Του Αργύρη Παναγόπουλου
Η Αριστερά στην Ισπανία και την Πορτογαλία απέδειξε ότι αποτελεί τον πυρήνα της κοινωνικής συνοχής και την ελπίδα της ανατροπής, καταφέρνοντας να «συνταξιοδοτήσει» έναν από τους μεγαλύτερους δεινόσαυρους του ευρωπαϊκού "σοσιαλισμού", τον Αλφρέντο Πέρεθ Ρουμπαλκάβα, τον πρώην υπουργό του Γκονθάλεθ και του Θαπατέρο, που οδήγησε το Σοσιαλιστικό Κόμμα στη μεγαλύτερη εκλογική ήττα του ενώ, από την άλλη πλευρά της Ιβηρικής, τα ισχυρά αποτελέσματα του Κ.Κ. Πορτογαλίας και του Μπλόκου αποτελούν τη μόνη εγγύηση για την εκδίωξη της μνημονιακής κυβέρνησης του Πάσος Κοέλιο.
Η ισπανική Ενωμένη Αριστερά και οι συνιστώσες τού κινήματος των «Αγανακτισμένων», που δημιούργησαν το ψηφοδέλτιο «Μπορούμε», κατάφεραν να αποσπάσουν συνολικά 11 έδρες στην Ευρωβουλή, σε σχέση με τις 14 των Σοσιαλιστών, που μαζί με το Λαϊκό Κόμμα του Ραχόι έχασαν 5 εκατομμύρια ψήφους. Ο δικομματισμός στην Ισπανία αποτελεί από την Κυριακή μειοψηφία, με το 49% σε σχέση με το 80% που διατηρούσε το 2009.
Ακόμη και στην Καταλωνία η Δημοκρατική - Ρεπουμπλικανική Αριστερά με το 23,67% κατάφερε να ξεπεράσει τη νεοφιλελεύθερη εθνικιστή δεξιά CiU του Μας, που υποχώρησε στο 21,68%, πέντε μήνες πριν από το δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της Καταλωνίας.
Ο Ρουμπαλκάβα θα αποχωρήσει τον Ιούλιο από γραμματέας του Σοσιαλιστικού Κόμματος πυροδοτώντας έναν πραγματικό εμφύλιο πόλεμο για τη διαδοχή του ανάμεσα σε πρώην υπουργούς και προέδρους τοπικών κυβερνήσεων.
Στη Λισαβόνα οι δεινόσαυροι της λιτότητας, ο συντηρητικός πρωθυπουργός Πάσος Κοέλιο και το δεξιό δεκανίκι του, Πόρτας, εισέπραξαν από τους ψηφοφόρους ένα ηχηρό ράπισμα, υποχωρώντας στο 27,92%, με πτώση 12,17% από τις ευρωεκλογές του 2009, αλλά με το ίδιο θράσος που επιβάλλουν τις νεοφιλελεύθερες περικοπές επιμένουν να εξαντλήσουν τη θητεία τους, χάρις στο γεγονός ότι το Σοσιαλιστικό Κόμμα αποφεύγει οποιαδήποτε ρήξη με την τρόικα.
Το Κ.Κ. της Πορτογαλίας και το Μπλόκο της Αριστεράς, που πήραν συνολικά το 17%, επιμένουν για πολιτική και κοινωνική ανατροπή της μνημονιακής πολιτικής.
