Βρυξέλλες. Γ. ΔΑΡΑΤΟΣ
Πρωταθλήτρια στην αύξηση της ανεργίας, της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού, όλα τα τελευταία χρόνια της κρίσης, εμφανίζεται η Ελλάδα, σύμφωνα με την ετήσια έκθεση - επισκόπηση για την απασχόληση και τις κοινωνικές εξελίξεις στην Ευρώπη, που δημοσίευσε χθες η Κομισιόν.
Η έκθεση αυτή καταγράφει τη μεγαλύτερη αύξηση της φτώχειας στην Ελλάδα το 2013, σε σύγκριση με το τελευταίο έτος πριν από την κρίση, το 2008, όπως και την έκρηξη της μακροχρόνιας ανεργίας (άνεργοι περισσότερο από 12 μήνες), η οποία είναι από τις κύριες αιτίες της φτώχειας.
Το 2013 το 35,7% του πληθυσμού της χώρας μας, δηλαδή, περισσότεροι από ένας στους τρεις Έλληνες, πληρούσε ένα τουλάχιστον από τα τρία κριτήρια που προσδιορίζουν τον κίνδυνο της φτώχειας ή του κοινωνικού αποκλεισμού: 1. Το εισόδημα. 2. Τη στέρηση στοιχειωδών μέσων διαβίωσης. 3. Τα νοικοκυριά που έχουν πληγεί από την ανεργία.
Το 2013 το 20,3% των Ελλήνων ζούσε σε συνθήκες στέρησης των βασικών μέσων διαβίωσης. Είναι άνθρωποι που δεν είχαν να αγοράσουν κρέας ή ψάρι τρεις φορές την εβδομάδα, δεν μπορούν να πληρώσουν ενοίκιο και κοινόχρηστα, δεν έχουν επαρκή θέρμανση, δεν διαθέτουν πλυντήριο ρούχων, τηλέφωνο, τηλεόραση, αυτοκίνητο και δεν φεύγουν έστω μία εβδομάδα τον χρόνο για διακοπές.
Το 2013, το 18,2% των Ελλήνων ηλικίας μέχρι 59 ετών ζούσε σε οικογένεια τα μέλη της οποίας ήταν άνεργα ή ημιαπασχολούμενα.
Η Ελλάδα κατέχει επίσης και το απόλυτο ρεκόρ των περισσότερων φτωχών μετά την παρέμβαση του κράτους, δηλαδή αφού έχουν συνυπολογισθεί και οι διάφορες κοινωνικές παροχές. Το ποσοστό των φτωχών στη χώρα μας αντιπροσώπευε το 2013 το 23,1% (ένας και πλέον Έλληνας στους πέντε) του ενεργού πληθυσμού της.
Ως προς τη μακροχρόνια ανεργία (πέραν των 12 μηνών), είχε φθάσει στο τέλος του 2013 στο 18,6% του ενεργού πληθυσμού. Με άλλα λόγια, το 70% των ανέργων είναι μακροχρόνιοι άνεργοι.
Η Ελλάδα επίσης κατέχει και το απόλυτο ρεκόρ μεταξύ των κοινοτικών χωρών στη μείωση του ΑΕΠ της την πρώτη τετραετία της κρίσης 2009-2013.
Η ίδια έκθεση καταγράφει και μείωση των δαπανών για την Παιδεία της τάξης του 20% περίπου. Η Ελλάδα εμφανίζει ένα από τα υψηλότερα ποσοστά νέων που είτε έμειναν είτε επέστρεψαν στις οικογένειές τους διότι, λόγω των οικονομικών προβλημάτων που αντιμετώπιζαν, «δεν υπήρχε άλλη επιλογή από την οικογενειακή αλληλεγγύη».
