Μια αναδρομή στις πηγές του νεότερου ευρωπαϊκού θεάτρου, την Commedia dell'arte, αλλά και τους τρόπους με τους οποίους η παράδοσή της, αλλά και οι ήρωές της, με κορυφαίο τον Αρλεκίνο, επιβιώνουν στο έργο και την παραστασιακή παράδοση που διαμόρφωσαν οι μεταγενέστεροι δημιουργοί, επιχειρεί η παράσταση Τρεις κι εγώ, που παρουσιάζουν από αύριο και κάθε Τετάρτη και Πέμπτη οι «Ανήσυχοι Θεατρίνοι» στη μουσική σκηνή δ3.
Ξεκινώντας από τα πρώτα αυτοσχέδια δείγματα γραφής των θεατρίνων του 15ου αιώνα, η παράσταση ενσωματώνει διαδοχικά τον μονόλογο του Καπιτάνου από έργο του Ρουτζάντε (1520), σκηνές από τον Κατσούρμπο του Χορτάτζη (1580), τον Πολιτσινέλο από τον Κατά φαντασίαν ασθενή του Μολιέρου (1673) και σκηνές από τον Υπηρέτη δύο αφεντάδων του Γκολντόνι (1739) ή από τη Διπλή απιστία του Μαριβώ (1723). Το θεατρικό αυτό ταξίδι καταλήγει στις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα, με ένα μονόλογο από την παράσταση του Μέγιερχολντ Ο Αρλεκίνος προξενητής, σε κείμενο του Βλ. Σολόβιεφ, και το Πανηγύρι του Κοκτώ (1930).
Μουσική, τραγούδια από σονέτα του 15ου και 16ου αιώνα και αυτοσχεδιασμοί λειτουργούν ως στοιχεία που ενοποιούν τις διαφορετικές σκηνές, ενώ το ερμηνευτικό ύφος κάθε εποχής διατηρείται, έτσι ώστε ο θεατής να είναι σε θέση να παρακολουθήσει τον τρόπο με τον οποίο εξελίσσονται οι χαρακτήρες μέσα στο χρόνο. Φτάνοντας στη σύγχρονη εποχή, οι χαρακτήρες μεταμορφώνονται ολοκληρωτικά, το ίδιο και οι ερμηνείες των ηθοποιών, και ο φαρσικός Αρλεκίνος μετατρέπεται σε ήρωα τραγικό, αλλά και κριτικό ως προς το κοινωνικό γίγνεσθαι...
Τη σκηνοθεσία αλλά και την ενοποίηση των κειμένων της παράστασης Τρεις κι εγώ έχει η Αθηνά Κεφαλά, ενώ τους ρόλους ερμηνεύουν και τραγουδούν οι Αλέξης Βιδαλάκης, Σοφία Λυμπέρη, Νίκη Μαυροειδή, Σίβη Σιδέρη. Τα κοστούμια φρόντισε η Χριστίνα Παρακεντέ, ενώ η εικαστική επιμέλεια είναι της Λίντας Πεπέ.
