Η ολομέλεια του Αρείου Πάγου καλείται να αποφανθεί για το αν στοιχειοθετείται το αδίκημα της λαθρεμπορίας καυσίμων στην περίπτωση που διαχειριστές πολυκατοικιών, ιδρυμάτων, γηροκομείων κ.ά. χρησιμοποιούν πετρέλαιο θέρμανσης αντί για πετρέλαιο κίνησης και για άλλες πλην της θέρμανσης χρήσεις, όπως π.χ. την παροχή ζεστού νερού μέσω μπόιλερ.
Το θέμα παραπέμφθηκε στην ολομέλεια μετά από απόφαση του Ζ' Ποινικού Τμήματος του ανώτατου δικαστηρίου που με ψήφους 3-2 δικαίωσε υπεύθυνη γηροκομείου στην Θεσσαλονίκη που χρησιμοποιούσε πετρέλαιο θέρμανσης προκειμένου να έχουν ζεστό νερό οι ηλικιωμένοι και να πλένονται τα σκεύη μαγειρικής και τα ρούχα.
Το Εφετείο Θεσσαλονίκης πάντως είχε καταδικάσει την υπεύθυνη του γηροκομείου κρίνοντας ότι χρησιμοποίησε παράνομα και για ίδιον όφελος "πετρέλαιο θέρμανσης για άλλη εκτός από θέρμανση χρήση, με σκοπό να στερήσει το Δημόσιο από τους εισπρακτέους δασμούς, τέλη και φόρους, οι δε δασμοί και φόροι που στερήθηκε το Δημόσιο υπερβαίνουν το ποσό των 30.000 ευρώ" (ανέρχεται στο ποσό των 66.798 ευρώ).
Διαφορετική άποψη είχε όμως το Ποινικό Τμήμα του Αρείου Πάγου που με την υπ' αριθμ. 582/2015 απόφασή του έκρινε ότι το Εφετείο "εσφαλμένα ερμήνευσε και εφάρμοσε τις ουσιαστικές ποινικές διατάξεις του νόμου 2960/2001 περί λαθρεμπορίας, διότι το φερόμενο ως λαθρεμπορικό πετρέλαιο θέρμανσης χρησιμοποιήθηκε νόμιμα για τη λειτουργία του κεντρικού συστήματος θέρμανσης ύδατος για τα καλοριφέρ, μέσω του οποίου και νόμιμα, μη δυνάμενο να διαχωριστεί τεχνικά, μπορεί να τροφοδοτηθεί ενέργεια και πάλιν δια του ιδίου αυτού κεντρικού καυστήρα για θέρμανση ύδατος, μέσω boiler, όπως συνηθίζεται σε όλα τα πολυώροφα κτήρια της χώρας και δεν στοιχειοθετείται ως εκ τούτου λαθρεμπορία".
