Υπάρχουν άνθρωποι που επικεντρώνουν όλο το ταλέντο τους σ' ένα τομέα κι άλλοι που το σκορπάνε. Ο Νίκος το μοίραζε. Ισορροπούσε: τη δουλειά, τις προσωπικές σχέσεις, το πάθος για τη μουσική, το χαβαλέ, την κοινωνική τριβή σε συναυλίες και εκδηλώσεις, τη συζήτηση, την πιστή φιλία. Όλα τα προσέγγιζε με μια ικανότητα και ένα ήπιο χιούμορ που τον έκαναν αδιανόητα γοητευτικό. Σε όλα η θερμότητα ενός ανθρώπου που έδειχνε ευγνώμων και για το πιο μικρό και αρνιότανε να πικραθεί ακόμα κι από το πιο μεγάλο.
Ασκούμενος στην Αυγή το 1998-9, όταν η Αγγέλα τον συνέστησε στον Επενδυτή, ήρθε, κάθισε δίπλα μας, έγινε ένας από εμάς, δέθηκε. Έτσι λειτουργούσε ο Νίκος, δεν καταλάβαινες για πότε τον γνώριζες, για πότε γινόταν φίλος σου, για πότε σου έλειπε όταν δεν τον έβλεπες δίπλα σου. Διακριτικός, ενθουσιώδης, ενημερωμένος, γνώστης, χαμηλόφωνος, ιδιόφωνος, πιστός φίλος. Πιστός φίλος.
Δεν είναι τυχαίο πόσοι πολλοί άνθρωποι από τον χώρο της δημοσιογραφίας και «των τεχνών» θρηνούν από προχθές αυτόν τον νέο και ταλαντούχο άνθρωπο ως άνθρωπο δικό τους. Τόσο που να είναι πια δύσκολο να περιγράψει κανείς τις πιο προσωπικές, τις πιο ιδιωτικά γεναίες στιγμές του, ή να κάτσει να προσπαθήσει να εξηγήσει πόσο θα μας λείψει.
Ο Νίκος Ράλλης ήταν ένας από τους πιο συνεπείς, καλλιεργημένους και αξιόπιστους δημοσιογράφους της γενιάς του και διακρίθηκε στο μουσικό ρεπορτάζ, που υπήρξε πάντα το πάθος του. Είχε γούστο και το έδειχνε χωρίς να το επιβάλλει, ήξερε να αναλύει τις τάσεις της κουλτούρας, αλλά δεν του άρεσε να κάνει τον έξυπνο, ήξερε να γράφει (και να ακούει) πολύ καλά, αλλά δεν δεχόταν και να ξεπουληθεί για να μείνει σε μια δουλειά. Εργάσθηκε τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια σε πολλά έντυπα του εβδομαδιαίου και ηλεκτρονικού τύπου (Επενδυτής, Δίφωνο, Lifo, tospirto.net), συνεργάστηκε με τηλεοπτικές εκπομπές και επηρέασε, με τη γραφή, τη φιλία, και την άποψή του, αρκετούς σημαντικούς Έλληνες καλλιτέχνες. Αρνιόταν πεισματικά να γίνει ανταγωνιστικός ή να παίξει με κανόνες που δεν ταίριαζαν στις αρχές του. Αν αυτό σημαίνει ότι μπορεί να μην δημοσίευσε όσα κείμενα θα μπορούσε να είχε γράψει, σημαίνει επίσης και ότι θα μείνει παραδειγματική η φωνή, η αίσθηση της παρουσίας και η τιμιότητά του - όσο κι αν χάσαμε το πιο τίμιο τη μορφή του.
