Τον τελευταίο αποχαιρετισμό στην ηθοποιό Κίττυ Αρσένη, την αγωνίστρια της δημοκρατίας, δίνουν σήμερα στις 5.30 μ.μ. στο Νεκροταφείο Αμαρουσίου, όπου θα πραγματοποιηθεί η πολιτική της κηδεία, η οικογένειά της, οι φίλοι και σύντροφοί της από τα χρόνια του αντιδικτατορικού αγώνα, του ΚΚΕ εσ., της ΕΑΡ, του Συνασπισμού, της ΔΗΜ.ΑΡ., όπου εντάχθηκε, αλλά και του ΣΥΡΙΖΑ.
Παλεύοντας τα τελευταία χρόνια με τον καρκίνο, η Κίττυ Αρσένη έχασε τη μάχη το πρωί του Σαββάτου, αφήνοντας φτωχότερο τον δημόσιο βίο της χώρας...
Η Κίττυ Αρσένη γεννήθηκε το 1935 στο Αργοστόλι, στην Κεφαλονιά. Η κλίση που από μικρή είχε για το θέατρο την οδήγησε στη σχολή του Θεάτρου Τέχνης. Το 1958 έκανε την πρώτη της επαγγελματική εμφάνιση, στο Ελεύθερο Θέατρο, που είχε συστήσει μαζί με τους συμφοιτητές της Κώστα Καζάκο, Μάρθα Βούρτση κ.ά., στη Λοκαντιέρα του Γκολντόνι.
Την πρώτη της εμφάνιση στον κινηματογράφο θα κάνει το 1962, συμμετέχοντας στην Ηλέκτρα του Μιχάλη Κακογιάννη, καθώς και στον Θρίαμβο (ή Όταν η μοίρα κυβερνά), σε σκηνοθεσία Αλέκου Αλεξανδράκη - Αριστείδη Καρύδη-Fuchs και σενάριο Τάσου Λειβαδίτη - Κώστα Κοτζιά. Μέχρι το 1967 συνεργάζεται με τους θιάσους των Κωστή Λειβαδέα, Έλσας Βεργή, Βίλμας Κύρου, Κ. Αναλυτή - Κ. Ρηγόπουλου, Α. Μπάρκουλη - Αλ. Λαδικού.
Η κήρυξη της δικτατορίας βρήκε την Κίττυ Αρσένη στη Θεσσαλονίκη: «Ήταν μία πάρα πολύ μεγάλη ανατροπή μέσα μου. Νόμιζα ότι είχα γίνει πια ένας άλλος άνθρωπος, δεν είχα καμία σχέση με αυτά που έκανα πριν. Εδώ ανοιγότανε κάτι φοβερά άγνωστο μπροστά μας, που έπρεπε να το αντιμετωπίσουμε», έλεγε σε συνέντευξή της στην εκπομπή Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα για την «Άγνωστη αντίσταση στη δικτατορία».
Από την πρώτη στιγμή μπήκε στον αντιδικτατορικό αγώνα, στις γραμμές του Πατριωτικού Μετώπου. Τον Αύγουστο του 1967 συνελήφθη στο σπίτι της από την τριάδα των βασανιστών της Γενικής Ασφάλειας Λάμπρου, Μάλλιου, Μπάμπαλη. "Την οδήγησαν στα νταμάρια της Κυψέλης, όπου τη χτύπησαν άγρια, ενώ ήδη μέσα στο αυτοκίνητο της είχαν κάνει φάλαγγα", θυμάται ο Νίκος Κιάος. Στην Μπουμπουλίνας έμεινε τρεις μήνες στην απομόνωση, όπου υπέστη απάνθρωπα βασανιστήρια. Στο Έκτακτο Στρατοδικείο τον Νοέμβριο του 1967, στην πρώτη δίκη του ΠΑΜ, όπου καταδικάστηκαν σε ισόβια οι Κ. Φιλίνης και Ι. Λελούδας, η Κίττυ Αρσένη καταδικάζεται με αναστολή. Συνέχισε να κάνει αντιδικτατορική δουλειά, συναντήθηκε σε συνθήκες παρανομίας με αντιπροσωπεία της Δ. Αμνηστίας και τελικά τον Αύγουστο του 1968 φυγαδεύτηκε στο εξωτερικό. "Στο Συμβούλιο της Ευρώπης, με την κατάθεσή της για τα βασανιστήρια που υπέστη, συνέβαλε καθοριστικά στην αποπομπή της Ελλάδας", λέει ο Ν. Κιάος. Με την κατάθεσή της πέτυχε να προστεθούν τα βασανιστήρια στο κατηγορητήριο του Συμβουλίου κατά της χούντας.
