Σίριαλ στην τηλεόραση σπάνια και ελάχιστα βλέπω, αλλά αυτό το Κάτω Παρτάλι με τράβηξε. Νομίζω πως το σίριαλ αυτό ήταν ό,τι πιο κοντινό σε ένα είδος θεάτρου που μου άρεσε, το «θέατρο του παραλόγου».
Ιονέσκο, Μπέκετ, Ζενέ είναι οι πιο γνωστοί συγγραφείς του είδους που εμφανίστηκε στη δεκαετία του '50. Έλληνες που εμπνεύστηκαν από αυτό είναι, μεταξύ πολλών άλλων, ο Ζιώγας, ο Σκούρτης, ο Μάτεσις.
Μα θα πει κάποιος, τι σχέση έχει το εν λόγο σίριαλ με το θέατρο του παραλόγου, μια κωμωδιούλα ήταν.
Ας ακούσουμε λοιπόν τον Ιονέσκο για το θέατρο: «τα πάντα είναι κωμικά, τίποτα δεν είναι τραγικό, όλα είναι πραγματικά και μη, δυνατά και αδύνατα, σοβαρά και γελοία». Η λογική είναι η τρέλα των ισχυρών, έλεγε ο συγγραφέας της «Φαλακρής Τραγουδίστριας».
Στο Κάτω Παρτάλι οι ήρωες είναι πάντα άλλο από αυτό που φαίνονται, μιλούν και συναναστρέφονται άλλους που είναι και εκείνοι κάτι διαφορετικό από αυτό που δείχνουν. Η «παρθένα» μέλλουσα νύφη είναι ερωτικά έμπειρη από μικρή, ο γκέι γίνεται και στρέιτ, ο «αγρότης» είναι μπάτσος, ο «ηθικός» πάτερ φαμίλιας τα έχει με μια μικρή κ.λπ. Μόνο πρόσωπο που δεν φοράει μάσκα και παραμένει ίδια καρικατούρα από την αρχή έως το τέλος η εξαιρετική Νάντια-Κοντογιώργη.
Ο μικρόκοσμος του Παρταλιού εμφανίζεται έτσι ως «...σύμπαν ακατανόητο για τον ανθρώπινο λόγο και γι' αυτό μη υποκείμενο σε αιτιακές σχέσεις που κατ' επέκταση θα καθορίζουν και την ανθρώπινη συμπεριφορά». (Μάρτιν Έσλιν, Το Θέατρο του Παραλόγου, εκδ. Θεωρία, Αθήνα 1983).
Το υπερρεαλιστικό στοιχείο τονίζεται και από το πουλί στο κεφάλι της πολύ καλής Μοσχούλας-Σταυροπούλου. Όλο το καστ καλό, για να μην παραθέτω ονόματα.
Κι όμως, με όλα τα παραπάνω παράλογα, το Κάτω Παρτάλι βρέθηκε πολύ πιο κοντά στην πρωτοφανή κρίση που βιώνουν οι Έλληνες πολίτες, ήταν πολύ πιο ρεαλιστικό από τις αφόρητες κοινοτοπίες, τους άχρωμους και ανέμπνευστους διαλόγους άλλων σίριαλ.
Μα εσύ γράφεις διάφορα πολιτικά, έγινες και τηλεκριτικός τώρα; απόρησε συνάδελφος.
Εντάξει, καλοκαίρι είναι...
