Η θεωρία των δύο άκρων της Ν.Δ., που τόσο εύστοχα διαχέεται επί χρόνια με τη βοήθεια των ΜΜΕ, έχει δημιουργήσει έναν νέο αστικό μύθο ο οποίος συχνά - πυκνά επανέρχεται στον δημόσιο διάλογο από τα στελέχη της, όποτε θεωρεί πως το έχει ανάγκη.
Μετά την ομόφωνη απόφαση του δικαστηρίου για τους εγκληματίες νεοναζί της Χρυσής Αυγής, η Ν.Δ. αισθάνθηκε εκτεθειμένη για τις φιλικές σχέσεις που διατηρούσε τόσο με τους χρυσαυγίτες -συνομιλίες Μπαλτάκου- όσο και για τα στελέχη του ΛΑΟΣ που ενσωμάτωσε παρέχοντας νομιμοποίηση και σοβαροφάνεια σε ακροδεξιές απόψεις.
Μεθοδεύτηκε, μέσω της πάγιας στρατηγικής της ότι η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση, μια ομοβροντία δηλώσεων ώστε να χρεωθεί πάση θυσία τους φασίστες δολοφόνους ο ΣΥΡΙΖΑ. Επανήλθαν διά του ίδιου του πρωθυπουργού Κ. Μητσοτάκη, καθώς και του κυβερνητικού εκπροσώπου του τα ίδια διχαστικά επιχειρήματα περί «λαϊκισμού» που εξέθρεψε τη Χ.Α. και με την ευθεία βολή ότι τάχα οι «πλατείες των Αγανακτισμένων» νομιμοποίησαν τους φασίστες.
Ένα χιλιοειπωμένο επιχείρημα που χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον στο παρελθόν, κυρίως τα πρώτα χρόνια διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, και αποσκοπεί στη δαιμονοποίηση και στον στιγματισμό όχι μόνο του ίδιου, αλλά συλλήβδην της Αριστεράς και των κινημάτων ότι δήθεν ευθύνονται για την άνοδο των χρυσαυγιτών.
Πρόκειται για μεγάλο ψέμα. H Χρυσή Αυγή ποτέ δεν είχε καμία σχέση με το κίνημα των Αγανακτισμένων, ούτε εμφανίστηκε στις «πλατείες». Στην «πάνω πλατεία» υπήρξαν ολιγάριθμοι διαδηλωτές που φώναζαν αντικοινοβουλευτικά συνθήματα, αλλά δεν είχαν παρουσία οι γνωστοί εγκληματίες που ταυτίστηκαν με τον Άγιο Παντελεήμονα και τις διαδηλώσεις για το «Μακεδονικό». Σ’ αυτό που γνωρίζουν όλοι όσοι συμμετείχαν στις πολιτικές και κινηματικές διαδικασίες εκείνης της εποχής συναινεί έρευνα της Public Issue που είχε δημοσιευτεί το 2013 και αφορά την εκτίμηση εκλογικής επιρροής της Χ.Α. τον Μάρτιο του 2011 έως τον Ιούνιο του 2013, όπου φαίνεται καθαρά ότι όταν ξεκίνησε το κίνημα των Αγανακτισμένων η Χρυσή Αυγή ήταν στο 1% και τον Σεπτέμβριο του 2011 στο 0,5%.
Τον Δεκέμβριο του 2011, με την κυβέρνηση Παπαδήμου και τη νομιμοποίηση που παρείχε στην Ακροδεξιά, η συμμετοχή ΛΑΟΣ άρχισε σταδιακά να ανεβαίνει και τον Φεβρουάριο του 2012, με την εφαρμογή του δεύτερου Μνημονίου, έχει φτάσει στο 3,5%.
Συνεχίζει την αυξητική της πορεία, φτάνοντας τον Μάιο του 2012 στο 6,5%, και καταγράφει στις εκλογές του 2012 ποσοστό 7%, για να εκτοξευθεί τελικά τον Οκτώβριο του 2012 στο 12%. Να υπενθυμίσω εδώ ότι το κίνημα των Αγανακτισμένων περιλαμβάνει τις διαδηλώσεις και τις κινητοποιήσεις ενάντια στα μέτρα λιτότητας που εξήγγειλε η τότε κυβέρνηση Παπαδήμου τον Μάιο και διήρκεσε έως τον Ιούλιο του 2011.
Στην ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου, όταν δηλαδή το κίνημα των Αγανακτισμένων κορυφώνεται με συνεχείς διαμαρτυρίες, συνελεύσεις, συναυλίες και πανευρωπαϊκό συντονισμό με τη χρήση του Διαδικτύου στην πλατεία Συντάγματος, αλλά και σε όλη την Ελλάδα, η εκλογική επιρροή της Χ.Α. είναι στο 1,5% τον Δεκέμβριο του 2011, για να αρχίσει να ανεβαίνει στο 3,5% τον Φεβρουάριο του 2012 πλέον. Με λίγα λόγια, πλατείες Αγανακτισμένων και Χρυσή Αυγή, καμία σχέση.
