Η κατάρρευση της οικονομίας και η φτώχεια είναι οι δύο μεγάλες πληγές του εμφυλίου στην Συρία, την ίδια ώρα που η αντικαθεστωτική αντιπολίτευση συνειδητοποιεί ότι χάνει τον πόλεμο εναντίον του Άσαντ. Εκτός από τις αλλεπάλληλες ήττες της στο πεδίο της μάχης και τη στρατιωτική υπεροχή του τακτικού στρατού, οι αντάρτες βλέπουν το καθεστώς της Δαμασκού να ετοιμάζεται να παρατείνει την παραμονή του στην εξουσία, μέσω των προεδρικών εκλογών που διοργανώνονται στις 3 Ιουνίου.
Ο πόλεμος έχει καταστροφικές συνέπειες για τη συριακή οικονομία, βυθίζοντας σταδιακά τη χώρα σε μια δραματική κοινωνική και ανθρωπιστική κρίση.
Σύμφωνα με έκθεση του Συριακού Κέντρου Πολιτικής Έρευνας που έγινε για λογαριασμό του ΟΗΕ και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ), το συριακό ΑΕΠ έχει συρρικνωθεί κατά 40% αφότου ξέσπασε ο πόλεμος, το 2011, ενώ σχεδόν το μισό εργατικό δυναμικό της χώρας, το οποίο υπολογίζεται σε 5 εκατ. είναι σήμερα άνεργο.
Η άμεση ζημία από τον πόλεμο υπολογίζεται σε 143,8 δισ. δολάρια, κυρίως σε ό,τι αφορά κτιριακές υποδομές, δηλαδή κατοικίες και δημόσια κτήρια. Όμως, είναι ακόμα δύσκολο να γίνει ακριβής αποτίμηση καθώς οι περιοχές που έχουν πληγεί περισσότερο συνεχίζουν να είναι εμπόλεμες ζώνες.
Πείνα και μαυραγορίτες
Μια από τις πιο σοβαρές συνέπειες της οικονομικής καταστροφής εξαιτίας του πολέμου είναι το ότι σχηματίστηκαν καρτέλ με ισχυρή επιρροή, τα οποία λυμαίνονται κρατικούς πόρους και έχουν συμφέρον να συνεχιστεί ο πόλεμος.
Σύμφωνα με την έκθεση που καλύπτει τα δύο τελευταία τρίμηνα του 2013, τρεις στους τέσσερις Σύρους ζουν σήμερα σε συνθήκες φτώχειας και πάνω από τους μισούς (54,3%) σε συνθήκες ακραίας φτώχειας.
Ακόμη χειρότερο είναι το γεγονός πως περίπου το 20% του πληθυσμού δεν διαθέτει τα μέσα για να καλύψει τις βασικές βιοτικές ανάγκες του και στις πολιορκημένες περιοχές οι άνθρωποι υποφέρουν από πείνα και υποσιτισμό.
Η ανεργία αυξήθηκε κάθετα, περνώντας από το 10,3% το 2011 στο 54,3% το τελευταίο τρίμηνο του 2013.
Σχεδόν 2,67 εκατ. Σύροι έχουν χάσει τη δουλειά τους από την αρχή της σύγκρουσης, τον Μάρτιο του 2011, με αποτέλεσμα να πληγούν 11 εκατ. άνθρωποι οι οποίοι εξαρτώνταν από τα έσοδα αυτά.
Οι επαρχίες που έχουν πληγεί περισσότερο βρίσκονται στη βορειοανατολική Συρία. Πρόκειται για τη Χασάκα, όπου ζουν κυρίως Κούρδοι, και τη Ράκα, η οποία ελέγχεται από τους τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους στο Ιράκ και το Λεβάντε (ΙΚΙΛ), με ποσοστό ανεργίας 65%. Αντίθετα, οι λιγότερο πληγείσες περιοχές είναι οι δυτικές επαρχίες Ταρτούς και Λαττάκεια.
Η ιδιωτική κατανάλωση πλήττεται επίσης από την κρίση, καθώς καταγράφει πτώση κατά 25,5% το τελευταίο εξάμηνο του 2013 σε σχέση με την ίδια περίοδο του 2012. Οι δαπάνες των οικογενειών περιορίζονται στα απολύτως αναγκαία: την τροφή και τα μισθώματα στην περίπτωση εκείνων που έχουν εκτοπισθεί. Η κατάσταση έχει επιδεινωθεί και εξαιτίας του πληθωρισμού, που από το 2011 έχει φθάσει το 178%.
Η δομή της συριακής οικονομίας έχει επίσης αλλάξει, καθώς το εσωτερικό εμπόριο και οι κυβερνητικές υπηρεσίες είναι αυτά που αντιπροσωπεύουν το μεγαλύτερο μέρος του ΑΕΠ, ενώ η γεωργία και η βιομηχανία έχουν βουλιάξει.
