Απροσδόκητα έφυγε από τη ζωή η Άννα Πολλάτου, ολυμπιονίκης και παγκόσμια πρωταθλήτρια με την εθνική ομάδα του ανσάμπλ στη ρυθμική γυμναστική. Στα 31 της χρόνια είχε ραντεβού με τους... αγγέλους στην εθνική οδό Πάτρας - Πύργου, εκεί όπου έχουν χάσει τη ζωή τους τόσοι και τόσοι άνθρωποι.
Ο θάνατος της Κεφαλλονίτισσας γυμνάστριας προκάλεσε σοκ στις συναθλήτριές της, που μαζί τους "σάρωσαν" τα πάντα το 1999, τόσο ώστε οι ίδιες να θεωρήσουν το χάλκινο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ το 2000 -προς στιγμήν- αποτυχία και να ξεσπάσουν σε κλάματα!
Η Άννα Πολλάτου ξεκίνησε να ασχολείται με τη ρυθμική γυμναστική στα πέντε της χρόνια, όταν η Πολωνέζα προπονήτρια Μποζένα Μπαρτκόφσκα πήγε στην Κεφαλλονιά και έφτιαξε σύλλογο ρυθμικής γυμναστικής. Την Πολλάτου την ανακάλυψε σε μια επιλογή που έγινε από τα δημοτικά και τα νηπιαγωγεία. Εννέα χρόνια αργότερα την επέλεξε για να ενταχθεί στις εθνικές ομάδες η Ελένη Πολυχρονίδου, το δεύτερο μέλος εκείνης της λαμπρής "οικογένειας" της ρυθμικής γυμναστικής, που έφυγε πρόωρα από τη ζωή, καθώς πέθανε από την επάρατη νόσο στις 3 Αυγούστου του 2003 σε ηλικία μόλις 50 χρόνων.
Η Πολυχρονίδου ήταν το "μάτι" (στις μικρές ηλικίες) της ομοσπονδιακής προπονήτριας Μαρίνας Φατέεβα, της Ρωσίδας γυμνάστριας που είχε φέρει το ανσάμπλ της χώρας της στην κορυφή του κόσμου τα προηγούμενα χρόνια και ήρθε στην Ελλάδα για να κάνει το ίδιο και εδώ, κάτι που κατάφερε ύστερα από σκληρή προσπάθεια (ιδιαίτερα των μικρών κοριτσιών).
Η Πολλάτου εγκατέλειψε σε ηλικία μόλις 14 χρόνων την οικογενειακή θαλπωρή και για τέσσερα χρόνια ήταν "εσώκλειστη" στους ξενώνες του ΟΑΚΑ, όπως και τα άλλα κορίτσια των εθνικών ομάδων γυναικών και νεανίδων, ανεξαρτήτως αν κάποιες απ' αυτές ήταν Αθηναίες, ενώ όλες μαζί πήγαιναν και σχολείο στο Αθλητικό Γυμνάσιο και Λύκειο του Νέου Ηρακλείου.
Το 1996 η ελληνική ομάδα του ανσάμπλ δεν είχε προκριθεί καν στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ατλάντα, αλλά αμέσως μετά ήρθαν οι πρώτες διεθνείς επιτυχίες, αρχικά σε επίπεδο εθνικής νεανίδων. Το 1998 η εθνική γυναικών κατέκτησε την 6η θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα και την επόμενη χρονιά τα "σάρωσε" όλα! Κατέκτησε τα χρυσά μετάλλια στο Ευρωπαϊκό και το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα και ήταν αήττητη μέχρι τον τελικό των Ολυμπιακών Αγώνων του Σίδνεϊ! Η Άννα Πολλάτου, μαζί με τις Ειρήνη Αϊνδηλή, Χαρά Καρυάμη, Εύα Χριστοδούλου, Μαρία Γεωργάτου, ήταν παρούσες σ' όλους εκείνους τους θριάμβους. Την Κλεονίκη Γεωργακοπούλου, που ήταν η έκτη της ομάδας του 1999, αντικατέστησε το 2000 η "μικρούλα", μόλις 15 χρόνων τότε, Κλέλια Πανταζή.
Στον προκριματικό των Ολυμπιακών Αγώνων του 2000 ήταν με διαφορά πρώτες, τόσο που το χάλκινο μετάλλιο να θεωρηθεί "αποτυχία" από τις... ίδιες, αλλά και όσους ήξεραν την αξία τους, αλλά και την τελειότητα των προγραμμάτων που "έβγαζαν" στις προπονήσεις και στους αγώνες. Στο πρόγραμμα με τις 10 κορύνες έγιναν δύο λάθη, που έδωσαν "μόνο" 19.550 βαθμούς στην ελληνική ομάδα, που αμέσως μετά πραγματοποίησε το καλύτερο πρόγραμμα απ' όλες τις ομάδες στις τρεις κορδέλες και τα δύο στεφάνια, βαθμολογήθηκε με 19.733 βαθμούς και ανέβηκε στο τρίτο σκαλί του βάθρου, πίσω από την πρώτη Ρωσία και τη δεύτερη Λευκορωσία. "Δεν ήταν η στενοχώρια μας για την τρίτη θέση" είπε σε πρόσφατη συνέντευξή της η Άννα Πολλάτου, "ήταν που το λάθος αυτό ήρθε από το... πουθενά. Δεν το είχαμε κάνει ποτέ στην προπόνηση".
Για να φθάσουν σε μεγάλες διεθνείς επιτυχίες οι αθλήτριες της ρυθμικής γυμναστικής πρέπει να κάνουν "επαγγελματικό" αθλητισμό από την ηλικία των 13-14 χρόνων. Δεν είναι μόνο οι προπονήσεις, που μπορεί να φθάσουν και τις δώδεκα ώρες την ημέρα (!), αλλά και η καθημερινή μάχη με την... πείνα, καθώς δεν πρέπει να ξεπερνάνε τα 45-50 κιλά, ανάλογα και με το ύψος τους. Η μεγαλύτερη ικανοποίησή τους, μετά το ολυμπιακό μετάλλιο του Σίδνεϊ, ήταν όταν "πήραν το ελεύθερο" να φάνε... σοκολάτες, που ήταν "απαγορευμένες" όλα τα προηγούμενα χρόνια! Και μιλάμε για παιδιά 14-17 χρόνων...
