Η βρετανική σημαία τυλίγεται στις φλόγες, με το έμβλημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης να προβάλλει μέσα από τα αποκαΐδια. Ένας Βρετανός οικοδόμος ζητιανεύει στην άκρη του δρόμου. Και όσοι δυσκολεύονται να αντιληφθούν τα υπονοούμενα αντικρίζουν ένα τεράστιο δάκτυλο να τους σημαδεύει δίπλα στο αμείλικτο ερώτημα: "Εικοσιέξι εκατομμύρια Ευρωπαίοι ψάχνουν για δουλειά. Και ποιανού τη δουλειά νομίζεις ότι θέλουν;"
Την προηγούμενη εβδομάδα, το Κόμμα της Ανεξαρτησίας του Ηνωμένου Βασιλείου (UKIP) ξεκίνησε και επίσημα την προεκλογική του καμπάνια πλημμυρίζοντας τους δρόμους της χώρας με αφίσες που απεικονίζουν το ζοφερό μέλλον στα χρόνια της "ανεξέλεγκτης μετανάστευσης". Οι αφίσες-ταμπλόιντ μάλλον πέτυχαν τον στόχο τους αφού όλα τα βρετανικά μέσα ασχολήθηκαν μαζί τους ακόμη και αν ήταν για να καταγγείλουν την απροκάλυπτη ξενοφοβία τους.
Την επιτυχία απηχούν και τα ποσοστά των τελευταίων δημοσκοπήσεων, που φέρνουν το άλλοτε περιθωριακό κόμμα στην πρώτη θέση των προτιμήσεων, με μεγάλη, μάλιστα, διαφορά. Με βάση την έρευνα του ITV, το κόμμα του Νάιτζελ Φάρατζ συγκεντρώνει ποσοστό 38%, δηλαδή 11 ποσοστιαίες μονάδες μπροστά από τους δεύτερους Εργατικούς. Τα κόμματα δε του κυβερνητικού συνασπισμού, οι Συντηρητικοί και οι Φιλελεύθεροι, καταποντίζονται εξασφαλίζοντας ποσοστά 18% και 8% αντίστοιχα. Άλλη έρευνα εξηγεί σε ένα βαθμό το "ρεύμα" του UKIP: ένας στους τρεις Βρετανούς θεωρεί το κόμμα του Φάρατζ ρατσιστικό, ωστόσο αντίστοιχο ποσοστό πιστεύει ότι είναι "πιο έντιμο" από τα υπόλοιπα κόμματα.
Η αντίληψη αυτή οφείλεται μάλλον στο γεγονός ότι, εκτός από υπέρμαχος των παραδοσιακών Βρετανικών αξιών, ο Φάραντζ παρουσιάζεται και σαν εκπρόσωπος των "απλών Βρετανών", όπως αυτοί αντιπαρατίθενται στο απρόσωπο, γραφειοκρατικό κατεστημένο των Βρυξελλών. "Πληρώνουμε φόρους για να ζουν σαν σελέμπριτι" επαναλαμβάνει σε κάθε ευκαιρία ο ηγέτης του UKIP και η υποκρισία δεν θα μπορούσε να είναι πιο προφανής.
Πριν από λίγα χρόνια αποκαλύφθηκε ότι ο Φάραντζ χρησιμοποίησε δύο εκατομμύρια λίρες από ευρωπαϊκά επιδόματα για να προωθήσει, όπως υποστήριξε ο ίδιος, την εκστρατεία του UKIP. To 2012, οι εννέα ευρωβουλευτές του κόμματος δήλωσαν ετήσια "γενικά έξοδα" που ξεπερνούσαν τα 40.000 ευρώ για κάθε έναν από αυτούς.
Την ίδια υποκρισία μπορεί να ανιχνεύσει κανείς και στο πολιτικό μήνυμα του κόμματος. Το 2009 και ενώ η Βρετανία βυθιζόταν στην οικονομική κρίση, το βασικό προεκλογικό σύνθημα του UKIP ήταν ο "εξισλαμισμός" της χώρας και η ανάγκη απαγόρευσης της μπούρκας. Σήμερα, την απειλή δεν αντιπροσωπεύουν μόνο οι μουσουλμάνοι αλλά και οι πιο ανοιχτόχρωμοι μετανάστες που φέρονται να εποφθαλμιούν τις δουλειές των Βρετανών.
Παρά την προσπάθειά του να απαλείψει το στίγμα του ακροδεξιού -το κόμμα ανήκει στην Ευρωπαϊκό Κόμμα της Ελευθερίας και Δημοκρατίας (EFD) μαζί με την ιταλική Λέγκα του Βορρά και τους Αληθινούς Φινλανδούς- ο Φάραντζ έχει επαινέσει την ηγέτιδα του γαλλικού Εθνικού Μετώπου για τις "αρετές" και τα "αξιοσημείωτα επιτεύγματά της". Δεν μπορεί να αποκλειστεί επομένως το ενδεχόμενο το κόμμα να συμμετάσχει μελλοντικά στην ακροδεξιά ευρωομάδα που σχεδιάζουν η Λεπέν με τον Γκερτ Βίλντερς του ολλανδικού Κόμματος της Ελευθερίας.
