Κάπως αλλιώς φανταζόταν ο Ζαν Κλοντ Γιούγκερ τη διαδικασία της εκλογής του ως επικεφαλής της Ευρωδεξιάς στις ευρωεκλογές του Μαϊου. Κάπως πιο πανηγυρική, μια ευκαιρία να βρεθεί στο επίκεντρο της δημοσιότητας, να δώσει το στίγμα του -«θέλω να ρίξω γέφυρες μεταξύ Βορρά και Νότου στην Ευρώπη, να φτιάξω συναινέσεις»- και μια κάποια ώθηση στα συντηρητικά κόμματα ανά την Ευρώπη, που μέχρι στιγμής έρχονται δεύτερα στις δημοσκοπήσεις.
Όμως, αλλιώς τα έφερε η τύχη και ο πρώην πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου δεν ήταν ο μεγάλος πρωταγωνιστής στο συνέδριο του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος προχθές στο Δουβλίνο. Εξελέγη μεν, αν και όχι με τη σαρωτική πλειοψηφία του Μάρτιν Σουλτς στην αντίστοιχη μάζωξη των Ευρωσοσιαλιστών ή του Αλέξη Τσίπρα στο συνέδριο της Ευρωαριστεράς, αλλά σχεδόν κανείς Ευρωπαίος ψηφοφόρος δεν είδε αναλυτικά ρεπορτάζ στην τηλεόραση για τον επίδοξο συντηρητικό διάδοχο του Μπαρόζο στην προεδρία της Κομισιόν. Οι κάμερες των καναλιών ήταν στραμμένες στη Γιούλια Τιμοσένκο, άντε και στον Βιτάλι Κλίτσκο, τους Ουκρανούς προσκεκλημένους της Ευρωδεξιάς στο Δουβλίνο.
Με την Ουκρανία ασχολείται όλες αυτές τις μέρες και ο Σουλτς, με την ιδιότητα του προέδρου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, η οποία του δίνει ένα αθέμιτο μπόνους σ' αυτήν την προεκλογική εκστρατεία που ακόμη σέρνεται. Δεν είναι τυχαίο ότι ο απερχόμενος συμπρόεδρος των Πράσινων στην Ευρωβουλή Ντάνιελ Κον Μπεντίτ -και όχι μόνο- καλεί τον Σουλτς να παραιτηθεί από το αξίωμά του.
Ο υποψήφιος της Ευρωαριστεράς, πάλι, και με την ιδιότητα του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης σε μια γονατισμένη από τη λιτότητα χώρα του Νότου, δεν έχει την... πολυτέλεια να ξεχνάει την ευρωκρίση ούτε λεπτό, όσο κι αν συγκλονίζει την Ε.Ε. η κρίση της Ουκρανίας -και η αδυναμία της κι οι εσωτερικές της αντιθέσεις ενώπιόν της. Ο Τσίπρας αφενός πρέπει να βάλει πλάτη στα αδελφά κόμματα στην Ευρώπη, που τον βλέπουν ως το μεγαλύτερο success story που διαθέτει αυτή τη στιγμή η ευρωπαϊκή Αριστερά, αφετέρου πρέπει να εκμεταλλευτεί κάθε στιγμή της προεκλογικής περιόδου για να ακούσουν οι Ευρωπαίοι ψηφοφόροι τα επιχειρήματα για μια αλλαγή πολιτικής, έξω από τον κορσέ της καταστροφικής λιτότητας. Αύριο θα το κάνει στο Δουβλίνο.
Θεωρητικά, από προχθές που ολοκληρώθηκε η διαδικασία επιλογής των επικεφαλής των πολιτικών ομάδων -οι Πράσινοι, όπως το συνηθίζουν, τρέχουν με ντουέτο και παραδόξως και οι Φιλελεύθεροι, οι οποίοι δεν θέλησαν να ρισκάρουν μια δύσκολη ψηφοφορία μεταξύ Όλι Ρεν και Γκι Φερχόφστατ-, ξεκίνησε κι ο προεκλογικός αγώνας. Μόνο που η κρίση στην Ουκρανία βάζει τη δική της σφραγίδα -και το δικό της φρένο- στην ατζέντα.
