Η προοδευτική και δημοκρατική Ευρώπη παραδόθηκε αμαχητί στους πολεμοκάπηλους και τους ψυχροπολεμικούς εθνικιστές. Οι Βρυξέλλες, οι μεγάλες εθνικές κυβερνήσεις και κεντρικές τράπεζες, συμπεριλαμβανομένης της ΕΚΤ, που αποτελούν λάτρεις της δημοσιονομικής σταθερότητας και της καταπολέμησης του πληθωρισμού, κλείνουν στην πράξη τα μάτια τους μπροστά στην αύξηση του ενεργειακού κόστους, ενώ τα συνδικάτα παραμένουν άφωνα, άβουλα και άπραγα μπροστά στην εξανέμιση των εισοδημάτων των εργαζομένων από ένα κύμα ακρίβειας που οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην αντιπαράθεση με τη Ρωσία.
Σε καμιά άλλη φάση της μεταπολεμικής Ευρώπης η Γηραιά Ήπειρος δεν αντιμετώπισε μια πολεμική απειλή χωρίς κάποιο κίνημα διαμαρτυρίας, για να μην πούμε ένα τεράστιο φιλειρηνικό κίνημα. Σήμερα, ακόμη και ουδέτερες παραδοσιακά χώρες, όπως η σοσιαλδημοκρατική Σουηδία, διακρίνονται και αυτές στην ανακάλυψη και στήριξη των πιο ακραίων ψυχροπολεμικών λογικών.
Κανένα προοδευτικό κόμμα, συνδικάτο εργαζομένων ή μεγάλη προοδευτική συλλογικότητα μέσα στην Ε.Ε. δεν διαμαρτυρήθηκε για τη στρατιωτικοποίηση της ανατολικής Ευρώπης και τους μεγάλους οικονομικούς πόρους που δαπανώνται και μάλιστα μετά από μια τριετή πανδημία που θέρισε εκατομμύρια ζωές και έδειξε παντού τις τεράστιες ελλείψεις του κοινωνικού κράτους από τις καταστροφικές νεοφιλελεύθερες πολιτικές.
Θα έλεγε κανείς ότι ο πόλεμος στην πρώην Γιουγκοσλαβία θα ήταν μια μικρή πρόβα, εάν αναλογιστεί κανείς τις στρατιωτικές δυνάμεις που έχουν αναπτυχθεί μέχρι σήμερα. Η "Πράσινη" διάδοχος του Γιόσκα Φίσερ στο γερμανικό υπουργείο Εξωτερικών διαμηνύει παντού ότι η χώρα της και η Ευρώπη πρέπει να είναι έτοιμες να καταβάλουν οποιοδήποτε κόστος για την υπεράσπιση της ακεραιότητας της Ουκρανίας, μιας ακεραιότητας για την οποία εξ ορισμού θα ήταν κανείς σύμφωνος, όπως και για οποιασδήποτε άλλης χώρας. Μόνο που η ακεραιότητα της Ουκρανίας ξεκινά από τα ανατολικά σύνορά της, όπου διεθνείς συμμορίες κάθε είδους ακραίων και φονταμενταλιστών απειλούν με σφαγές τους ρωσόφωνους πληθυσμούς της. Αλλά και η οικονομική και κοινωνική της ακεραιότητα διακυβεύονται, καθώς οι πολιτικές που της επιβλήθηκαν από το ΔΝΤ εκτίναξαν την ακραία φτώχεια και δημιούργησαν ένα τεράστιο μεταναστευτικό κύμα, με εκατοντάδες χιλιάδες εάν όχι εκατομμύρια Ουκρανούς να στοιβάζονται στα παγωμένα υπόγεια της πλούσιας Δυτικής Ευρώπης και όχι μόνο για να κάνουν όλες αυτές τις δουλειές που απορρίπτουν οι Ευρωπαίοι πολίτες.
Δυστυχώς, η Ευρώπη επιστρέφει μετά από αιώνες σε έναν περίεργο θρησκευτικό φονταμενταλισμό, αφού, μπροστά στη βουβαμάρα του προοδευτικού κόσμους της, του κόσμου της υπεράσπισης των δικαιωμάτων και της ειρήνης, μόνο ο Λατινοαμερικανός Πάπας έχει το θάρρος να καταγγέλλει τον πόλεμο. «Μην ξεχνάμε, ο πόλεμος είναι μια τρέλα» τόνισε την Τετάρτη, ευχαριστώντας όσους προσευχήθηκαν για την ειρήνη στην Ουκρανία στις 26 Ιανουαρίου. Κανένας προοδευτικός πρωθυπουργός ή αρχηγός κράτους δεν είχε το θάρρος να καταγγείλει τον πόλεμο και να ζητήσει τη συμμετοχή των πολιτών σε κάτι, έστω και για μια προσευχή.
Δεν είναι μόνο το γεγονός ότι το κόμμα του πολέμου μάς νίκησε κατά κράτος, προσθέτοντας άλλη μια στρατηγική ήττα μας, μετά τη νεοφιλελεύθερη λαίλαπα της τελευταίας εικοσαετίας. Ακόμη χειρότερα, τη σιωπή του προοδευτικού κόσμου την καλύπτουν εδώ και τρία σχεδόν χρόνια, από τις Βρυξέλλες, το Βερολίνο, το Παρίσι και το Λονδίνο έως τον Καναδά, τις ΗΠΑ, την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία, οι κραυγές μιας επικίνδυνης Ακροδεξιάς που μιλά στο όνομα της ελευθερίας και της δημοκρατίας θολώνοντας ακόμη περισσότερα τα νερά του βάλτου όπου λιμνάζουμε.
