Ένα από τα στερεότυπα που ακολουθεί τους άστεγους παγκοσμίως είναι πως στην πλειοψηφία τους πρόκειται για άτομα με ψυχολογικά προβλήματα και προβλήματα εθισμού, τα οποία, μάλιστα, νοιώθουν άβολα να βρίσκουν θέση σε καταφύγιο και προτιμούν να μένουν στον δρόμο.
Μάλιστα, προτάσεις που είχαν γίνει στις ΗΠΑ για χορήγηση επιδόματος στους αστέγους είχαν απορριφθεί με το επιχείρημα ότι θα ξοδέψουν τα χρήματα σε ναρκωτικά και αλκοόλ εξαιτίας των προβλημάτων εθισμού.
Μια μελέτη που έγινε, όμως, από ερευνητές του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνιας, σε συνεργασία με τη μη κερδοσκοπική εταιρεία Miracle Messages που εδρεύει στο Σαν Φρανσίσκο, καταρρίπτει τα στερεότυπα που ακολουθούν τους αστέγους.
Οι ερευνητές επί ένα χρόνο έδιναν 750 δολάρια το μήνα σε 103 αστέγους που είχαν επιλέξει τυχαία.
Με την ολοκλήρωση του πρώτου εξαμήνου της χορήγησης των 750 δολαρίων το μήνα οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι οι άστεγοι που συμμετείχαν στο πρόγραμμα ξόδεψαν το μεγαλύτερο μέρος της μηνιαίας αποζημίωσής τους και συγκεκριμένα το 36,6% σε τρόφιμα, το 19,5% για στέγη, το 12,7% για τη μετακίνησή τους, το 11,5% για ρούχα, το 6,2% για υγειονομική περίθαλψη ενώ ένα 13,6% του μηνιαίου εισοδήματος ταξινομήθηκε στα λοιπά έξοδα.
Ερευνητές που μίλησαν στους Los Angeles Times επεσήμαναν ότι οι άστεγοι ξόδεψαν, μόλις το 2% του επιδόματος των 750 δολαρίων για ναρκωτικά, αλκοόλ και τσιγάρα. Και μάλιστα το μεγαλύτερο μέρος αυτού του πολύ μικρού ποσού ήταν για να αγοράσουν τσιγάρα, στοιχείο που καταρρίπτει τα στερεότυπα που επικρατούν.
Η έρευνα ενισχύει τις προτάσεις μη κυβερνητικών οργανώσεων που επιμένουν ότι η χορήγηση ενός επιδόματος σε αστέγους μπορεί να κινητοποιήσει ανθρώπους που βρέθηκαν κάτω από το όριο της φτώχειας γιατί έμειναν για μεγάλη περίοδο άνεργοι με αποτέλεσμα να μείνουν και άστεγοι.
Είναι χαρακτηριστικό ότι οι άστεγοι που συμμετείχαν στην έρευνα χρησιμοποίησαν το 19,5% των 750 δολαρίων για να βρουν στέγη. Όπως εξηγούν οι ερευνητές, αν και το επίδομα φαίνεται απαγορευτικό για την ενοικίαση σπιτιού, το γεγονός ότι διέθεταν κάποια χρήματα τους βοήθησε να βρουν ένα δωμάτιο και να συγκατοικήσουν καθώς μπορούσαν να προσφέρουν στο ενοίκιο.
