Η χρονιά που πέρασε σημαδεύτηκε από τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, αλλά αυτή που έρχεται ενδέχεται να καθοριστεί από τα γεγονότα σε τούτη τη γωνιά του πλανήτη. Ο καθοριστικός παράγοντας ίσως να μην είναι η συνέχεια του μακελειού στη Συρία, ούτε ο κίνδυνος επέκτασής του σε γειτονικές χώρες όπως η Ιορδανία, ούτε ο πόλεμος που συνεχίζεται στην Υεμένη από τη Σαουδική Αραβία και με την εμπλοκή του Ιράν.
Η άμεση στρατιωτική εμπλοκή της Ρωσίας και της Τουρκίας στη Συρία έχει δημιουργήσει νέα δεδομένα σε ένα παλαιό όσο και εκρηκτικό πρόβλημα, το οποίο πέρασε για λίγο σε δεύτερη μοίρα αλλά παραμένει στο κέντρο της σκακιέρας. Πρόκειται για το Παλαιστινιακό ζήτημα, τόσο παλιό όσο και το κράτος του Ισραήλ.
Σε μια κίνηση υψηλού συμβολισμού ο απερχόμενος Αμερικανός πρόεδρος Μπάρακ Ομπάμα δεν μπλόκαρε με βέτο την απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ που καταδίκασε τον ισραηλινό εποικισμό στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη, δηλαδή και στην ανατολική Ιερουσαλήμ (το μεγάλο έπαθλο του πολέμου του '67. Ήταν άραγε το «αποχαιρετιστήριο φαρμακερό δώρο» του Ομπάμα στον δεξιό πρωθυπουργό Νετανιάχου με τον οποίο συγκρούστηκε επανειλημμένα; Είναι μια «πεπονόφλουδα» στον επερχόμενο Τραμπ, ή μήπως η αποχή στο Συμβούλιο Ασφαλείας σηματοδοτεί στρατηγική στροφή τoυ αμερικανικού πολιτικού κατεστημένου απέναντι στον κυριότερο σύμμαχο της Αμερικής στην περιοχή που έχει και το μονοπώλιο της πυρηνικής ισχύος; Ο Νετανιάχου, ο οποίος ηγείται κυβέρνησης συνασπισμού δεν έμεινε με σταυρωμένα χέρια. Ζήτησε την παρέμβαση του Τραμπ και επιχειρεί να διαμορφώσει ένα πατριωτικό - εθνικό μέτωπο απέναντι στην ξένη απειλή.
Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός διέταξε να διακοπούν οι σχέσεις εργασίας με τις πρεσβείες των 12 μελών του Σ.Α. που ψήφισαν κατά της χώρας του (ανάμεσά τους είναι οι Βρετανία, Γαλλία, Ρωσία, Κίνα, Ιαπωνία, Ισπανία, Νέα Ζηλανδία). Όλες αυτές οι χώρες (μαζί και οι ΗΠΑ, που απείχε για πρώτη φορά) διατηρούν πρεσβείες στο Τελ Αβίβ, δηλαδή θεωρούν εκκρεμές το ζήτημα της Ιερουσαλήμ, όπως και τα Ηνωμένα Έθνη. Αλλά ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ -που χαρακτήρισε θλιβερή την κίνηση Ομπάμα- έχει υποσχεθεί ότι θα μεταφέρει την αμερικανική πρεσβεία στην Ιερουσαλήμ και επέλεξε για πρεσβευτή έναν δικηγόρο που θα ζήλευε και το... εβραϊκό λόμπι. Θα μπορούσαν όλα τα παραπάνω να αποτελούν κινήσεις τακτικής καθώς συνοδεύονται από ένα πακέτο αμερικανικής στρατιωτικής «βοήθειας» 38 δισ. δολαρίων.
Εκείνο που περιπλέκει την κατάσταση σε επικίνδυνο βαθμό είναι από τη μια ο διακηρυγμένος στόχος του Τραμπ να αποσύρει τις ΗΠΑ από τη διεθνή συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν και από την άλλη η πεποίθηση του Νετανιάχου ότι η Τεχεράνη (και η φιλοϊσραηλινή Χεζμπολά του Λιβάνου) αποτελεί τη μεγαλύτερη απειλή για το κράτος του Ισραήλ. Η Ρωσική Αρκούδα έδειξε τα νύχια της στη γειτονική Συρία σε συνεργασία με το Ιράν και σε συνεννόηση με το Ισραήλ. Πόσο θα μπορούσε να αντέξει αυτή η λυκοφιλία, όταν μάλιστα διακυβεύονται ενεργειακοί δρόμοι και κοιτάσματα στην ανατολική Μεσόγειο; Πάντως το συριακό καθεστώς, ξεδοντιασμένο και χωρίς το χημικό οπλοστάσιο, δεν αποτελεί ουσιαστική απειλή για το Ισραήλ.
Στους διπλωματικούς κύκλους φημολογείται ότι ήταν ο Ομπάμα εκείνος που απέτρεψε μια επίθεση του Νετανιάχου κατά του Ιράν που θα είχε ως στόχο να εμποδίσει την Τεχεράνη να γίνει πυρηνική δύναμη. Η μεταφορά της αμερικανικής πρεσβείας στην Ιερουσαλήμ τώρα, όχι μόνο θα πυροδοτούσε μια νέα παλαιστινιακή εξέγερση αλλά θα έφερνε πιο κοντά ένα σενάριο Αποκάλυψης μπροστά στο οποίο θα ωχριούσαν οι σφαγές στη Συρία και την Υεμένη.
