Παραστάσεις για μια Ευρώπη όπου όλα μοιάζουν ειρηνικά, αλλά στην πραγματικότητα καταρρέουν, παραγωγές με θέμα τον φόβο ως το κατεξοχήν όπλο της διεθνούς πολιτικής, δημιουργίες καλλιτεχνών αλλά και συμμετοχές πολιτών, ακόμα και παιδιών που θα αυτοσχεδιάσουν δημιουργώντας μια χορογραφία με τις δικές τους κινήσεις και μουσικές, περιλαμβάνει το MIRfestival που πραγματοποιείται από αύριο έως και τις 16 Δεκεμβρίου στο Τριανόν αλλά και σε απρόσμενους χώρους της πόλης, υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση της Χριστιάνας Γαλανοπούλου.
«Προσπαθώ κάθε φορά να υπάρχει μια νοητή κλωστή που δένει μεταξύ τους τις ιστορίες και αυτή τη φορά η κλωστή είναι ο τρόπος με τον οποίο εμείς, οι άνθρωποι που ζούμε σε αυτή την Ευρώπη σήμερα, μπορούμε να οραματιστούμε ένα μέλλον το οποίο μπορεί να φαντάζει ουτοπικό, αλλά αν δεν το οραματιστούμε, δεν θα μπορέσουμε ποτέ να το διεκδικήσουμε. Πιστεύω λοιπόν πως μέσα από τη σχέση μας με την Ιστορία και με αυτό το λίγο ουτοπικό όραμα για ένα καλύτερο μέλλον διαμορφώνεται και η σχέση μας με την τέχνη, την οποία αυτή τη στιγμή έχουμε πάρα πολύ ανάγκη, γιατί είναι το μόνο πράγμα που μπορεί να συνεχίσει να μας θυμίζει ότι είμαστε άνθρωποι, ότι έχουμε ένα ουμανιστικό παρελθόν να σηκώσουμε και να σώσουμε, ακόμα κι αν στην επιφάνεια έχει αναδυθεί ξανά το μεσαιωνικό πρόσωπο της Ευρώπης».
Η Χριστιάνα Γαλανοπούλου μιλά με πάθος για το MIR, το μικρό και ανεξάρτητο φεστιβάλ, που διοργανώνει μέσα από συμπαραγωγές με ευρωπαϊκά δίκτυα τα τελευταία χρόνια με έμφαση στις παραστατικές τέχνες και στους διεθνείς καλλιτέχνες, το οποίο παρουσιάζεται σε χώρους απρόβλεπτους, από το 14ο Δημοτικό Σχολείο του Πικιώνη στην οδό Σίνα 70 έως την οικία του αρχιτέκτονα Προβελέγγιου, στη συμβολή των οδών Κυκλάδων και Κεφαλληνίας στην Κυψέλη. Η βάση του φεστιβάλ με 7 φετινά πρότζεκτ παραμένει ωστόσο το Τριανόν, όπου θα παρουσιαστούν τα πιο σύνθετα και μεγαλύτερα θεάματα, όπως το «Guerrilla» της ομάδας από τη Βαρκελώνη με το όνομα El Conde de Torrefiel, το «βαρύ μας πυροβολικό», όπως το χαρακτηρίζει η καλλιτεχνική διευθύντρια του φεστιβάλ, με τη συμμετοχή 80 Αθηναίων, που βασίζεται σε ένα «δυνατό κείμενο» το οποίο αναφέρεται σε έναν καινούργιο πόλεμο που ξεσπά λίγα χρόνια μετά και που, όπως λέει, «περιγράφει ουσιαστικά τον πόλεμο που έχει ήδη ξεκινήσει μέσα στα δικά μας κεφάλια και εξελίσσεται σε έναν πραγματικό.
Σε αυτό το κείμενο περικλείονται όλα όσα με προβληματίζουν σαν άνθρωπο και κυρίως το γεγονός ότι ζούμε σε μια Ευρώπη όπου όλα μοιάζουν ειρηνικά, αλλά στην πραγματικότητα καταρρέουν». Μια παράσταση για μια ήπειρο που αλλάζει ερήμην μας, με το κείμενο της αφήγησης να προβάλλεται πάνω από τα κεφάλια των όσων βρίσκονται στη σκηνή, μεταφέροντας τις πιο απόκρυφες σκέψεις μερικών από αυτούς και φέρνοντας στην επιφάνεια την υποβόσκουσα βία και την αδυναμία μας να κατανοήσουμε την ιστορική στιγμή που ζούμε και να προλάβουμε να αντιδράσουμε σε ό,τι αιωρείται δυσοίωνο. Ένα κείμενο που μας καλεί να πάρουμε θέση απέναντι στην Ιστορία, όπως σημειώνουν οι συντελεστές. Το κείμενο αναδιαμορφώνεται σε κάθε πόλη όπου παίζεται, ενσωματώνοντας ιστορίες των ανθρώπων της. Η παράσταση θα δοθεί στο Τριανόν Παρασκευή και Σάββατο 9 και 10 Δεκεμβρίου.
