ΤΟΥ ΑΡΓΥΡΗ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΥ
Η Μαδρίτη παραμένει όμηρος του νεοφιλελευθερισμού. Για πόσο όμως; Με 219 «όχι» και μόλις 131 «ναι» ο σοσιαλιστής ηγέτης Σάντσεθ και ο δεξιός λαϊκιστής Ριβέρα των Πολιτών είδαν να βουλιάζει την Παρασκευή το βράδυ στη Βουλή η συμφωνία τους για τον σχηματισμό μιας «μετριοπαθούς» νεοφιλελεύθερης κυβέρνησης.
Ο σοσιαλιστής Πέδρο Σάντσεθ αποτέλεσε τον πρώτο υποψήφιο πρωθυπουργό της μεταδικτατορικής Ισπανίας που δεν κατάφερε να κερδίσει την πλειοψηφία του κοινοβουλίου. Για πρώτη φορά επίσης η Ισπανία παραμένει «ακυβέρνητη», ίσως έως τις 26 Ιουνίου, που θα μπορούσαν να διεξαχθούν νέες εκλογές εάν δεν σχηματιστεί μέσα στους επόμενους δύο μήνες μια νέα πλειοψηφία.
Η είσοδος του Podemos και των συμμαχικών ψηφοδελτίων στη βουλή άλλαξε από μόνη της την Ισπανία, βάζοντας τα προβλήματα της δημοκρατίας, της κοινωνικής συνοχής και της κοινωνικής δικαιοσύνης στην ατζέντα της χώρας. Οι διεκδικήσεις της Αριστεράς αποτελούν τη μεγάλη πρόκληση για τη χώρα, αναγκάζοντας όλους τους υπόλοιπους πολιτικούς, οικονομικούς και κοινωνικούς χώρους να τοποθετηθούν επ' αυτών.
Η αυτοδιάθεση των λαών της Ισπανίας, η μάχη κατά της λιτότητας και της φτωχοποίησης, η υπεράσπιση του κοινωνικού κράτους, των εργασιακών δικαιωμάτων, ο εκδημοκρατισμός των θεσμών και της κοινωνίας, η συμμετοχή των πολιτών στη διακυβέρνηση. Σε αυτές τις προκλήσεις η Δεξιά του Ραχόι και των «Πολιτών» προσπάθησε να απαντήσει με τον «μεγάλο συνασπισμό», την «οικουμενική» ή την αναρρίχηση στην εξουσία μιας τουλάχιστον μετριοπαθούς μονοκομματικής σοσιαλιστικής κυβέρνησης ενός μειοψηφικού κόμματος που έχει πάρει μόλις 22%.
Στην Ισπανία δεν έχουμε μια προοδευτική και αριστερή κυβέρνηση. Αυτή είναι η μισή αλήθεια. Η άλλη μισή είναι ότι η Αριστερά στέκεται όρθια. Η Ιερή Συμμαχία εναντίον του Podemos μεταξύ του Ραχόι, του Ριβέρα και τμημάτων του Σοσιαλιστικού Κόμματος, όπως του Γκονσάλεθ και της Ντίαθ, των Βρυξελλών, της Φραγκφούρτης και του Βερολίνου δεν κέρδισε τον πρώτο γύρο της αντιπαράθεσης.
Το βράδυ της Παρασκευής ξεκίνησε ο δεύτερος και πιο κρίσιμος γύρος. Το Podemos, τα συμμαχικά ψηφοδέλτια και η Ενωμένη Αριστερά δίνουν μια μεγάλη μάχη για να αποσπάσουν τους Σοσιαλιστές από τη νεοφιλελεύθερη πολιτική. Το οικονομικό και πολιτικό κατεστημένο φοβάται. Οι Σοσιαλιστές στη Μαδρίτη φοβούνται πολύ περισσότερο από αυτούς στη Λισσαβόνα. Το Podemos ζήτησε τα μισά υπουργεία και τη θέση του αντιπροέδρου της κυβέρνησης για τον Ιγκλέσιας και τουλάχιστον ένα υπουργείο για την Ενωμένη Αριστερά.
Ο ηγέτης του Podemos ήταν ξεκάθαρος μέσα στη Βουλή: «Σάντσεθ μη γίνεσαι μαριονέτα της εξουσίας... έλα να φτιάξουμε την κυβέρνηση της αλλαγής». Για τον Σάντσεθ το Λαϊκό Κόμμα δεν θέλει την αλλαγή και το Podemos δεν θέλει τη συμφωνία. Ποια συμφωνία όμως; Αυτή με τους «Πολίτες»; Ο βασιλιάς Φελίπε θα πρέπει να επιλέξει σε ποιον θα δώσει την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης με ημερομηνία λήξης στις 3 Μαΐου και προοπτική τη διεξαγωγή εκλογών στις 26 Ιουνίου.
Το κατεστημένο δεν θέλει τις κάλπες και θα κάνει ό,τι μπορεί για να τις αποφύγει. Το Λαϊκό Κόμμα κινδυνεύει να χάσει ένα ακόμη εκατομμύριο ψήφους, που δεν θα μπορέσει να τους αναπληρώσει αναμενόμενη άνοδος των «Πολιτών». Φοβάται την περαιτέρω ενίσχυση του Podemos σε δεύτερο κόμμα της χώρας και την εξασθένιση των Σοσιαλιστών, για να μην αναφερθούμε στον πανικό που του δημιουργεί η πιθανή κοινή κάθοδος Podemos και Ενωμένης Αριστεράς, που θα έδινε ακόμη περισσότερους βουλευτές στην Αριστερά και πιθανώς μια ξεκάθαρη πλειοψηφία στην Αριστερά και τους Σοσιαλιστές.
