Ρε παιδιά, δεν είμαι απολύτως βέβαιος, αλλά ωστόσο με κατατρώει η έγνοια ότι κάτι δεν καταλαβαίνουμε καλά και επομένως κάτι δεν κάνουμε σωστά. Όλο σε Συμπληγάδες βρίσκεται η κυβέρνηση κι όλο τις ξεπερνάει χωρίς καν να πιαστεί ένα φτερό από την ουρά της ανάμεσα σ' αυτές τις περίφημες Συμπληγάδες που όπου να 'ναι θα τη συνθλίψουν.
Πάρτε παράδειγμα τη "μικρή ΔΕΗ". Όχι βουλευτές στο θερινό τμήμα άλλαξαν, όχι το κλείσιμο της Βουλής ad hoc καταγγέλθηκε, όχι θόρυβος μέγας ξεσηκώθηκε, πάντως το νομοσχέδιο πέρασε. Και η ελληνική κοινωνία το κατάπιε σαν το βρεγμένο το ψωμί που έλεγε και μια γιαγιά μου. Άλλο παράδειγμα; Ο αιγιαλός. Σεισμός, λιμός και καταποντισμός. Ε, και; Η κοινωνία καθεύδει. Και η κυβέρνηση το ξέρει. Και πράττει αναλόγως. Παίζει παιχνίδι καθυστέρησης, ενώ εμείς τρέχουμε αφηνιασμένοι χωρίς να κερδίζουμε χώρο και γι' αυτό χωρίς να κερδίζουμε χρόνο. Στον ΕΝΦΙΑ η κυβέρνηση το πήγε το παιχνίδι πίσω. Κάθισε πίσω από την μπάλα αφήνοντας χώρο στον αντίπαλο. Κι εμείς ακόμα τρέχουμε αφηνιασμένοι να διασπάσουμε τον χρόνο της κυβέρνησης. Μήπως κάτι δεν έχουμε καταλάβει; Μήπως βιαζόμαστε την ώρα που η κυβέρνηση διευρύνει τον χρόνο της με μικρές πάσες φόβου, χυδαιότητας, ανοησίας και ελεεινής ελπίδας; Δεν ξέρω. Αυτό που ξέρω είναι ότι φοβάμαι το παιχνίδι του ανόητου χρόνου στο οποίο με μαεστρία επιδίδεται η κυβέρνηση (και εννοώ μαζί με την κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ - Ν.Δ., την κυβέρνηση των τραπεζών, των ΔΟΛ, των Μπομπολαίων, των φρικτών κατηγόρων του ανώνυμου πλούτου και λοιπών λαθρεμπόρων της αργής ζωής στην οποία στηρίζεται το λαθραίο αργό πετρέλαιο των πάσης φύσεως γοργών ενθουσιασμών), φοβάμαι, επαναλαμβάνω, το παιχνίδι του ανόητου χρόνου στο οποίο προς το παρόν δεν έχουμε απαντήσει.
Φωνάζουμε: Η κυβέρνηση κερδίζει χρόνο! Η κυβέρνηση θα τα βρει σκούρα! Η κυβέρνηση θα πάθει, θα τραυματισθεί, η κυβέρνηση δεν θα τα βγάλει πέρα, η κυβέρνηση αγωνιά από την επέλαση του ΣΥΡΙΖΑ, η κυβέρνηση το ένα, η κυβέρνηση το άλλο και η κυβέρνηση συνεχίζει αδιατάραχτα την καταστροφή της χώρας. Και ποια κυβέρνηση; Η πιο γελοία κυβέρνηση που είχε αυτή η χώρα από τη Μεταπολίτευση, τουλάχιστον, κι ύστερα. Δεν εννοώ φιλική προς τον λαό, τέτοια δεν υπήρξε ποτέ. Για ταξικές κυβερνήσεις μιλάμε, ας μη γελιόμαστε. Όμως εδώ μιλάμε για γελοίους που τσαλαβουτάνε στα αβαθή (και γι' αυτό επικίνδυνα) της μετεμφύλιας οικονομίας με ανιστόρητο πρόσημο. Μιλάμε για ιδεοληπτικές αδικοπραξίες, ανοηταίνουσες απόψεις, πρόσδουλες αριθμοποιήσεις της οικονομίας, βαρβαρική εξαλλαγή της προσωπικής ζωής σε καθολικό πεδίο. Μιλάμε για όλα αυτά και για ακόμα περισσότερα, πληρωμένης ζωής, δηλαδή κύβδειλης πραγματικότητας, ισοχειλισμένη από τη διεσταλμένη απορία του αιφνίδιου τραύματος. Εδώ είμαστε. Και κάτι δεν κάνουμε καλά. Με την πραγματικότητα.
