Της Ασημίνας Ξηροτύρη
"Συγκρατημένος και σε πολλά σημεία επιγραμματικός στην ομιλία του ο πρωθυπουργός, αλλά και συγκινημένος προς το τέλος της, παρουσίασε τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης. Την ομιλία του χαρακτήριζαν οι συχνές αναφορές στο Σύνταγμα, στην ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας και της ισότιμης θέσης της χώρας στην Ε.Ε. και βέβαια στην τήρηση των προεκλογικών δεσμεύσεων με στήριγμα τις δυνάμεις του κυρίαρχου λαού.
Αναφορικά με το χρέος και τη διαπραγμάτευση, επανέλαβε για ακόμη μια φορά ότι η διόγκωση του χρέους είναι πρόβλημα των πολιτικών επιλογών με την καταστροφική πολιτική της λιτότητας, η οποία και το ανακυκλώνει. Με το βλέμμα στραμμένο στην ενωμένη Ευρώπη, αυτή της κατανόησης και της αλληλεγγύης των λαών και όχι του μίσους, εξέφρασε την αισιοδοξία για μια συμφωνία - γέφυρα ώς τον Ιούνιο, με διαπραγμάτευση για την αναδιάρθρωση του χρέους, συνεργασία για την ανάπτυξη και παράλληλα σεβασμό προς τους εταίρους πιστωτές.
Χωρίς να εξειδικεύσει τις προτάσεις του, έστω και επιγραμματικά, ανέφερε ότι το πρόβλημα του χρέους θα πάρει χρόνο, αλλά είναι άμεση ανάγκη να εξευρεθεί το πλαίσιο μιας συμφωνίας αμοιβαία αποδεκτής, όπως και η δυνατότητα ενός μεσοπρόθεσμου προγράμματος για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, χωρίς παράλογα πρωτογενή πλεονάσματα που συντηρούν τη λιτότητα και βαθαίνουν την ύφεση.
Με βάση το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, ανέδειξε ως πρώτη προτεραιότητα, και σωστά, την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης με άμεσα ή - προς έκπληξη- μεσοπρόθεσμα μέτρα, που μάλλον θα τα έλεγες παροχές, για την άμεση ανακούφιση των φτωχών και ανέργων, και δεν εντάσσονται όμως σε ένα συγκεκριμένο, στρατηγικό σχέδιο για την κοινωνική ανάκαμψη (η κριτική του ΚΚΕ στο θέμα αυτό έχει βάση).
Αναφέρθηκε στη μείωση των δημόσιων δαπανών με μια σειρά μέτρων που έχουν συμβολικό, επικοινωνιακό χαρακτήρα. Φοβάμαι πως αρκετά έχουν μια οριζόντια αντίληψη και ενδεχόμενα να πλήξουν τον όποιο στρατηγικό και κυρίως αναπτυξιακό ρόλο που απέμεινε στον δημόσιο τομέα και στους οργανισμούς του ή να επισκιάσουν τη μεγάλη και ουσιαστική προσπάθεια που πρέπει να γίνει για μια ουσιαστική διοικητική μεταρρύθμιση και αναβάθμιση του δημόσιου τομέα.
Απαραίτητη η ενότητα με τα άκρως αναγκαία μέτρα, που δυστυχώς καθυστέρησαν προκλητικά από την έλλειψη πολιτικής βούλησης, για την πάταξη της φοροδιαφυγής και του λαθρεμπορίου, τον έλεγχο των λιστών όπως και των ενδοομιλικών συναλλαγών και κυρίως για όλα αυτά την είσπραξη των τεράστιων δημόσιων πόρων που διαφεύγουν. Κοινός τόπος και πάγιο αίτημα ένα δίκαιο, σταθερό με προοδευτική κλίμακα φορολογικό σύστημα, στη δημιουργία περιουσιολογίου και αντικατάσταση του περιβόητου ΕΝΦΙΑ με τον Φόρο Μεγάλης Ακίνητης Περιουσίας (το ύψος και πώς αναμένεται). Για όλα αυτά, όπως εύστοχα επισήμανε, αναγκαία είναι η δημοσιονομική ισορροπία και το αίσθημα ευθύνης και η συμβολή των Ελλήνων πολιτών.
Μετά και τις αναμενόμενες νέες ρυθμίσεις για τα μεγάλα θέματα της εργασιακής ειρήνης και κοινωνικής ασφάλισης, της Υγείας, της Παιδείας, της δημόσιας τάξης και της μεταναστευτική πολιτικής, προσέγγισε το πολύ κρίσιμο θέμα της παραγωγικής ανασυγκρότησης και οικονομικής ανάκαμψης και ανάπτυξης της χώρας. Περίμενα πολλά περισσότερα, έστω στο επίπεδο των προγραμματικών αξόνων και των διεκδικήσεων για την επανεκκίνηση της αναπτυξιακής διαδικασίας, με ένα άλλο παραγωγικό μοντέλο και για μια ρήτρα ανάπτυξης που θα δημιουργήσει σταθερές και βιώσιμες θέσεις εργασίας, θα στηρίξει το παραγωγικό δυναμικό της χώρας και τις μικρομεσαίες επιχερήσεις, θα αξιοποιήσει τον φυσικό και ορυκτό πλούτο και θα αναδείξει τον πρωτογενή της τομέα.
Όταν ως κυρίαρχα προβλήματα, και σωστά, αναδεικνύονται για την αποτυχία του προγράμματος προσαρμογής «η λιτότητα και η αναπτυξιακή στασιμότητα», όταν επιζητείται πρωτίστως στο πλαίσιο της νέας συμφωνίας με τους εταίρους «η συνεργασία για την ανάπτυξη», οι αναφορές, οι αναπτυξιακοί άξονες, αλλά και διεκδικήσεις θα έπρεπε στον λόγο του πρωθυπουργού να ήταν εντονότερες, ανεξάρτητα από την ανάλυση που πιστεύω ότι έκαναν οι αρμόδιοι υπουργοί στις ομιλίες τους. Όπως και το μεγάλο θέμα του προσανατολισμού των δημόσιων επενδύσεων, της αξιοποίησης των χρηματοδοτικών εργαλείων στο εσωτερικό αλλά και στην Ε.Ε. (νέο ΕΣΠΑ και συναφή, η ΕΤεπ, το πρόγραμμα Γιούνκερ κ.ά.), καθώς και της στρατηγικής προσέλκυσης των ιδιωτικών επενδύσεων, το αρνητικό κλίμα για τις οποίες, από την αβεβαιότητα του δυσθεώρητου χρέους, μπορεί να απαλείψει ένα στρατηγικό αναπτυξιακό σχέδιο στηριζόμενο σε ισχυρές δημόσιες επενδύσεις και την αξιοποίηση των ευρωπαϊκών χρηματοδοτικών εργαλείων και πρόσθετων διεκδικήσεων".
