Συσσωρεύονται τα προβλήματα για τον πρόεδρο της Βενεζουέλας Νίκολας Μαδούρο, που μετά τις κινητοποιήσεις της δεξιάς αντιπολίτευσης, τα προβλήματα της οικονομίας, τις ελλείψεις στην αγορά και τα απανωτά μπλακ άουτ αντιμετωπίζει τώρα και το πρώτο σοβαρό κύμα αμφισβήτησης στο εσωτερικό του κόμματός του.
Όλα ξεκίνησαν πριν από δύο περίπου εβδομάδες, όταν ο Μαδούρο αποφάσισε να παύσει από τα καθήκοντά του έναν από τους μακροβιότερους υπουργούς της κυβέρνησης του PSUV, τον Χόρχε Τζορντάνι, στενό συνεργάτη του Ούγκο Τσάβες και κατά πολλούς αρχιτέκτονα των οικονομικών μεταρρυθμίσεων της τελευταίας δεκαετίας.
Ο πρώην υπουργός Σχεδιασμού δεν αποδέχτηκε στωικά την απόφαση και πέρασε ευθύς στην αντεπίθεση. Στη δημόσια επιστολή του κατήγγειλε τον πρόεδρο της Βενεζουέλας για έλλειψη ηγετικών ικανοτήτων, για τη γενικευμένη αίσθηση ότι υπάρχει κενό εξουσίας στη χώρα και για σημαντικά λάθη στην οικονομική πολιτική. Προειδοποίησε μάλιστα ότι μια ομάδα εκμεταλλεύεται την επιρροή της για να βάζει χέρι στα πετρελαϊκά κέρδη της χώρας.
Η επιστολή, που φυσικά αποδοκιμάστηκε από την κυβέρνηση, ξεκίνησε μια αλυσιδωτή αντίδραση. Δύο πρώην υπουργοί του PSUV, ο Έκτορ Ναβάρο και ο Ραφαέλ Ίσλα, έσπευσαν να συμπαραταχθούν στον Τζορντάνι καταγγέλλοντας με τη σειρά τους την κυβέρνηση για ένα "εξαιρετικά σοβαρό λάθος".
Ακολούθησαν και άλλες αντιδράσεις, οι περισσότερες από μέλη της "παλιάς φρουράς" του PSUV, δίνοντας έτσι την εντύπωση ότι το χάσμα γενεών στις τάξεις του τσαβισμού τελικά οδηγούσε σε ανοιχτή αντιπαράθεση. Στις περισσότερες περιπτώσεις μάλιστα η κριτική ξεκινούσε από τα αριστερά, με τους επικριτές να κατηγορούν τον Μαδούρο ότι εγκαταλείπει σταδιακά την πολιτική του Τσάβες ακολουθώντας ένα δρόμο παρόμοιο με εκείνο που πήρε ο Ντενγκ Σιαόπινγκ όταν άνοιξε την κινεζική οικονομία στις ξένες επενδύσεις.
Εκείνο όμως που πρέπει να θορύβησε περισσότερο την κυβέρνηση ήταν οι αντιδράσεις μιας μερίδας στρατιωτικών. Ο Γιοέλ Ακόστα Τσιρίνος, που μαζί με τον Τσάβες επιχείρησαν το 1992 να ανατρέψουν τον πρόεδρο Πέρες, έσπασε τη σιωπή του τη Δευτέρα ζητώντας χωρίς περιστροφές την παραίτηση του Μαδούρο.
"Οι παραιτήσεις του Μαδούρο και των υπουργών του είναι αναπόφευκτες" έγραψε στη δική του επιστολή. "Το να περιμένουμε περισσότερο θα ήταν μια άσκοπη θυσία" σημείωσε καλώντας τους πρώην συναδέλφους του στον στρατό "να αναλάβουν την ιστορική τους αποστολή να σώσουν τη δημοκρατία". Με τη σειρά του ο Φλορένσιο Πόρας, ένας ακόμη αξιωματικός που συμμετείχε στο αποτυχημένο πραξικόπημα του 1992 και εξελέγη αργότερα κυβερνήτης της Μέριδα με το PSUV, άνοιξε και αυτός πυρ: "Ζουμε την εποχή της αντεπανάστασης" δήλωσε στον τοπικό Τύπο.
Η πρώτη αντίδραση του Μαδούρο στο κύμα αμφισβήτησης ήταν οργισμένη. "Γράφουν επιστολές για να καταστρέψουν την επανάσταση και να δικαιολογήσουν τα λάθη τους" τόνισε σε ομιλία του. Εξέφρασε τη λύπη του για το γεγονός ότι "σε μια ιστορική στιγμή" κάποιοι επιλέγουν να "τον μαχαιρώνουν πισώπλατα", κάλεσε τους υποστηρικτές του τσαβισμού να συνταχθούν είτε με την κυβέρνηση είτε με όσους ακολουθούν "προσωπικά σχέδια" και έκλεισε με μια επίθεση κατά της διανόησης καθώς πολλοί πανεπιστημιακοί φαίνεται να βρίσκονται ανάμεσα στους επικριτές: "Προτιμώ τις συμβουλές του απλού λαού από τις συμβουλές των ψευτο-σοφών" είπε.
Την προηγούμενη εβδομάδα ο πρόεδρος της Βενεζουέλας προανήγγειλε έναν σαρωτικό ανασχηματισμό που δεν θα αφορά μόνο την κυβέρνηση αλλά ολόκληρη τη δημόσια διοίκηση. Όπως είπε, η χώρα χρειάζεται "μια ολοκληρωτική και βαθιά επανάσταση". Το σχέδιο, που αναμένεται να πάρει σάρκα και οστά μέχρι τα μέσα του μήνα, θα αποδείξει σε μεγάλο βαθμό αν οι καταγγελίες της εσωκομματικής αντιπολίτευσης για συντηρητική στροφή έχουν κάποια βάση.
Το τοπίο θα ξεκαθαρίσει ακόμη περισσότερο στα τέλη Ιουλίου, όταν θα πραγματοποιηθεί το συνέδριο του PSUV. Η εκλογή του Μαδούρο στην προεδρία του κόμματος φαινόταν προδιαγεγραμμένη πριν από μερικούς μήνες, ωστόσο κάτω από τις σημερινές συνθήκες δεν μπορεί να θεωρείται δεδομένη. "Όλα αυτά αποτελούν μια προσπάθεια ελέγχου του συνεδρίου" παραδέχτηκε ο πρόεδρος της εθνοσυνέλευσης Ντιοσντάντο Καμπέγιο, η στήριξη του οποίου στον Μαδούρο έχει καθοριστική σημασία καθώς διαθέτει προνομιακές σχέσεις με τον στρατό και θα μπορούσε κάποια στιγμή να αποτελέσει λύση εναλλακτική στη σημερινή ηγεσία.