Το 1972 η Κίττυ Αρσένη επέστρεψε στην Ελλάδα. Όπως θυμάται ο Ν. Κιάος, "στο τέλος του 1972, όταν είχα βγει από τη φυλακή με ανήκεστο βλάβη, τη γνώρισα μαζί με την Νατάσα Μερτίκα, που επίσης είχε βασανιστεί πολύ. Όταν τη γνώρισα, κατάλαβα πόσο ξεχωριστός άνθρωπος ήταν, πόσο από τη μία πατάει στα πόδια της και από την άλλη έχει οράματα. Πόσο σκέφτεται την πατρίδα της και εμπνέει εμπιστοσύνη. Δίνει την αγάπη της και δέχεται την αγάπη. Δεν έμεινα πολύ καιρό μαζί τους γιατί μετά το Πολυτεχνείο ξαναπιάστηκα και ανταμωθήκαμε πια μετά τη δικτατορία".
Στις πρώτες μεταπολιτευτικές εκλογές συμμετέχει ως υποψήφια βουλευτής Α' Αθηνών με το ψηφοδέλτιο της Ενωμένης Αριστεράς, συγκεντρώνοντας 4.252 σταυρούς και καταλαμβάνοντας την πέμπτη θέση. Την ίδια περίοδο ασχολείται ενεργά με τον συνδικαλισμό των ηθοποιών, ως γενική γραμματέας του ΣΕΗ: «Δούλεψα πολύ στο Σωματείο Ηθοποιών και με το τότε ΚΚΕ Εσωτερικού επί 24ώρου βάσεως», έλεγε στην ίδια συνέντευξη.
Την περίοδο 1974-75 εμφανίζεται και πάλι στο θέατρο, στα Ταμπούρλα μέσα στη νύχτα του Μπρεχτ, που ανεβαίνει σε σκηνοθεσία Αλέξη Σολομού, με τους Ν. Κούρκουλο, Ν. Βαλσάμη, Γ. Μοσχίδη κ.ά., στο θέατρο Κάππα. Παράλληλα, από τον εκδοτικό οίκο Θεμέλιο εκδίδεται η μαρτυρία για την κράτησή της και τα βασανιστήρια που υπέστη στην Ασφάλεια, με τίτλο Μπουμπουλίνας 18.
Τα επόμενα χρόνια θα συνεργαστεί με το ΚΘΒΕ, τον θίασο «Αλώνι» του Σταμ. Χονδρογιάννη, τους «Δεσμούς» της Ασπασίας Παπαθανασίου, αλλά και με τον Μάνο Χατζιδάκι στο Τρίτο Πρόγραμμα. Από το 1983 έως το 1995 ανήκει στη δύναμη του Εθνικού Θεάτρου, όπου ανάμεσα σε άλλους ρόλους θα ερμηνεύσει την Πενία στον αριστοφανικό Πλούτο, που σκηνοθέτησε το 1985 ο Λούκα Ρονκόνι στην Επίδαυρο.
Πιστεύοντας στη δημιουργική δύναμη των νέων ανθρώπων, οργανώνει θεατρικά σεμινάρια, διδάσκει και σκηνοθετεί. Το 1993-2005 έχει την ευθύνη της Θεατρικής Ομάδας του Παντείου Πανεπιστημίου, με την οποία παρουσίασε έργα Καμπανέλλη, Αριστοφάνη, Ευριπίδη, Μπρεχτ, Ησαΐα, Κατσαΐτη κ.ά., ενώ διδάσκει και υποκριτική στο Ωδείο Αθηνών.
Η τελευταία εμφάνιση της Κίττυς Αρσένη στη σκηνή ήταν στη σύνθεση κειμένων Οδοιπορικό με την Κλυταιμνήστρα, που παρουσίασε μαζί με την Όλγα Τουρνάκη και τον Γιώργο Κροντήρη σε διάφορες σκηνές. Υπήρξε μέλος της Καλλιτεχνικής Επιτροπής του Εθνικού Θεάτρου και πριν από μερικούς μήνες ορίστηκε του Διοικητικού Συμβουλίου του Εθνικού Θεάτρου, όπου υπήρξε για πολλά χρόνια στέλεχος της Καλλιτεχνικής Επιτροπής.
"Η Κίττυ ήταν ο αγαπημένος σύντροφος, φίλος, ο άνθρωπος της εμπιστοσύνης, των χαμηλών τόνων, που προσέφερε τη ζωή της για τη δημοκρατία και για να προχωρήσει η πατρίδα. Ήταν ξεχωριστός άνθρωπος και δεν θα την ξεχάσουμε", δήλωσε συγκινημένος στην Αυγή ο Νίκος Κιάος.
* Εκ μέρους της οικογένειας έγινε γνωστό ότι, αντί στεφάνου, να κατατεθούν χρήματα στον λογαριασμό της Διεθνούς Αμνηστίας.
