Τι κοινό έχουν τα περισσότερα think tank της Ευρώπης, ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης, με τους αναλυτές του Οργανισμού για την Οικονομική Συνεργασία και Ανάπτυξη και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και κάποιους γερόλυκους του καπιταλισμού, τύπου Γουόρεν Μπάφετ; Μοιράζονται την πεποίθηση ότι αυξάνεται η κοινωνική ανισότητα στις χώρες του Πρώτου Κόσμου, αλλά και την εκτίμηση ότι αυτό το όλο και μεγαλύτερο άνοιγμα της ψαλίδας μεταξύ φτωχών και πλουσίων αποτελεί μείζονα κίνδυνο.
Η τελευταία σχετική έρευνα, που παρουσίασε το γερμανικό ίδρυμα Bertelsmann, καταλήγει μάλιστα στο συμπέρασμα ότι το πρόβλημα της κοινωνικής ανισότητας “οξύνθηκε δραματικά” τα τελευταία δύο χρόνια στα 41 κράτη - μέλη του ΟΟΣΑ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με εξαίρεση τρεις χώρες, όπου η όξυνση ήταν περιορισμένη: τη Σουηδία, την Ελβετία και τη Γερμανία. Ακόμη και στις δύο άλλες σκανδιναβικές χώρες, που έχουν μια παράδοση εισοδηματικής... ισορροπίας, στη Νορβηγία και τη Δανία, η ανισότητα αρχίζει να επελαύνει.
Πόσο μάλλον στις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου, όπου η οικονομική κρίση δεν έχει ξεπεραστεί και το “φάρμακο” της λιτότητας συνεχίζει να αργοσκοτώνει τον ασθενή.
Και δεν είναι μόνο ότι αυξάνονται οι ανισότητες εντός των ίδιων των χωρών, με τους πλούσιους Έλληνες να γίνονται πλουσιότεροι, την ώρα που οι φτωχοί γίνονται φτωχότεροι -όποιος λέει ότι έχουν μοιραστεί δίκαια τα βάρη της κρίσης εδώ και μια εξαετία ζει σε λάθος χώρα. Είναι ότι ανοίγει όλο και περισσότερο η ψαλίδα μεταξύ Βορρά και Νότου τορπιλίζοντας ένα από τα μεγαλύτερα στοιχήματα της ευρωπαϊκής ενοποίησης: τη σύγκλιση.
Μετά την υπόσχεση της ειρήνης, η μεγαλύτερη συγκολλητική ουσία της Ε.Ε., μέχρι να ξεσπάσει η κρίση, ήταν η υπόσχεση της σύγκλισης. Με τη σημερινή κοινή νομισματική και δημοσιονομική πολιτική αυτή η υπόσχεση έγινε καπνός. Και η συγκολλητική ουσία μετεξελίχθηκε σε μια -όλο και λιγότερο- βραδυφλεγή “διασπαστική βόμβα”, με τις περισσότερες χώρες να αναζητούν -μάλλον ματαίως- προστασία στους κάποτε ξεπερασμένους εθνικούς εγωισμούς. Το πρόβλημα της αυξανόμενης ανισότητας μπορεί έστω να αμβλυνθεί μόνο με αλλαγή πολιτικής. Κατ’ αρχάς σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Γι’ αυτό και καμία προσπάθεια για τη σύναψη συμμαχιών σ’ αυτή την κατεύθυνση δεν είναι υπερβολική.
