«Είμαστε η ψυχή του σχολείου. Οι φύλακες όχι μόνο των σχολείων, αλλά προπάντων των παιδιών. Ήμασταν πέντε χρόνια ανασφάλιστοι, μας αρρώστησαν από το άγχος, μας έβγαλαν καρκίνο και τώρα μας διώχνουν;» αναρωτιέται με πόνο ψυχής η Μαρία Μαυράδα, σχολική φύλακας και καρκινοπαθής που θυσιάζεται στον βωμό της δόσης μαζί με άλλους 2.200 συναδέλφους της. Μαζί της θυσιάζεται και η έννοια του ανοιχτού στην κοινωνία σχολείου, καθώς «οι γιορτές, τα μαθητικά φεστιβάλ και οι δραστηριότητες που πραγματοποιούνται βρίσκονται στον αέρα. Αν δεν είμαστε εκεί για να ανοίξουμε το σχολείο και να φροντίσουμε για την εύρυθμη λειτουργία του χώρου, επιβλέποντας και περιφρορούντας, τίποτα δεν θα μπορεί να γίνει», λέει στην «Αυγή» η Σταματία Τσουμέα, πρόεδρος του Συλλόγου Φύλακων Σχολικών Κτηρίων Ελλάδος, απαντώντας στον υπουργό Διοικητικής Μεταρρύθμισης, Κυριάκος Μητσοτάκης, που με απόλυτο κυνισμό δήλωσε ότι «δεν θα επέλθει η καταστροφή της χώρας χωρίς τους σχολικούς φύλακες». Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του θεσμού «Διακοπές στο Σχολείο», το οποίο απευθύνεται σε παιδιά 6-12 ετών που έχουν «εγκλωβιστεί» το καλοκαίρι στην πόλη, στα οποία δίνει την ευκαιρία της δημιουργικής απασχόλησης. Παρόμοια τύχη θα έχουν και υπόλοιπες εκδηλώσεις, από παιχνίδια στην αλάνα μέχρι μουσικοθεατρικές παραστάσεις, σπάζοντας έτσι τον συνδετικό κρίκο ανάμεσα στην τοπική κοινωνία και την σχολική μονάδα.
Ανασφάλιστοι και χωρίς ένσημα για χρόνια
Οι σχολικοί φύλακες ξεκίνησαν το 2001 από προγράμματα ανεργίας, χωρίς ένσημα και ασφάλιση. Το 2004 και έπειτα από υποδείξεις της Ε.Ε., ενάντια στη «μαύρη» εργασία, οι εργαζόμενοι εντάχθηκαν στο προεδρικό διάταγμα 164, επί υπουργίας Παυλόπουλου και με τις διατάξεις του νόμου 3320/2005, όσοι από τους μέχρι τότε 3.000 σχολικούς φύλακες κρίθηκαν από το ΑΣΕΠ ότι πληρούσαν τις προϋποθέσεις, κατατάχθηκαν σε θέσεις ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου. Πλέον αμείβονται με 700 και 800 ευρώ και καλούνται να ζήσουν για 8 μήνες, όσο κρατάει δηλαδή η διαθεσιμότητα, με το 75% του μισθού. «Το πονάμε αυτό το επάγγελμα, εμείς το χτίσαμε. Έχουμε μπει με αξιοκρατία και έλεγχο, με διαδικασίες ΑΣΕΠ, δεν μπορούν να μας πετάνε στον δρόμο», σημειώνει η Στ. Τσουμέα, εξηγώντας τον ρόλο των σχολικών φυλάκων.
Όπως σημειώνει, δεν φροντίζουν μόνο για την εύρυθμη λειτουργία του χώρου κατά τη διάρκεια της σχολικής ώρας, αλλά παραμένουν στον χώρο απογεύματα, βράδια, ακόμα και Σαββατοκύριακα, τουλάχιστον σε όσους δήμους έχουν ακόμα την οικονομική δυνατότητα. «Εργαζόμαστε σε 8ωρες βάρδιες, φροντίζοντας για τη διατήρηση της καλής κατάστασης του σχολικού κτηρίου και των γύρω υπαίθριων κοινόχρηστων χώρων του από φθορές που μπορεί να προκύψουν από εξωσχολικά και μη εξωσχολικά άτομα. Ακόμα και το βράδυ, ανάλογα με τις ανάγκες, είμαστε εκεί. Υπάρχει συνάδελφος στον Δήμο Αμαρουσίου που εργάζεται 03.50 με 11.50 το πρωί», τονίζει και προσθέτει ότι έχουν εξοικονομηθεί εκατομμύρια ευρώ από τα ταμεία των δήμων, καθώς οι ζημιές έχουν μειωθεί στο ελάχιστο.
