Του Γιάννη Σιώτου
Σε πρόσφατη συνέντευξή του στη Γερμανική Ραδιοφωνία Deutschlandfunk, ο Ευρωπαίος επίτροπος Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων Πιέρ Μοσκοβισί υπεραμύνθηκε της απόφασης της Κομισιόν να χορηγήσει στη Γαλλία μία ακόμη -την τρίτη κατά σειρά- παράταση, προκειμένου να εκπληρώσει τον στόχο του 3% για το κρατικό έλλειμμα, όπως ορίζει το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης: «Η απόφαση ελήφθη στη βάση αντικειμενικών κριτηρίων, όπως η ασθενής ανάπτυξη της γαλλικής οικονομίας. (...)», υποστήριξε ο Πιέρ Μοσκοβισί.
Από μία πρώτη ανάγνωση, ο οποιοσδήποτε καλοπροαίρετος παρατηρητής θα διαπίστωνε ότι η απόφαση αυτή αποτελεί μια έμπρακτη απόδειξη της έννοιας της κοινοτικής αλληλεγγύης, αφού η Ε.Ε. αναγνώριζε ως «ελαφρυντικό», τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η γαλλική οικονομία για να «παρακάμψει» την αρχή των... δεσμεύσεων.
Αν όμως θελήσει κάποιος να προχωρήσει ένα βήμα παραπάνω και να εστιάσει στην επιχειρηματολογία που έχουν χρησιμοποιήσει Γερμανοί αλλά και Ίβηρες πολιτικοί στην περίπτωση των διαπραγματεύσεων με την Ελλάδα που βρίσκονται σε εξέλιξη, τότε δύο τινά θα μπορούσε να σκεφτεί: είτε ότι οι Ευρωπαίοι έχουν κρίση ταυτότητας είτε ότι προσαρμόζουν τις αρχές τους με βάση τις προτεραιότητές τους.
Κοντολογίς, τον τελευταίο μήνα σε όλους τους τόνους προσπαθούν να εμφανίσουν την Ελλάδα ως πλήρως αναξιόπιστη, καθώς δεν τηρεί τις κατ' αυτούς δεσμεύσεις της και δεν δέχονται τις αιτιάσεις της ελληνικής πλευράς, τόσο για την οικονομική όσο και για την ανθρωπιστική κρίση, στη δίνη της οποίας βρίσκεται η πλειονότητα των Ελλήνων. Και πραγματικά, αναρωτιέται κανείς αν είναι δυνατόν μέσα σε λίγα 24ωρα, με τόσο απροκάλυπτο τρόπο, να προσαρμόζονται «οι αρχές» σε πολιτικές και οικονομικές σκοπιμότητες. Πώς είναι δυνατόν για τον ένα να ισχύει το επιχείρημα «της ασθενούς ανάπτυξης» και για τον άλλο, που το χρέος του έφτασε στο 179,8% του ΑΕΠ στο τέλος του 2014, να «σφυρίζουν κλέφτικα» και να τον απειλούν με πιστωτική ασφυξία αν δεν αποδεχτεί τους όρους που θέτουν;
Είναι κοινό μυστικό ότι η Ε.Ε. είναι ένας οργανισμός που η «ζωή» του είναι σχεδόν ταυτισμένη με έναν ιδιότυπο πολιτικό δαρβινισμό, ο οποίος, ανάλογα με τις ανάγκες και τις προτεραιότητες των ισχυρών, προσαρμόζεται στο περιβάλλον. Όλες οι υποχωρήσεις, οι συμβιβασμοί, οι «υπαναχωρήσεις» και οι πράξεις αλληλεγγύης είναι απόλυτα ενταγμένες στις ανάγκες των ισχυρών. Το τελευταίο 12μηνο είχαμε αρκετά παραδείγματα που επιβεβαιώνουν το δόγμα αυτό: τις κορώνες των Ευρωπαίων σοσιαλδημοκρατών από το Παρίσι και τη στάση τους στην εκλογή Γιούνκερ, τις απόψεις τους για τη χρηματοδότηση των επενδύσεων που θα έθεταν σε κίνηση την αναπτυξιακή μηχανή της Ευρώπης και τον τελικό συμβιβασμό τους με τη φιλοσοφία των γερμανικών προτάσεων.
Με δεδομένα όλα αυτά, στο αυριανό Eurogroup η ελληνική αντιπροσωπεία δεν θα βρεθεί αντιμέτωπη με τους δανειστές -άλλωστε με αυτούς πάντα συνεννοείσαι, αφού το μόνο που ζητούν είναι λεφτά-, αλλά με τους εκφραστές του ισχυρού, ο οποίος πρέπει νομοτελειακά να επιβάλλει την άποψή του στον αδύναμο. Υπό το πρίσμα αυτό, η μάχη της Δευτέρας δεν είναι αγώνας που θα αφορά μόνο τη χρηματοδότηση της Ελλάδας. Η ελληνική αντιπροσωπεία θα κληθεί να αντιμετωπίσει αυτόν τον ιδιότυπο πολιτικό δαρβινισμό, ο οποίος ούτε καινούργιος ούτε άγνωστος είναι στη Ευρώπη, οι λαοί της οποίας μάλιστα στο παρελθόν τον έχουν πληρώσει πολύ ακριβά...
