Το πρώτο πανευρωπαϊκό ντιμπέιτ μεταξύ των υποψηφίων για την προεδρία της Κομισιόν δεν κατάφερε να αναδείξει ουσιαστικές διαφορές μεταξύ τους. Ο Μάρτιν Σουλτς των Ευρωσοσιαλιστών, ο Ζαν Κλοντ Γιούνγκερ της Ευρωδεξιάς, ο Γκι Φερχόφστατ των Ευρωφιλελεύθερων και η Σκα Κέλερ των Ευρωπράσινων έμοιαζαν να συμφωνούν σε χοντρές γραμμές - με κάποιες διαφοροποιήσεις, κυρίως των δύο τελευταίων, στους τομείς της ενέργειας και της πολιτικής άμυνας. Γι' αυτό και ήταν πραγματικά κρίμα που απουσίαζε από το ντιμπέιτ η φωνή της Ευρωαριστεράς, και του υποψηφίου της Αλέξη Τσίπρα, που ήταν την ίδια ώρα στην Τσεχία.
Στα βασικά ερωτήματα των φοιτητών της Ευρώπης -που διατυπώνονταν είτε απευθείας από τα έδρανα του αμφιθεάτρου του Πανεπιστημίου του Μάαστριχτ, είτε με τη διαμεσολάβηση των συντονιστών του Euronews- σαφείς απαντήσεις δεν δόθηκαν, με εξαίρεση ίσως κάποιων από τις παρεμβάσεις του Φερχόφστατ, του μοναδικού που δεν είχε την έκδηλη αγωνία να αρέσει σε όλους. Ειδικά στο πρώτο κομμάτι της τηλεμαχίας, που είχε ως αντικείμενο την οικονομία, οι απαντήσεις των υποψηφίων προέδρων της Κομισιόν ήταν... άλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε: «πρέπει να καταπολεμήσουμε την ανεργία, κυρίως των νέων», έλεγαν και ξανάλεγαν, χωρίς συγκεκριμένες προτάσεις. Ο Σουλτς ψέλλισε δυο λόγια για start us και προγράμματα δανειοδότησης των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, ο Γιούνκερ για ολοκλήρωση της εσωτερικής αγοράς και θεσμοθετημένο κατώτατο μεροκάματο, η Κέρελ για «πράσινες» θέσεις εργασίας κι ο Φερφόχστατ για πάταξη της γραφειοκρατίας. Βέβαια, ο «κορσές» των απαντήσεων των 30 και 60 δευτερολέπτων δεν βοηθούσε, αλλά ο τηλεθεατής δεν είχε την εντύπωση ότι, εάν υπήρχε περισσότερος χρόνος, θα δίνονταν και πιο συγκεκριμένες απαντήσεις.
Άλλωστε, όσο περνούσε η ώρα, γινόταν πιο έντονη η εντύπωση ότι Σουλτς και Γιούνκερ σκέφτονται ήδη τον επερχόμενο μεγάλο συνασπισμό - κάτι που με τις μπηχτές του ανέδειξε κι ο Φερχόφστατ.
Κοινό ήταν ουσιαστικά το «όχι» των δύο «μεγάλων» στα ευρωομόλογα -«ακόμη δεν υπάρχουν οι συνθήκες», είπε ο Γιούνκερ, «τα θέλω, αλλά είμαι ρεαλιστής, δεν υπάρχουν γι' αυτά πλειοψηφίες», είπε ο Σουλτς- και, για να προσπεράσουν το θέμα, πρόσθεσαν και οι δύο ότι το στοίχημα τώρα είναι η ανάκαμψη, «με περισσότερη Ευρώπη». Το πώς δεν το είπαν. Και η αριστερή κορώνα του Σουλτς, «θα δείξουμε ότι νοιαζόμαστε για τους απλούς ανθρώπους και όχι για τους σπεκουλαδόρους» δεν έπεισε.
Μικρές ήταν διαφοροποιήσεις μεταξύ των τεσσάρων στο ερώτημα πώς αντιμετωπίζουν τους ευρωσκεπτικιστές: «Οι ευρωσκεπτικιστές δεν έχουν λύσεις στα προβλήματα, οι μόνες λύσεις είναι ευρωπαϊκές», είπαν όλοι - με την Κέλερ να διαφοροποιείται, λέγοντας ότι «το πρόβλημα δεν είναι τόσο οι ευρωσκεπτικιστές, αλλά ότι η Κεντροδεξιά υιοθετεί τα φθηνά σλόγκαν της Ακροδεξιάς», π.χ. για τους μετανάστες. Σουλτς και Φερχόφστατ τάχθηκαν υπέρ μιας πολιτικής για νόμιμη μετανάστευση, ο Γιούνκερ ήταν πιο προσεκτικός προς το δεξιό του ακροατήριο -«δεν μπορούμε να ανοίξουμε τις πόρτες στη μιζέρια όλου του κόσμου»- και η νεαρή Πράσινη Κέλερ πιο γενναιόδωρη.
Παθιασμένη έγινε αίφνης η τηλεμαχία όταν τέθηκε το θέμα της κρίσης με τη Ρωσία, με την Κέλερ να εκπροσωπεί το... κίνημα ειρήνης, τον Σουλτς να λέει «κυρώσεις ναι, αλλά να συζητήσουμε για τα κοινά μας συμφέροντα με τη Μόσχα», τον Γιούνκερ να επιμένει ότι οι κυρώσεις είναι η μόνη εναλλακτική στον πόλεμο και τον Φερχόστατ να προειδοποιεί ότι «ο Πούτιν δεν θα σταματήσει εάν δεν επιβάλουμε πιο σκληρές κυρώσεις».
Το αν το ντιμπέιτ κατάφερει να πείσει τους πολίτες της Ευρώπης να πάνε στις 25 Μαΐου στις ευρωκάλπες μένει να φανεί. Πάντως, απωθητικό δεν ήταν.
