Χθες με ξύπνησε ένα τηλεφώνημα από τη μαμά μου. Με ρώτησε πού είμαι. Άκουσα την ανησυχία στη φωνή της. Δεν απάντησα. Τη ρώτησα αν είναι όλοι καλά. Μου είπε «Είμαστε καλά. Εσύ είσαι καλά; Άκουσες τι έγινε;». Της απάντησα ότι είμαι καλά και τη ρώτησα γιατί είναι ανήσυχη. Μου διηγήθηκε τι είχε προηγηθεί στη Λεμεσό το ίδιο βράδυ...
Εκλεισα το τηλέφωνο με χίλιες σκέψεις στο μυαλό μου. Μια σκέψη μου έμεινε όμως πιο βαθιά σφηνωμένη: πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα αν είχα πάει για μπάνιο στη Λεμεσό εκείνη την ημέρα; Εγώ, ο πρόσφυγας… Τα τελευταία επεισόδια στην Κύπρο είναι μέρος ενός μεγαλύτερου πανευρωπαϊκού φασιστικού κινήματος. Πλέον έχουμε χτίσει πολιτείες από μίσος και αποξένωση. Βάλαμε στην εξουσία παιδιά του κεφαλαίου. Η μόνη αξία η οποία επιζεί στα κράτη αυτά είναι η κερδοσκοπία. Από την άλλη, εμείς με τα χέρια δεμένα...
Πίσω από κάθε επιτυχημένο φασισμό είναι μια αποτυχημένη επανάσταση. Και κάθε βράδυ που κυκλοφορούν εκείνοι οι βάρβαροι με μαύρες καρδιές και «λευκό» δέρμα είναι άλλη μια αποτυχία που θα την πληρώσει μια μάνα. Θα πληρώσει το τίμημα μια μάνα με ένα δωμάτιο που έχασε το χρώμα του, με ένα πουκάμισο αδειανό. Πόσα τείχη πρέπει να γεμίσουν με σβάστικες; Πόσες μανάδες πρέπει να ανησυχούν για τα παιδιά τους κάθε βράδυ; Πόσοι πρέπει να δολοφονηθούν για να διώξουμε τον φασισμό από κάθε χώρα και κάθε γειτονιά;
O Faisal Alaidy είναι Παλαιστίνιος πρόσφυγας στην Κύπρο, δευτεροετής φοιτητής Χημείας
