ΤΟΥ ΘΑΝΑΣΗ ΚΑΡΤΕΡΟΥ
Εντάξει, διακηρύσσουμε σε όλους τους τόνους ότι δεν εκφοβιζόμαστε και δεν εκβιαζόμαστε. Καλά κάνουμε. Αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν εκφοβιζόμαστε μεν -οι πιο πολλοί τουλάχιστον-, αλλά εκβιαζόμαστε και λέμε κι ένα τραγούδι. Διότι η Ελλάδα έχει αυτή τη στιγμή και για κάποιο καιρό την ανάγκη τους. Η ρευστότητα, η μαύρη τρύπα, η άσπρη αρκούδα. Και ξέρουμε ότι απέναντι είναι κύκλοι και κυκλώματα που δεν δίνουν του αγγέλου τους νερό, αν δεν πάρουν το αντίτιμο στο δικό τους αιμοβόρο πολιτικό νόμισμα.
Κι εκείνοι λένε ότι δεν εκβιάζονται, άλλοι στα γερμανικά, κι άλλοι στα μαλακά πιο μαλακά. Αλλά κι εκείνοι εκβιάζονται και λένε κι ένα τραγούδι. Διότι μπορεί να μας δείχνουν το μαχαίρι -μέχρι μέσα στη Βουλή το κράδαινε ο Σαμαράς-, όμως δεν είναι κι εύκολο να κόψουν το πόδι τους χωρίς να αιμορραγήσουν, να μείνουν ανάπηροι, να κινδυνέψει σοβαρά η Ευρώπη τους. Και σπρώχνονται, οι πιο μυαλωμένοι τουλάχιστον, να βρουν ένα modus vivendi με τη νέα ελληνική κυβέρνηση. Όσο κι αν κάποιοι θα ήθελαν να στραγγαλίσουν κι αυτήν και τους άφρονες Έλληνες.
Έτσι έχουν τα πράγματα. Και χρόνος δεν υπάρχει. Το φρόντισαν αυτό οι προηγούμενοι. Που έστησαν μια μοχθηρή ενέδρα χρόνου στους σημερινούς. Έτσι που να ανοίξει ο κύκλος της κολάσεως πριν καν κλείσει ο κύκλος της ψήφου εμπιστοσύνης. Και να υποχρεώσουν τη νέα κυβέρνηση σε πλήρη στροφή -ή καλύτερα διαστροφή- 180 μοιρών. Να μείνει όρθια η πανδαμάτωρ λιτότητα. Κι ας μη μείνει τίποτε όρθιο από αξιοπιστία, δημοκρατία, ανεξαρτησία, κυριαρχία. Γαία μνημονίω μιχθήτω.
Ισορροπία του τρόμου. Ο Γολιάθ με τον τευτονικό του όγκο. Κι ο Δαβίδ με τη σφεντόνα του. Και λοιπόν; Λοιπόν όλες αυτές οι εκδηλώσεις, διαδηλώσεις, δηλώσεις, υπέρ της κυβέρνησης εδώ, και υπέρ της Ελλάδας έξω, αποκτούν τώρα κρίσιμη σημασία. Είναι η πέτρα στη σφεντόνα μας. Ο παράγοντας που μπορεί να γείρει την πλάστιγγα. Δεν θα σωριαστεί βέβαια νεκρός ο Γολιάθ. Θα του φύγει όμως η ιδέα ότι μπορεί να μας τσαλαπατήσει χωρίς να του έρθει κατακούτελα.
Δεν είναι σχήμα λόγου συνεπώς ότι ο λαός δίνει τη μάχη της διαπραγμάτευσης. Γιατί σε τέτοιες περιπτώσεις δεν κερδίζει όποιος κοιτάζει τη βολή του. Αλλά όποιος βρίσκεται σε θέση βολής...