Σύμφωνα με την ίδια έρευνα, η εκλογική βάση της Χρυσής Αυγής αποτελεί διάσπαση της συντηρητικής παράταξης, κάτι που φαίνεται και από την αυξημένη επιρροή της στις περιοχές της «Παλαιάς Ελλάδας», για παράδειγμα τα υψηλά ποσοστά της στη Λακωνία, υποδηλώνοντας την πολιτική - ιδεολογική παραταξιακή συνέχεια, καθώς και τη στενή σχέση με τον κρατικό μηχανισμό. Χαρακτηριστικό είναι ότι στις εκλογές του Μαΐου του 2012 στο 27ο και 28ο εκλογικό διαμέρισμα του Δήμου Αθηναίων, όπου με βάση τους εκλογικούς καταλόγους ψήφιζαν οι ομάδες Ζ, ΔΙΑΣ, ΔΕΛΤΑ, το ποσοστό της Χ.Α. ήταν στο 50,7% και στο 1ο Καισαριανής, όπου ψήφιζαν οι ΥΜΕΤ, ΥΑΤ-ΜΑΤ στο 46,7%.
Παράγοντες που οδήγησαν στην άνοδο της Χρυσής Αυγής, με συνέπεια και την είσοδό της στη Βουλή, ήταν η νομιμοποίηση της Ακροδεξιάς που παρείχε το ΛΑΟΣ με τη συμμετοχή του στην κυβέρνηση Παπαδήμου και η πολιτική κινητικότητα μετά τη διάλυσή του. Παράλληλα, στην ανάδειξη της Χ.Α. συνέβαλε καθοριστικά η επιχείρηση κατά της λαθρομετανάστευσης που κήρυξε ο τότε υπουργός Προστασίας του Πολίτη, καθώς και η ανάδειξη του μεταναστευτικού και του δόγματος «Νόμος και Τάξη» σε βασικούς άξονες της προεκλογικής εκστρατείας.
Η ανοδική της τάση τερματίστηκε το φθινόπωρο, έχοντας προσεγγίσει τον Οκτώβριο του 2012 στην εκτίμηση εκλογικής επιρροής το 12%. Στο πρώτο εξάμηνο του 2013, με μικρές διακυμάνσεις, η επιρροή της έχει σταθεροποιηθεί σε επίπεδα της τάξης του 10%-12%.
Την αντίστροφη μέτρηση για τη Χρυσή Αυγή σήμανε η δολοφονία του Παύλου Φύσσα, όταν πλέον ο Αντώνης Σαμαράς αναγκάστηκε να διακόψει την επικοινωνία μαζί της μέσω του Μπαλτάκου. Η δολοφονία ενός νέου λευκού, και όχι του Λουκμάν, είναι αυτή που ανάγκασε τη Ν.Δ. να μην κάνει τα στραβά μάτια στην εγκληματική δράση της Χρυσής Αυγής, την οποία όλοι γνώριζαν, αλλά έκαναν πως αγνοούσαν.
Ήταν η χρυσή της εποχή, τότε που διαφήμιζαν τη «φιλολαϊκή» και φιλόπτωχη δράση της τα ΜΜΕ δείχνοντας τους εγκληματίες χρυσαυγίτες να μοιράζουν σακούλες σε Έλληνες μόνο και προβάλλοντας την αρρενωπότητά τους από τα lifestyle περιοδικά, ενώ σήμερα κάνουν πως όλα αυτά δεν υπήρξαν.
«Επαναστατικό πανηγυράκι» με Εβραίο εμπνευστή οι «πλατείες» για τους ναζί
Δεν συμπίπτει χρονικά η άνοδος της Χρυσής Αυγής με τις πλατείες των Αγανακτισμένων, αλλά ούτε και πολιτικοϊδεολογικά. Το αυθόρμητο κίνημα των Αγανακτισμένων, που γεννήθηκε από την αντίδραση στα μέτρα βαριάς λιτότητας και τη φτωχοποίηση που επιφυλάχθηκε ειδικά για τα αδύναμα οικονομικά στρώματα που αναγκάζονταν να επωμιστούν όλο το βάρος, δεν καθορίστηκε από τους νεοναζιστές.
Το κίνημα αυτό ήταν ακομμάτιστο, ειρηνικό και εκκινούσε με καλέσματα στα σόσιαλ μίντια. Είχε ως βασικά του αιτήματα να μην επωμιστούν τα βάρη τα συνήθη υποζύγια, τα χαμηλά κοινωνικά στρώματα, αμεσοδημοκρατικά χαρακτηριστικά και βασικές αξίες τη δημοκρατία, την αλληλεγγύη, την ισότητα και τη συλλογικότητα, όπως παραδέχονται και δημοσιολογούντες που συνέβαλαν στο στήσιμο της προπαγάνδας περί πάνω και κάτω πλατείας.
