Γράφτηκε για το θέατρο πριν από 117 χρόνια, έχουν δοθεί χιλιάδες παραστάσεις σε όλο τον κόσμο, έγινε ταινία, αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για έργα όπερας και μπαλέτου, δημιουργήθηκαν μουσικές συνθέσεις, βιβλία κυκλοφορούν σε πολλές γλώσσες (ακόμα και σειρές κόμικ) και η υπόθεση έχει γίνει κτήμα του καθενός. Τι παραπάνω μπορεί να προσφέρει η θεατρική παράσταση «Συρανό ντε Μπερζεράκ» σε μια κορεσμένη θεατρικά Αθήνα;
Όπως φαίνεται, πολλά!
Σύγχρονη σκηνοθετική ματιά, εξαιρετικές ερμηνείες, γρήγοροι διάλογοι (σε ομοιοκατάληκτο δεκαπεντασύλλαβο), ζωντανή μουσική, θεαματικές χορογραφίες, πλούσια σκηνικά, φανταχτερά κουστούμια, ευρηματικά εφέ.
Αν δεν είχε γραφτεί τον περασμένο αιώνα, θα υποθέταμε ότι ο ρόλος είναι κομμένος και ραμμένος στα μέτρα του Βασίλη Χαραλαμπόπουλου. Με στάση σώματος και κινήσεις που θυμίζουν περισσότερο τον κινηματογραφικό Κουασιμόδο και λιγότερο τον αρχοντικό Χοσέ Φερέρ ή τον πληθωρικό Ζεράρ Ντεπαρντιέ (στις ομώνυμες ταινίες του 1950 και του 1990) ή τον κάπως ανέμελο Στιβ Μάρτιν (ταινία «Ρωξάνη», 1987, με την πανέμορφη Ντάριλ Χάνα), δίνει άλλη διάσταση στον ρόλο, τονίζοντας την αντιφατική προσωπικότητα του ήρωα. Τραγικός ακόμα και στα αστεία του, βγάζει ένα αβάσταχτο παράπονο, μια συγκινητική ανιδιοτέλεια, μια ζηλευτή υπερηφάνεια. «Ρόλο ζωής» χαρακτήρισε το εγχείρημα σε κάποια συνέντευξη και «στοίχημα», το οποίο φαίνεται να κερδίζει! Θερμό και παρατεταμένο το χειροκρότημα, αυθόρμητες οι ιαχές, σκηνές λατρείας στην έξοδο. Η αποθέωση του καλλιτέχνη!
Αρμονικά δεμένη με το έργο η μουσική της Ευανθίας Ρεμπούτσικα, με εξαμελή ορχήστρα και την ίδια πάνω στη σκηνή να κορυφώνει με τους ήχους του βιολιού τη δραματουργική ιεροτελεστία.
Οι παραστάσεις θα διαρκέσουν μέχρι 13 Απριλίου στο θέατρο Παλλάς (Βουκουρεστίου 5). Το εισιτήριο είναι κάπως αλμυρό, αλλά υπάρχουν αρκετές εκπτώσεις.
Έτυχε να κάθομαι κοντά σε παιδιά και εντυπωσιάστηκα από την ένταση με την οποία παρακολουθούσαν, από τις εκδηλώσεις ενθουσιασμού στο τέλος της παράστασης. Έχω νιώσει τη χημεία και το δέσιμο ηθοποιών και θεατών σε παραστάσεις μικρών, ερασιτεχνικών θιάσων, όπου οι συντελεστές κυκλοφορούν ανάμεσα στα καθίσματα. Τώρα ένιωσα αυτό το δέσιμο και σε έναν τόσο μεγάλο χώρο.
Οι 24 ηθοποιοί δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους, κάτι που αναγνωρίζεται. Η ατμόσφαιρα είναι ονειρική! Και πάνω από όλα, αναλλοίωτη στο πέρασμα των χρόνων, η ρομαντική ιστορία, ο φλογερός έρωτας του Συρανό για τη Ρωξάνη, διατυπωμένος μέσα από περίφημους στίχους. Και η ανταπόκριση εκείνης, μέσω της μορφής ενός άλλου. Όπου, στο τέλος, η φυσική ομορφιά συντρίβεται (μπορεί κάποιοι θεατές να βγάζουμε απωθημένα) και η ομορφιά της ψυχής θριαμβεύει!
