Πριν από λίγες ημέρες αποχαιρετήσαμε τον Γιάννη Καρυπίδη. Μας αιφνιδίασε. Έφυγε ξαφνικά. Κανείς δεν το περίμενε. Όσοι και όσες τον γνωρίζαμε από τα φοιτητικά μας χρόνια ή τον γνωρίσαμε αργότερα, σε άλλους χώρους και δράσεις, θα τον κρατάμε στη θύμησή μας. Ανήσυχος, ανοιχτό μυαλό, πάντα μπροστά και δρων, ήταν από τους πρωταγωνιστές του φοιτητικού κινήματος στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας. Στην πρώτη γραμμή στην κατάληψη του 1978. Δραστήριο μέλος του «Ρήγα Φεραίου» και στέλεχος της Β΄ Πανελλαδικής στη συνέχεια, μετά τη διάσπαση της οργάνωσης την άνοιξη του 1978. Συμμετείχε ενεργά στις κινητοποιήσεις του φοιτητικού κινήματος και είχε ξεχωριστή και ιδιαίτερη συμβολή στον διάλογο για τη Β΄ Πανελλαδική, τη δράση, τον χαρακτήρα, την προοπτική και τους στόχους της.
Ακολούθησε τον δρόμο τής υπεράσπισης των δικαιωμάτων, του αγώνα υπέρ των αδυνάτων. Μετά το πανεπιστήμιο, τις σπουδές του στη Σχολή Σταυράκου, την επάνοδό του και την αποφοίτηση από το πανεπιστήμιο, επέλεξε τον πολιτικό κινηματογράφο. Έβαλε στη ζωή του την κινηματογραφική τέχνη και έδρασε πολιτικά. «Σε όποιο θέμα εμπλέκομαι είναι η οπτική γωνιά των δρώντων προσώπων» έλεγε ο ίδιος.
Δημιούργησε την ταινία “Άπληστον κέρδος”. Είχε προηγηθεί “Της γης το χρυσάφι”. Θέμα της ταινίας, η δεκαπενταετία των αγώνων για τη γη, τον αέρα και το νερό από τους κατοίκους της βόρειας Ελλάδας. Η ιστορία του κινήματος κατά της εξόρυξης και της μεταλλουργίας χρυσού. Η αντίσταση που ξεκινά από τη Χαλκιδική περνά στη Θράκη και στο Κιλκίς και συνδέεται με αντίστοιχα κινήματα στη Βουλγαρία και την Τουρκία.
Είναι ένας από τους 44 ακτιβιστές, μέλος του πληρώματος σε ένα από τα δυο καΐκια που ταξίδεψαν από την Ερέτρεια και τις Σπέτσες στη Γάζα το καλοκαίρι του 2008 και έσπασαν τον ναυτικό αποκλεισμό τής περιοχής μετά από 41 χρόνια. Μαζί με τον Γιώργο Αυγερόπουλο δημιουργούν το ντοκιμαντέρ "Γάζα, ερχόμαστε". Έλεγε ο Γιάννης γι’ αυτό το ταξίδι: “Δεν μπορείς να μιλήσεις για μια φυλακή αν δεν πας ο ίδιος να τη δεις. Μπάρκαρα ως κινηματογραφιστής και σε δύο μέρες έγινα λοστρόμος... Αυτοί οι άνθρωποι ζουν σε μια φυλακή υψίστης ασφαλείας, σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης κι αυτό δεν είναι σχήμα λόγου, είναι η απτή πραγματικότητα”. Ο Γιάννης ήταν εκεί. Παρών, δρων στον αγώνα για την Παλαιστίνη, και τότε, και στη συνέχεια. «Η κάμερα - στυλό δεν πρέπει να βουτιέται στο μελάνι, αλλά στην καρδιά» είχε πει για τη δουλειά του. Και το έκανε.
Αυτός ήταν ο Γιάννης Καρυπίδης, ο καλός μου σύντροφος από εκείνα τα χρόνια της ελπίδας, των ονείρων και της δράσης. Και έτσι έμεινε πάντα, μέχρι τον ξαφνικό χαμό του πριν λίγες μέρες στη Θεσσαλονίκη...
Και το αντίο στον Γιάννη ίσως να ήταν λειψό αν δεν έκανα και μια αναφορά στα παιδιά τού «Ρήγα» και της Β΄ Πανελλαδικής στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας στα τέλη της δικτατορίας και στα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης. Μαζί με τον Γιάννη Καρυπίδη, ο Χρήστος Φιρντινίδης, που κι αυτός έφυγε νωρίς, όπως νωρίς έφυγε και ο Δημήτρης Τζάθας. Στους πρωταγωνιστές εκείνης της περιόδου, ο Χρήστος Δεληβοριάς, ο Χρήστος Μαρκοζάνης, η Ρούλα Μπεκάκου, ο Δημήτρης Δαματόπουλος, ο Κώστας και ο Σπύρος Κρανίου, ο Γιώργος Τσιμπίδης και άλλοι παλιοί και νεότεροι τότε και αργότερα που πορεύτηκαν μαζί του, αποχαιρέτησαν νοερά τον Γιάννη Καρυπίδη στο τελευταίο του ταξίδι...