Έκλεβαν το σχολείο και δεν υπήρχε κάποιος ν' ανοίξει στην αστυνομία
Στο σχολικό συγκρότημα της Νέας Φιλαδέλφειας σημειώθηκε απόπειρα διάρρηξης. Στον χώρο υπάρχουν εξοπλισμοί και υποδομές εκατομμυρίων, μέχρι και κινητήρας αεροσκάφους. Παρ' όλα αυτά, δεν φυλάσσεται όλη μέρα. Η βραδινή βάρδια καταργήθηκε πριν λίγα χρόνια, στο πλαίσιο των περικοπών. Η έλλειψη στοιχειώδους σοβαρής αμυντικής προστασίας φάνηκε κατά τον έλεγχο της αστυνομίας, που αδυνατούσε να μπει στα κτήρια, καθώς δεν υπήρχαν κλειδιά...
"Σε λίγο θα βάλουμε τους μαθητές να καθαρίζουν"
Στη σημασία να παραμείνει εν ζωή ο κλάδος των σχολικών φυλάκων στάθηκε ο Θανάσης Αναστασίου, καθηγητής στα τεχνικά σχολεία Νέας Φιλαδέλφειας, που προχθές το βράδυ είδε την πόρτα της εξόδου μετά την κατάργηση 46 ειδικοτήτων στην επαγγελματική εκπαίδευση. "Η λογική ότι η ελληνική κοινωνία θα επιβιώσει χωρίς τους φύλακες μας οδηγεί σε μαρασμό. Σε λίγο θα φτάσουμε να λέμε για το αν χρειάζονται καθηγητές και μαθητές. Το σχολείο είναι ένας ζωντανός οργανισμός και οι φύλακες οργανικά του μέρη". Το θέμα επιδέχεται και διαφορετικής ανάγνωσης. "Σύμφωνοι, δεν ήταν όλα τέλεια.
Υπήρχαν άνθρωποι που αρκούνταν να τηρούν το ελάχιστον των καθηκόντων τους κι άλλοι που έπαιρναν την πρωτοβουλία να κάνουν πολλά περισσότερα. Όμως είναι εργαζόμενοι, έχουν οικογένειες και η λύση δεν είναι να τους στερήσεις το εισόδημα, αλλά να τους αξιοποιήσεις καλύτερα". Με άλλα λόγια, "σχολεία που θα είναι ανοικτά για όλους, όλη μέρα. Και τώρα αφήνουν οι φύλακες τα παιδιά να παίξουν μπάλα, αλλά δεν πρέπει να περιοριστούν στο ν' ανοιγοκλείνουν μια πόρτα. Μπορούν να συμβάλλουν σ' ένα χώρο ζωντανό". Αν οι εξελίξεις παραμείνουν ως έχουν, οι καθηγητές αυτόματα καλούνται να επιτελέσουν περισσότερους από έναν ρόλους. "Είναι αντιεκπαιδευτικό. Δεν μπορεί, ας πούμε, να τσακώνεσαι τη μια στιγμή με το παιδί -για να το προστατεύσεις- και μετά να του κάνεις μάθημα. Άλλος ο ρόλος του φύλακα, άλλος του καθηγητή. Σε λίγο θα μας πουν να βάλουμε τους μαθητές να καθαρίζουν".
«Μετατρέπουν τους εκπαιδευτικούς σε στρατονόμους»
"Κάνουν τα σχολεία στρατόπεδα συγκέντρωσης κι εμάς στρατονόμους", λέει στην "Αυγή" η Ντίνα Γκαρανέ, καθηγήτρια στο σχολικό συγκρότημα στη Βελβενδού (30ο με 39ο Γυμνάσιο, 30ο με 39ο Λύκειο). Μαζί με συναδέλφους της και μαθητές βγήκαν πριν λίγους μήνες στον δρόμο για να διεκδικήσουν "ένα καλύτερο σχολείο." Μόνο που κάθε μέρα οι κινήσεις της κυβέρνησης οδηγούν στην αντίθετη κατεύθυνση. "Η απόλυση των σχολικών φυλάκων οξύνει μια ήδη βεβαρημένη κατάσταση. Οι ελλείψεις σε προσωπικό είναι τεράστιες, οι υποδομές δεν επαρκούν, ενώ έχει αποφασιστεί να συγχωνευθούν τα σχολεία από τέσσερα σε δύο. Σε όλα αυτά έρχονται να προστεθούν κι άλλες ελλείψεις".
Η περίπτωση της Βελβενδού είναι ιδιαίτερη. "Όταν μιλάμε για συστεγαζόμενα σχολεία, μιλάμε για πολλά παιδιά, άρα και για ανάγκη καλύτερης προστασίας τους. Οφείλουμε να μην το επιτρέψουμε", υπογραμμίζει η Ν. Γκαρανέ και εφιστά την προσοχή σε κινδύνους όπως "Οι κλοπές κι οι φθορές" όταν το σχολείο είναι κλειστό.