Μια εγκατάσταση - περφόρμανς της Παναγιώτας Καλλιμάνη παρουσιάζεται από παιδιά 8-14 ετών στο Σχολείο του Πικιώνη της οδού Σίνα με τον τίτλο «Παγωμένη Εικόνα». «Για εμάς τους χορογράφους είναι σημαντικό το συναίσθημα, ο χώρος και ο χρόνος, ο ρυθμός και κάποια στιγμή, παρατηρώντας παιδιά από 8 έως 14 ετών, πρόσεξα πως είχαν άλλο ρυθμό και αποφάσισα ότι ήθελα να κάνω κάτι που να είναι αντίθετο από αυτόν, κάτι παρά πάρα πολύ αργό, σε έναν οικείο χώρο για τα παιδιά, όπως μια τάξη» υπογραμμίζει η χορογράφος Παναγιώτα Καλλιμάνη, που ζητάει από τα παιδιά που θα συμμετάσχουν στην «Παγωμένη Εικόνα» να αυτοσχεδιάσουν, δημιουργώντας μια χορογραφία με τις δικές τους κινήσεις, ακόμα και τις δικές τους μουσικές.
Επόμενο μεγάλο πρότζεκτ είναι αυτό της ομάδας J&J, ή αλλιώς Jessica Huber και James Leadbitter (aka The vacuum cleaner), όπου οι καλλιτέχνες καταδεικνύουν πως είναι δύσκολο να δει κανείς το μέλλον μέσα στις δυσοίωνες προβλέψεις από τις οποίες βομβαρδιζόμαστε χωρίς να νιώσει φόβο, το κατεξοχήν όπλο της διεθνούς πολιτικής. Η Χριστιάνα Γαλανοπούλου εξηγεί πως οι J&J «αισθάνονται ότι ο φόβος έχει αρχίσει να χρησιμοποιείται υπερβολικά εναντίον μας από τα κέντρα εξουσίας και υπάρχει μια διαρκής τρομοκρατία. Έτσι έφτασαν να σκεφτούν πως πρέπει να υπάρχει ένας τρόπος οι πολίτες να αμυνθούν. Γι’ αυτό και πάνε από πόλη σε πόλη κάνοντας εργαστήρια και δουλεύοντας πάνω στον φόβο και στην ελπίδα και προσπαθώντας μέσα από αυτά να συντάξουν ένα κείμενο με υπογραφές, το οποίο θα μπορέσουν όταν είναι έτοιμο να το προτείνουν στην κυβέρνηση της Ελβετίας, έτσι ώστε να μπει ως άρθρο του Συντάγματος. Ένα άρθρο που θα υπερασπίζεται τους πολίτες απέναντι στη χρήση του φόβου και στο δικαίωμά τους να ζουν με ελπίδα». Η παρουσίαση θα γίνει στις 16 Δεκεμβρίου στον «Χώρο τέχνης -ισμός» στο Γκάζι και οι Έλληνες συμμετέχοντες είναι τόσο πολίτες όσο και οι Βασίλης Γεροδήμος, Τζένη Αργυρίου, Άρτεμη Λαμπίρη, Ελπίδα Ορφανίδου, Κώστας Τσιούκας και Nikos & Luca.
Όλα τα έργα του προγράμματος επιχειρούν να αναδείξουν τις πιο σύγχρονες τάσεις στις παραστατικές τέχνες, ανοίγοντας λίγο τη χαραμάδα από την οποία το MIRfestival κρυφοκοιτάζει το μέλλον της σύγχρονης τέχνης και φέρνοντάς τη πιο κοντά στο ευρύ κοινό.
Από τις ενδιαφέρουσες παρουσιάσεις αναμένεται να είναι των Ιταλών Cosmesi, οι οποίοι χρησιμοποιούν ως φόντο μια λευκή οθόνη για να προβάλουν ασπρόμαυρες εικόνες, ενώ μια περφόρμερ - σκιά μπαινοβγαίνει σαν ηρωίδα κόμικς που προσπαθεί να βάλει σε τάξη την ασπρόμαυρη ζωή της χωρίς ωστόσο μεγάλη επιτυχία. Τίτλος της παράστασης «Periodonero», κάτι ανάμεσα σε σκηνική περφόρμανς, animation, θέατρο σκιών και video game, που λειτουργεί με τη λογική των κινουμένων σχεδίων, μια μαύρη κωμωδία για μια «μαύρη εποχή», όπως τη χαρακτηρίζουν οι συντελεστές. Στο Τριανόν, στις 13 Δεκεμβρίου.
Ένα ταξίδι στον άγνωστο και γοητευτικό κόσμο του ασυνείδητου επιχειρεί μέσα από «Το Βλέμμα και το τέρας» η Αγνή Παπαδέλη - Ρωσσέτου όπου τρεις χορευτές με καλυμμένα πρόσωπα λειτουργούν σαν φιγούρες ονείρων, χωρίς ατομικότητα, σε έναν κόσμο όπου το σώμα, μοναδικό εκφραστικό μέσο, αλλάζει διαρκώς ταυτότητα μέσα από την κίνηση. Η παράσταση φιλοξενείται στην οικία Σπητέρη - Προβελέγγιου, ένα αρχιτεκτονικό κόσμημα του αθηναϊκού μοντερνισμού της δεκαετίας του ’50.
Τέλος, η Ίρις Καραγιάν παρουσιάζει, στο Studio Griffon, Λουίζης Ριανκούρ και Αργολίδος, το Moving parts, ένα κινητικό σόλο που συμβαίνει μέσα σε μια ηχητική εγκατάσταση. Λόγος, ήχος, ερμηνευτική παρουσία και εικόνα λειτουργούν αυτόνομα, ανεξάρτητα, συμπληρωματικά και αντιστικτικά και ο θεατής καλείται να τα ανασυνθέσει.
Αναλυτικές πληροφορίες για το πρόγραμμα του MIRfestival υπάρχουν στην ιστοσελίδα www.mirfestival.gr
