Είναι γνωστό ότι στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη λειτουργεί εδώ και δεκαετίες ένα καθεστώς απαρτχάιντ. Στη Δυτική Όχθη, υπάρχουν δύο διακριτές πραγματικότητες δικαίου. Οι Ισραηλινοί έποικοι υπάγονται στο αστικό δίκαιο και απολαμβάνουν πλήρεις θεσμικές εγγυήσεις ενώ οι Παλαιστίνιοι οδηγούνται σε στρατιωτικά δικαστήρια με εξαιρετικά περιορισμένα δικαιώματα υπεράσπισης.
Οι ίδιοι κανόνες δεν ισχύουν για όλους. Για παράδειγμα, το νομικό πλαίσιο δεν προστατεύει την ιδιοκτησία με τον ίδιο τρόπο για όλους. Μέσα από απαλλοτριώσεις, διοικητικές αποφάσεις και περιορισμούς, η γη αφαιρείται από Παλαιστίνιους και μεταφέρεται σε εποίκους. Η φυλετική ταυτότητα καθορίζει σε ποιον ανήκει τελικά η γη και ποιος εκδιώκεται από αυτήν.
Η πρόσφατη νομοθετική πρωτοβουλία στην Κνεσέτ οδηγεί τον διαχωρισμό αυτό στο πιο ακραίο σημείο. Η θανατική ποινή καθιερώνεται ως βασική κύρωση για Παλαιστίνιους που καταδικάζονται για θανατηφόρες επιθέσεις από στρατιωτικά δικαστήρια.
Ακόμα και στην σπάνια περίπτωση που ισραηλινοί έποικοι συλλαμβάνονταν για κάποια από τις περίπου δέκα επιθέσεις που σημειώνονται καθημερινά στα κατεχόμενα εναντίον παλαιστινίων, με βάση τα στοιχεία του ΟΗΕ, η αντιμετώπιση τους θα ήταν εντελώς διαφορετική από τη δικαιοσύνη.
Αντίθετα, η απόφαση της Κνεσέτ κάνει ότι είναι δυνατόν ώστε ο δρόμος των Παλαιστινίων προς την κρεμάλα να μη συναντήσει το παραμικρό εμπόδιο. Η θανατική ποινή θα μπορεί πλέον να αποφασίζεται με απλή πλειοψηφία των δικαστών χωρίς ειδική αιτιολόγηση ή εισαγγελική πρόταση. Δεν προβλέπεται η δυνατότητα χάριτος ενώ η δυνατότητα εφέσεων είναι καθαρά προσχηματική αφού η εκτέλεση θα πραγματοποιείται μέσα σε διάστημα τριών μηνών από την καταδίκη.
Οι καταδικασμένοι οδηγούνται σε καθεστώς απομόνωσης, χωρίς επισκέψεις πέρα από αυστηρά ελεγχόμενο προσωπικό και με επικοινωνία με τους δικηγόρους τους αποκλειστικά μέσω βιντεοσύνδεσης. Η διαδικασία είναι έτσι σχεδιασμένη ώστε να συμπιέζει τον χρόνο και τα περιθώρια υπεράσπισης, οδηγώντας με βεβαιότητα στο ίδιο αποτέλεσμα.
Το μέτρο συμπυκνώνει τον απροκάλυπτο ρατσισμό του Ιταμάρ Μπεν-Γκβιρ, στενού συμμάχου και αναντικατάστατου μέχρι τώρα εταίρου του πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου. Είναι η κορύφωση μιας πολιτικής διαδρομής που χτίστηκε στη μισαλλοδοξία. Ο ηγέτης της «Εβραϊκής Δύναμης» έχει καταδικαστεί για ρατσιστικές δηλώσεις, έχει ζητήσει την εκδίωξη των Παλαιστινίων από τη Δυτική Όχθη και αποτελεί ορκισμένο εχθρό της λύσης των Δύο Κρατών.
Θα έλεγε κανείς πως η θανατική ποινή συμπυκνώνει το πολιτικό του όραμα. Δεν είναι τυχαίο ότι εμφανίζεται συχνά με καρφίτσα σε σχήμα θηλιάς, προβάλλοντας τις εκτελέσεις ως πολιτικό σύμβολο ισχύος και κυριαρχίας. Πέρα από προσωπικό του θρίαμβο, η ψήφιση του νόμου από την Κνεσέτ αποτελεί και ένδειξη ότι η πιο ακροδεξιά κυβέρνηση στην πολιτική ιστορία του Ισραήλ καλλιεργεί το έδαφος για ακόμα πιο ακραίες επιλογές.
Ο Ύπατος Αρμοστής των Ηνωμένα Έθνη για τα ανθρώπινα δικαιώματα, Φόλκερ Τουρκ, προειδοποιεί ότι η εφαρμογή του νόμου σε κατεχόμενα εδάφη θα συνιστούσε έγκλημα πολέμου. Ο πρωθυπουργός της Ισπανία, Πέδρο Σάντσεθ έκανε λόγο για «ένα ακόμη βήμα προς το απαρτχάιντ».
Η διεθνής στάση απέναντι στο Ισραήλ παραμένει, παρόλα αυτά, βαθιά αντιφατική. Στη Νότια Αφρική, η καταδίκη μεταφράστηκε σε συγκεκριμένα μέτρα που τελικά απομόνωσαν το καθεστώς και οδήγησαν στην κατάρρευση του. Στην περίπτωση των κατεχόμενων παλαιστινιακών εδαφών, η καταδίκη πηγαίνει χέρι-χέρι με σχέσεις συνεργασίας και στήριξης.
Παρά την διεθνή κατακραυγή, η γενοκτονία στη Γάζα δεν οδήγησε ούτε καν σε στοιχειώδεις, έστω συμβολικές κινήσεις απομόνωσης. Το Ισραήλ συνέχισε να συμμετέχει κανονικά σε ευρωπαϊκές αθλητικές διοργανώσεις και τον μουσικό διαγωνισμό της Eurovision. Είναι μια επιλεκτικότητα που βγάζει μάτια. Και από αυτή την έννοια, ίσως δεν θα έπρεπε να μιλάει κανείς για αντιφάσεις αλλά για ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο υποκρισίας.
