Της Κάκης Μπαλή
Ήταν το μακρινό 1989 όταν στις δημοτικές εκλογές της Φρανκφούρτης εξελέγη δημοτικός σύμβουλος ο "κόκκινος Ντανί", ο μετέπειτα Νέστορας των Πρασίνων της Γερμανίας και της Γαλλίας Ντάνιελ Κον Μπέντιτ. Κι επειδή ανέλαβαν τότε τη διοίκηση του δήμου οι Σοσιαλδημοκράτες μαζί με τους Πράσινους -επαναστατικό για την εποχή- ο Κον Μπέντιτ έστησε την πρώτη αντιδημαρχία "για πολυπολιτισμικές υποθέσεις", μέσα στην κατακραυγή των συντηρητικών δυνάμεων της χρηματοπιστωτικής πρωτεύουσας της Γερμανίας.
Σήμερα, 27 χρόνια μετά, οι περισσότερες πόλεις έχουν ακολουθήσει το παράδειγμα της Φρανκφούρτης, ενώ οι μετέπειτα Χριστιανοδημοκράτες δήμαρχοί της παραδέχονται ότι εισπράττουν ακόμη το... μέρισμα της τότε εξαιρετικά αμφιλεγόμενης επένδυσης του Κον Μπέντιτ στη συνεργασία με τους μετανάστες και τις οργανώσεις τους.
Αν και στη Φρανκφούρτη ζουν σχεδόν όλες οι φυλές του Ισραήλ, η συνύπαρξή τους είναι κατά κανόνα ειρηνική και αρμονική. Και το πρεστίζ της πόλης σταθερά ελκυστικό για κάθε πολύφερνο ξένο που προσπαθεί να προσελκύσει η τοπική οικονομία. Βλέπετε, στον άγριο ανταγωνισμό μεταξύ των πόλεων, για στελέχη και τουρίστες, θεωρείται τεράστιο πλεονέκτημα η ανεκτικότητα.
Αυτό το πλεονέκτημα φοβάται ότι μπορεί να χάσει τώρα η Φρανκφούρτη, μετά τις δημοτικές εκλογές της περασμένης Κυριακής. Κι αυτό διότι η ακροδεξιά ξενοφοβική Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) εκτοξεύτηκε από το πουθενά στο 9,6% και έγινε τέταρτη πολιτική δύναμη στη μεγαλύτερη πόλη του κρατιδίου της Έσσης. Πρώτη δύναμη αναδείχθηκαν οριακά οι Χριστιανοδημοκράτες με 24,3% -από 30,5% που είχαν το 2011-, ακολουθούμενοι κατά πόδας από τους Σοσιαλδημοκράτες (23,7%) και από τους καταποντισμένους συγκυβερνώντες Πράσινους (15,3%), που έχασαν δέκα μονάδες από το 2011, όταν υπό το σοκ της καταστροφής στο πυρηνικό εργοστάσιο της Φουκουσίμα επέλαυναν σε όλη τη Γερμανία.
Ψήφος για το προσφυγικό
Μάλιστα, το αποτέλεσμα της Φρανκφούρτης ήταν από τα... καλά. Στους υπόλοιπους 11 δήμους -από τους συνολικά 150 της Έσσης- που κατέβηκε η AfD έφερε διψήφια αποτελέσματα. Και δη με υποψήφιους που δεν τους ήξερε κανείς, αφού δεν είχαν καμία εμπλοκή στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, συνήθως, ούτε στην πολιτική γενικότερα.
Είναι προφανές ότι οι ψηφοφόροι δεν ψήφισαν μόνο για δήμαρχο. Οι μισοί δυνάμει ψηφοφόροι, άλλωστε, δεν πήγαν καν στις κάλπες, στις περισσότερες πόλεις η εκλογική συμμετοχή δεν κατάφερε να φτάσει το 50%. Αλλά πολλοί από αυτούς που πήγαν ψήφισαν για την προσφυγική πολιτική και όχι για την ανακύκλωση ή τους δημοτικούς βρεφονηπιακούς σταθμούς. Ένα σημαντικό και ανησυχητικό ποσοστό επέλεξε να πάει στην κάλπη για να εκφράσει τη διαμαρτυρία του -ή τον φόβο του- για το ένα εκατομμύριο των προσφύγων που υποδέχτηκε η Γερμανία το 2015.
Επί της -δημοτικής- ουσίας δεν πρόκειται να αλλάξουν πολλά πράγματα στη Φρανκφούρτη και τις άλλες πόλεις της Έσσης. Κανένα κόμμα δεν πρόκειται να συνεργαστεί με την AfD και πιθανότατα οι αιρετοί της δεν θα λάμψουν με τις παρεμβάσεις τους στα δημοτικά συμβούλια.
Αλλά η εκτόξευση του ξενοφοβικού κόμματος σε ένα κρατίδιο χωρίς ιδιαίτερη ξενοφοβική παράδοση κάνει όλο το "κανονικό" πολιτικό φάσμα στη Γερμανία να φοβάται τις κάλπες της σημερινής Κυριακής για τα τοπικά κοινοβούλια της Βάδης - Βιρτεμβέργης, της Ρηνανίας - Παλατινάτου, και της Σαξονίας - Άνχαλτ, όπου, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις η AfD επίσης έχει πιθανότητες να χτυπήσει διψήφια ποσοστά.
Βέβαια, αυτός ο φόβος είναι αφενός... μοιρασμένος, αφετέρου βραχυπρόθεσμος. Είναι μοιρασμένος διότι σχεδόν όλα τα κόμματα, της Αριστεράς συμπεριλαμβανομένης, φαίνεται να έχουν διαρροές προς την AfD, ενώ μεγάλο μέρος της δύναμης των ακροδεξιών -εκτιμάται ότι- προέρχεται από τη δεξαμενή αυτών που τα τελευταία χρόνια δεν συμμετείχαν στις εκλογές. Και είναι βραχυπρόθεσμος, διότι, κάθε φορά μέχρι τώρα, όταν εμφανιζόταν ένα ακροδεξιό κόμμα στη Γερμανία και κατάφερνε να μπει σε τοπική Βουλή (π.χ. οι Ρεπουμπλικάνοι στη δεκαετία του 1990 που κανείς δεν τους θυμάται πια) στις επόμενες εκλογές εξαφανιζόταν. Αυτή η τελευταία εκτίμηση, πάντως, μένει να αποδειχθεί, αφού κάθε κανόνας έχει τις εξαιρέσεις του, ειδικά εάν στηρίζεται σε μια συγκεκριμένη ιστορική εμπειρία.
