Ο μόνος αγώνας που χάνεται είναι αυτός που δεν δίνεται. Οι καθαρίστριες της Eurobank μετά από έξι μήνες κινητοποιήσεων κατάφεραν να αποτρέψουν μειώσεις της τάξης του 55% που σχεδίαζε η τράπεζα για τους μισθούς τους και παράλληλα να διασφαλίσουν αξιοπρεπείς συνθήκες και όρους εργασίας. Αγώνα - παράδειγμα για όλους τον χαρακτήρισε ο Σύλλογος Δανειζόμενου Προσωπικού στον Τραπεζικό Τομέα και τόνισε ότι "με συσπείρωση γύρω από το σωματείο μας ενισχύουμε τη δύναμή μας για τους αγώνες που έρχονται".
Από την πρώτη στιγμή που έγινε γνωστή η πρόθεση της διοίκησης της τράπεζας, οι καθαρίστριες αντέδρασαν. Όπως υπογραμμίζεται από τον σύλλογο, έδωσαν να καταλάβουν ότι "δεν είναι φοβισμένες εργαζόμενες που αποδέχονται αδιαμαρτύρητα οτιδήποτε, αλλά εργαζόμενες οργανωμένες σε σωματείο με τους εκπροσώπους του οποίου είναι υποχρεωμένοι οι διοικούντες να έρθουν σε διάλογο". Ακολούθησαν τρεις συναντήσεις στην Επιθεώρηση Εργασίας και στο υπουργείο Εργασίας, που συνδυάστηκαν με παραστάσεις διαμαρτυρίας, στάσεις εργασίας και απεργιακή περιφρούρηση στο κεντρικό κτήριο της Τράπεζας.
Η διοίκηση υποχρεώθηκε υπό το βάρος των πιέσεων που άσκησαν οι κινητοποιήσεις να καθίσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και να συνομιλήσει με το σωματεία. Τα επιχειρήματα έγιναν πειστικά και κατανοητά. Στη συνέχεια και αποδεκτά. Οι καθαρίστριες -που δημιουργούν ως κλάδος παράδοση σε εργασιακές νίκες- απέδειξαν πως οι εργαζόμενοι, χωρίς να λειτουργούν με τη λογική της ανάθεσης, κρατούν την τύχη στα χέρια τους.
Κ. ΠΑΠΑΝΤΩΝΙΟΥ
