποφάσεις για τον τερματισμό της λιτότητας, αλλά και την πάταξη της φοροδιαφυγής και των φοροελαφρύνσεων των υψηλών εισοδηματικών στρωμάτων.
Ξεχωριστή σημασία έχουν στο μεταρρυθμιστικό σχέδιο της κυβέρνησης η πάταξη της διαφθοράς σε όλους τους μεγάλους εγχώριους οργανισμούς δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, καθώς και η διοικητική αναμόρφωση της χώρας. Γι' αυτά πρέπει να πείσει η κυβέρνηση ότι θα γίνουν με όποιο κόστος κι αν απαιτηθεί. Και αυτή η κυβέρνηση έχει τις προδιαγραφές να το κάνει, διότι, πέρα από τη νωπή λαϊκή εντολή, προέρχεται από έναν πολιτικό στίβο διαρκών αγώνων για τη βελτίωση της ζωής των πολιτών και αποτελείται στον πυρήνα της από μη "επαγγελματίες" πολιτικούς.
Παράλληλα, για να ενισχυθεί η διαπραγματευτική δεινότητα των εκπροσώπων μας στα δύσκολα πεδία διαπραγματεύσεων που θα ακολουθήσουν, εμείς οι υπόλοιποι, ο λαός, σκόπιμο είναι να δείξουμε ψυχραιμία στις καθημερινές συναλλακτικές μας πρακτικές και απόλυτη ετοιμότητα για ειρηνικές διαδηλώσεις στο πλευρό της κυβέρνησης. Η διαπραγμάτευση έχει ξεκινήσει για πρώτη φορά από τότε που έβαλαν την Ελλάδα σε καθεστώς κηδεμονίας και πρέπει ο λαός, με σύμπνοια και ετοιμότητα, και η ελληνική κυβέρνηση, με την απόλυτη αποφασιστικότητα που τη διαπνέει, να φέρουν τη διαπραγμάτευση στην πλευρά του τερματισμού της εθνικής και κοινωνικής αναξιοπρέπειας και υποτέλειας. Εάν οι ισχυροί της Γης θέλουν να πετύχουν κάτι, να καταλάβουν από τους Έλληνες ριζοσπάστες πως δεν θα το πετύχουν εις βάρος των λαών.