Μοιάζει σαν να μην τα πηγαίνουμε καλά με την πραγματικότητα. Και η κυβέρνηση το ξέρει. Δηλαδή το σύστημα το ξέρει. Γι' αυτό πρωθυπουργός της χώρας, δηλαδή της ώρας είναι αυτό ςο Αντώνης Σαμαράς. Ένας που το μυαλό του έχει σταματήσει σε κάποια έκτη Δημοτικού εθνοβλακώδους διδασκαλίας. Ένας όμως που κάνει παιχνίδι κι εμείς αντί να τον κατονομάσουμε ως υπομείονα, τον αντιμετωπίζουμε ως πρωθυπουργό. Και τσακ οι δηλώσεις για τον τάφο του Μεγαλέξαντρου, επιπέδου επιθεώρησης στο "Δελφινάριο" που το σοβαρό "Βήμα" αντιμετώπισε με ιεροεξεταστική προσήλωση στις γραφές της ηλιθιότητας. Κι εμείς ψαχνόμαστε. Ρε, είμαστε με τα καλά μας;
Έχουμε μια Βουλή που είναι πολτός. Η πλειοψηφία της Βουλής είναι ένα αισχρό αλισβερίσι ιδιωτείας. Άνθρωποι που είναι σχεδόν εισαγγελικού ενδιαφέροντος για τους νόμους που ψηφίζουν, το ίδιο και οι εισαγγελείς που δεν ενδιαφέρονται και οι δικαστές που μειοδοτούν ή πλειοδοτούν ταξικά στην πολιτειακή αντίληψη της δικαιοσύνης αντιστρέφοντας πλειστάκις (πράγμα χειρότερο από την καταστροφή) την έννοια της Δικαιοσύνης. Όμως εμείς εκεί: στη μονοκαλλιέργεια της Αριστεράς. Στη μεταχειρισμένη αθωότητα που το σύστημα έχει κερδίσει τόσες και τόσες φορές. Νομοθετώντας, δικάζοντας, παράγοντας πραγματικό και νομικό αποτέλεσμα που εθίζει τους ανθρώπους σε ορισμένη αντίληψη της ζωής. Επομένως, και σε ορισμένη πεποίθηση ιδεοπραξίας για τη ζωή τους.
Έχω τη βαθιά αγωνία ότι εμείς αυτό το πρόβλημα δεν το έχουμε ονομάσει. Και το σύστημα παίζει όχι με την ανωνυμία, αλλά με την επωνυμία του προβλήματος. Εμείς θέλουμε να τους πείσουμε όλους και το σύστημα φοβίζει τον καθένα ξεχωριστά. Με το όνομά του και το επίθετό του. Κι είναι αυτός ο φόβος με ονοματεπώνυμο που περνάει τα νομοσχέδια από τη Βουλή. Είναι ο φόβος που κατέχει την περιουσία του καθενός και τη μετατρέπει σε επαίσχυντη μειοδοσία των μέσων που ο καθένας πρέπει και διαθέτει στο όλον του εαυτού του, δηλαδή στον Άλλον.
Θέλω να πω ότι το σύστημα ξέρει πολύ καλύτερα από εμάς το ο "καθείς και τα όπλα του" του Οδυσσέα Ελύτη. Ξέρει καλύτερα, ή μάλλον ξέρει καλά, πώς να γελοιοποιεί το απαύγασμα ο "καθείς και τα όπλα του". Το σύστημα ξέρει ότι η πραγματικότητα είναι μια διαρκής Βάρκιζα, όπου οι μαυροσκούφηδες της ζωής πρέπει διαρκώς να καταθέτουν τα όπλα τους. Εμείς, σύντροφοι, το έχουμε καταλάβει; Ή απλώς συγκινούμεθα με το δάκρυ των ηττημένων;
Που αντιλάμπει πάνω στο δόντι των επερχόμενων θηρίων...
