Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ
Χρέος, λιτότητα και Αριστερά
(...) Η βιοπολιτική έχει στόχο τη διαχείριση πληθυσμών και ατόμων μέσω κατηγοριών που τα ομογενοποιούν και επιτρέπουν την εφαρμογή πολιτικών κλίμακας. Αλλά μια εξουσία που ελέγχει τις συμπεριφορές και τα συναισθήματα είναι σχετικά αδιάφορη απέναντι στις ιδέες. Οι παραδοσιακές θεωρίες για την ιδεολογία ή την ηγεμονία έχουν χάσει λοιπόν σε κάποιο βαθμό την αξία τους, καθώς το συναίσθημα, η σωματική πειθαρχία, η υπάκουη συμπεριφορά και η σωστή διαγωγή είναι πιο σημαντικά στοιχεία για την ενσωμάτωση από την ιδεολογική ευθυγράμμιση. Ένας αριστερός, κομμουνιστής ή αναρχικός δεν ενοχλεί αν ακολουθεί τους κυρίαρχους τρόπους κατανάλωσης και συμπεριφοράς.
Αν η ηγεμονία λειτουργεί σαν έλεγχος της διαγωγής, η αντι-ηγεμονία προσπαθεί να υπονομεύσει τα κυρίαρχα πρότυπα συμπεριφοράς και να δημιουργήσει νέες υποκειμενικότητες. Αυτός είναι ο ρόλος των σύγχρονων αντιστάσεων. Αποσπούν δράσεις, συμπεριφορά και διαγωγή από το καλούπι της πολιτικής οικονομίας των υπηρεσιών, της κατανάλωσης και του χρέους και υπονομεύουν την ηθική οικονομία της ατομικής ευθύνης και της υποτιθέμενης ελευθερίας επιλογής. Η ανυπακοή μεταμορφώνεται από προσωπική ηθική πράξη σε συλλογική πρακτική χειραφέτησης.
Εδώ βρίσκεται η στρατηγική μιας εν δυνάμει νικηφόρας Αριστεράς που πρέπει να μπολιαστεί από τις πρακτικές των κινημάτων, της άμεσης δημοκρατίας, του ανοίγματος στην κοινωνία και τις δικτυώσεις. Ο λόγος της Αριστεράς πρέπει να αρχίσει να οριοθετεί την ατζέντα αντί να ακολουθεί τη θεματολογία άλλων. Να εγκαταλείψει τον στείρο οικονομισμό και να αναλάβει την ευθύνη μιας νέας πολιτικής, ηθικής και πολιτισμικής αναγέννησης. Αλλά οι αριστεροί δεν απέφυγαν την πειθάρχηση και εξατομίκευση του βιοπολιτικού καπιταλισμού. Η προσκόλληση σ' έναν μαρξισμό παλιάς κοπής που απέτυχε παταγωδώς, η ανικανότητα να προσαρμοστούν η θεωρία και η στρατηγική στις σύγχρονες συνθήκες και τους τρόπους εργασιακής οργάνωσης, οι ναρκισσιστικές επιθέσεις σε όσους δεν συμφωνούν με το δόγμα αποτελούν τις αριστερές "παράπλευρες απώλειες" στην εποχή της βιοπολιτικής. Εδώ μπορούμε να ανιχνεύσουμε τον πιο σημαντικό λόγο για τη σχετική αδυναμία της Αριστεράς σήμερα. Αλλά γι' αυτά σε επόμενο.
Από το άρθρο του καθηγητή Κώστα Δουζίνα, 29/04/2014