Να σημειωθεί ότι είχε προηγηθεί η μνημονιακή σύμβαση του 2010 με ΔΝΤ, ΕΚΤ και Ε.Ε. Ο κόσμος έχανε τη δουλειά του, ενώ κόπηκαν όλες οι κοινωνικές παροχές. Το Μεσοπρόθεσμο ήταν αυτό που ξεχείλισε τότε το ποτήρι της αγανάκτησης. Το κίνημα έλαβε χαρακτηριστικά έντονης αποδοκιμασίας σε πολιτικούς, ενώ σ’ αυτό συμμετείχε και μικρό τμήμα πολιτών που έδωσαν αντικοινοβουλευτικούς τόνους, διακινούσαν θεωρίες συνωμοσίας ή ρατσιστικά στερεότυπα, ωστόσο ήταν πολύ περιορισμένης έκτασης το φαινόμενο σε σχέση με τους χιλιάδες ανθρώπους που κατέκλυζαν επί ενάμιση και πλέον μήνα την πλατεία Συντάγματος.
Η βίαιη καταστολή από την ΕΛ.ΑΣ. των Αγανακτισμένων είχε αποτέλεσμα να τραυματιστούν περισσότεροι από 500 διαδηλωτές, με την αστυνομία να χτυπά ανεξέλεγκτα ακόμα και περαστικούς, να διαλύει το αυτοσχέδιο ιατρείο της πλατείας Συντάγματος και να ρίχνει χημικά ακόμη και στο εσωτερικό του σταθμού του μετρό.
Από την άλλη, η εγκληματική συμμορία της Χρυσής Αυγής, όπως ήταν λογικό, είχε ταχθεί ενάντια στο κίνημα των Αγανακτισμένων, το οποίο θεωρούσε «πανηγυράκι των αναρχικών και των λαθρομεταναστών», ωστόσο, ως απότοκο της συγκυβέρνησης Σαμαρά - Βενιζέλου, η Ν.Δ. και το ΚΙΝ.ΑΛΛ. ενέταξαν στο οπλοστάσιό τους αυτό το απολύτως ανακριβές και λασπολογικό επιχείρημα στο πλαίσιο της επίθεσής τους στον «λαϊκισμό».
Η εφημερίδα «Χρυσή Αυγή», στις 15.6.2011, έγραφε για το κίνημα των πλατειών, όπως αναφέρεται σε παλιότερο ρεπορτάζ της «Εφ.Συν.»: «Αλβανοί και νοικοκυραίοι, που μέχρι χθες τους είχαν στη δούλεψή τους, λαθρομετανάστες που πουλάνε σημαιάκια, καντίνες με ‘βρόμικα’, φοιτητές ετών 29, αναρχικοί και αριστεριστές και αναμφίβολα αρκετοί Έλληνες πατριώτες...».
Ο Κασιδιάρης κατήγγειλε το κίνημα των πλατειών: «Έχουμε αναφέρει επανειλημμένως πως το ‘κίνημα των Αγανακτισμένων’ είναι απόλυτα βολικό για το βρόμικο και ανθελληνικό σύστημα εξουσίας. Είναι η ανώδυνη εκτόνωση για τις πλατιές μάζες - ή τουλάχιστον για το ποσοστό εκείνο των συμπατριωτών μας που έχει βαρεθεί να αράζει στον καναπέ του». Ο Μιχαλολιάκος ανακάλυπτε τον «Εβραίο εμπνευστή του κινήματος» ως «πατέρα των Αγανακτισμένων» και χαρακτήριζε το κίνημα ως «επανάσταση - μαϊμού», όπου «τον ρόλο της ανώδυνης εκτόνωσης παίζουν αφελείς μάζες, καθοδηγούμενες όμως πάντοτε και ελεγχόμενες από δοκιμασμένους αγκιτάτορες της παγκοσμιοποίησης.
Ακριβώς την επομένη, μετά την ομόφωνη και ιστορική απόφαση του δικαστηρίου που χαρακτήρισε εγκληματική οργάνωση τη Χρυσή Αυγή, το επιχείρημα για τις «πλατείες» και τη δήθεν ταύτισή τους επανέκαμψε με δριμύτητα, με τη Ν.Δ. να προκαλεί το κομμάτι του ΚΙΝ.ΑΛΛ. στο οποίο προσβλέπει, με επίκεντρο τον Ευάγγελο Βενιζέλο και τον Ανδρέα Λοβέρδο, για να υπηρετήσει και πάλι την ίδια προπαγάνδα.