Στο πρόγραμμά του, το UKIP αυτοπροσδιορίζεται ως "φιλελεύθερο, μη ρατσιστικό κόμμα που επιδιώκει την αποχώρηση της Βρετανίας από την Ε.Ε.". Δεν έχει την παραμικρή αναστολή να τοποθετηθεί στα δεξιά των Τόρις υποστηρίζοντας ότι οι Βρετανοί Συντηρητικοί έχουν διολισθήσει στη σοσιαλδημοκρατία (!), με αποτέλεσμα οι ψηφοφόροι των δύο μεγαλύτερων κομμάτων "να μην έχουν ουσιαστικά καμία επιλογή".
Η απέχθεια του κόμματος για κάθε τι που απομακρύνει τη Δεξιά από τις ρίζες της είναι φανερή. Η κλιματική αλλαγή είναι μια απάτη των οικολόγων και η αναζήτηση ανανεώσιμων πηγών ενέργειας "μάταιη". Η ξένη ανθρωπιστική βοήθεια αποτελεί σπατάλη και πρέπει να καταργηθεί. Και φυσικά η "μόνιμη μετανάστευση" στη Βρετανία θα πρέπει να διακοπεί αμέσως. Κάθε μορφή κρατικών δαπανών θα πρέπει να περιοριστεί στο ελάχιστο με εξαίρεση τις αμυντικές που πρέπει να αναχθούν "σε άμεση προτεραιότητα".
Εκείνο όμως που κάνει ακόμη και τους σημερινούς Τόρις να φαντάζουν προοδευτικοί μπροστά του είναι το οικονομικό πρόγραμμα του UKIP. Μεταξύ πολλών άλλων ζητεί ακόμη περισσότερες περικοπές επιδομάτων, εκτεταμένες φοροαπαλλαγές για τις επιχειρήσεις, την πλήρη κατάργηση του φόρου κληρονομίας και ενιαίο φορολογικό συντελεστή στα πρότυπα των πιο ακραίων νεοφιλελεύθερων κυβερνήσεων της Ανατολικής Ευρώπης.
Η βρετανική "ριζοσπαστική Δεξιά" γεννήθηκε άλλωστε τα χρόνια του απόλυτου θριάμβου του νεοφιλελευθερισμού και του τέλους της Ιστορίας. Το 1991, ο καθηγητής του LSE Αλαν Σκεντ ίδρυσε την Αντιφεντεραλιστική Λίγκα που δύο χρόνια μετά μετεξελίχθηκε στο κόμμα της Βρετανικής Ανεξαρτησίας UKIP. Η αρχή ήταν μάλλον δύσκολη. Μόλις μερικές εκατοντάδες έδωσαν το παρών στην εθνική διάσκεψη του 1995, ενώ στην πρώτη του εκλογική αναμέτρηση (1997) το κόμμα επισκιάστηκε από το ανταγωνιστικό Κόμμα του Δημοψηφίσματος του Τζέιμς Γκόλντσμιθ.
Ο θάνατος όμως του Γκόλντσμιθ λίγο αργότερα έδωσε στο UKIP την ευκαιρία να βγει από την αφάνεια και να μετατραπεί στον κύριο εκφραστή του ευρωσκεπτικισμού στα δεξιά των Τόρις. Στις εκλογές του 1999, το κόμμα εξέλεξε τους πρώτους τρεις ευρωβουλευτές του. Η πρώτη μεγάλη επιτυχία ήλθε στις επόμενες εκλογές, όταν το κόμμα κατόρθωσε να τετραπλασιάσει το ποσοστό του καταλαμβάνοντας 12 έδρες στο Ευρωκοινοβούλιο.
Η επιτυχία έφερε και την πρώτη διάσπαση καθώς ο πρώην Εργατικός Ρόμπερτ Κίλροι-Σιλκ αποχώρησε από το κόμμα ιδρύοντας το Veritas, το οποίο ξεχάστηκε πολύ γρήγορα. Η κρίση όμως επέτρεψε και την άνοδο του Νάιτζελ Φάραντζ, ενός χρηματιστή και πρώην μέλος των Συντηρητικών, που τον Σεπτέμβριο του 2006 εξελέγη στην ηγεσία του UKIP.
Μέσα σε λίγα χρόνια, ο Φάραντζ κατόρθωσε -όπως και η ομόλογός του Μαρίν Λεπέν στη Γαλλία- να αλλάξει όχι μόνο το πρόσωπο του κόμματός του, αλλά και ολόκληρης της βρετανικής πολιτικής ζωής. Ο Βρετανός πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον προσπαθεί σήμερα να περιορίσει την επιρροή του κόμματος συμπεριλαμβάνοντας όλο και περισσότερες θέσεις του UKIP στο κυβερνητικό πρόγραμμα με κυριότερο παράδειγμα τον πρόσφατο (αντι)μεταναστευτικό νόμο.
Το δικό τους μερίδιο ευθύνης για τη γενικότερη συντηρητική στροφή φέρουν βέβαια και οι Βρετανοί Εργατικοί που ως κυβέρνηση όχι μόνο πριμοδοτούσαν τόσα χρόνια το ακροδεξιό κόμμα για να αποδυναμώσουν τους Τόρις, αλλά και πρώτοι έθεσαν τις βάσεις για τη σημερινή αντιμεταναστευτική υστερία με το σύνθημα του Γκόρντον Μπράουν "Βρετανικές δουλειές για Βρετανούς εργαζόμενους".
