Με την ηθοποιό Μαριέττα Σγουρδαίου να απαγγέλλει, από τις θέσεις του κοινού, ένα μακροσκελές ανέκδοτο ποίημά του, ξεκίνησε το βράδυ της Τρίτης, στην κατάμεστη αίθουσα του πολυχώρου Αλεξάνδρεια, στην πλατεία Αμερικής, η τιμητική βραδιά για τον «δικό μας» Λέανδρο Πολενάκη.
Επί σκηνής, εκεί που τις άλλες μέρες ξετυλίγεται η θεατρική πράξη, το αντικείμενο του κριτικού λόγου του, φίλοι αγαπημένοι, που βρέθηκαν μαζί για να τον τιμήσουν, όπως και οι μαθητές του, οι άνθρωποι του θεάτρου, αλλά και της γειτονιάς, που βρίσκονταν στα καθίσματα της πλατείας, δημιουργώντας μια ζεστή συναισθηματικά ατμόσφαιρα...
Επιχειρώντας να σκιαγραφήσει την πολυσχιδή δράση και προσφορά του Λέανδρου, ο καθηγητής και σκηνοθέτης Γιάγκος Ανδρεάδης, αφού αναφέρθηκε στους κοινούς τους δασκάλους, τον Πιερ Βιντάλ Νακέ και τον Τάσο Λιγνάδη, τον επιστήμονα και τον ποιητή, επισήμανε πως ο Λ. Πολενάκης δοκιμάζει νέες συνθέσεις ανάμεσα στο αληθές και το ωραίο, παραμένοντας ταυτόχρονα έγκυρος φιλολογικά και θεατρολογικά. Υπογράμμισε μάλιστα την τεράστια ευθύνη του κριτικού λόγου σε μια εποχή που ο κριτικός αποτελεί «είδος προς εξαφάνιση».
Από τη μεριά της, η θεατρολόγος Ελευθερία Ράπτου σκιαγράφησε το θεατρικό τοπίο μέσα στο οποίο, σήμερα, ο κριτικός εκφράζει τον λόγο του, ο οποίος αποτελεί μια διαρκή εκλογίκευση της καλλιτεχνικής συνθήκης. Σημειώνοντας ότι και η ίδια είναι μαθήτριά του, τόνισε ότι «εκφέρει τον κριτικό του λόγο με την ακρίβεια ανατόμου», παραμένοντας «ένας επίμονος ερευνητής που δεν ακολουθεί συρμούς ασυλλόγιστα».
Στη συνέχεια, ο λόγος ανήκε στον ίδιο τον Λέανδρο και το έργο του, που χρωμάτισαν με τις αναγνώσεις τους οι ηθοποιοί Βασίλης Βλάχος, Μαριέττα Σγουρδαίου, Ντομένικα Ρέγγου και Ιωάννα Παπαδοπούλου, ενώ η βραδιά ολοκληρώθηκε με ένα ποτήρι κρασί και πολλή συζήτηση...
Σ.Κ.
