Πέθανε το Σάββατο στη Νέα Υόρκη από πνευμονία, όπως ανακοίνωσε η δεύτερη σύζυγός του, ο Gato Barbieri, ένας από τους σημαντικότερους σαξοφωνίστες της ύστερης περιόδου της jazz του 20ού αιώνα. Ο Leandro Barbieri, όπως ήταν το πραγματικό του όνομα (το Gato, δηλαδή "ο γάτος", ήταν προσωνύμιο που του δόθηκε από τους ομότεχνούς του για την προσαρμοστικότητα την οποία είχε ως μουσικός), γεννήθηκε στις 28 Νοεμβρίου 1932 σε μια μικρή πόλη της Αργεντινής, το Ροζάριο, σε οικογένεια μουσικών. Δεν είναι παράξενο, λοιπόν, ότι άρχισε να παίζει από μικρός, αρχικά κλαρινέτο, αλλά σύντομα στράφηκε στο όργανο που θα γινόταν βιρτουόζος, το τενόρο σαξόφωνο.
Από πολύ νωρίς αγάπησε την jazz και αφοσιώθηκε σε αυτήν. Ξεκίνησε δίπλα στον σπουδαίο Αργεντινό πιανίστα του ιδιώματος Lalo Schifrin, ο οποίος βέβαια αργότερα θα εξελισσόταν σε πολύ γνωστό συνθέτη soundtracks στο Χόλιγουντ. Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 βρέθηκε στη Ρώμη, όπου έπαιξε με τον πρωτοπόρο τρομπετίστα Don Cherry, αλλά, όσον αφορά στο όργανό του, καταλυτική επιρροή υπήρξε γι' αυτόν ο μέγας John Coltrane, αλλά και ορισμένοι σαξοφωνίστες της free jazz.
Με βάση όλα αυτά, ο Gato Barbieri άρχισε να διαμορφώνει πλέον το προσωπικό του ύφος, στο οποίο προοδευτικά ενσωμάτωνε όλο και περισσότερα στοιχεία από τη μουσική της Νότιας Αμερικής. Όχι, όμως, τόσο από τη χώρα του, για την ακρίβεια οι αναφορές στο tango σχεδόν απουσιάζουν από τις συνθέσεις του όσο από την ευρύτερη latin μουσική παράδοση.
Με απόλυτα αναγνωρίσιμο πια τον χαρακτηριστικό ζεστό, αλλά και λίγο «βρόμικο» ήχο του, προχώρησε σε αυτό που αναμφίβολα ήταν η γνωστότερη αλλά και κορυφαία στιγμή της διαδρομής του: To 1972 έγραψε το soundtrack της περιβόητης ερωτικής ταινίας του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι με πρωταγωνιστές τους Μάρλον Μπράντο και Μαρία Σνάιντερ «Το τελευταίο ταγκό στο Παρίσι», το οποίο κέρδισε βραβείο Grammy.
Λίγο αργότερα ακολούθησαν δύο δίσκοι στους οποίους παραγωγός ήταν ο τρομπετίστας Herb Alpert. Από αυτούς προέκυψε η μεγαλύτερη, ίσως, μεμονωμένη επιτυχία του, μια όμορφη διασκευή του κλασικού ορχηστρικού των Santana, Europa. Ταυτόχρονα, οι δίσκοι αυτοί ήταν και το εφαλτήριο για να στραφεί προς το στιλ του Alpert, δηλαδή την επονομαζόμενη soul jazz. Από τα τέλη της δεκαετίας του '80 έκανε τον ήχο του ακόμη πιο γλυκό και αισθησιακό και εντάχθηκε πλέον και αυτός στην κατηγορία που διεθνώς αποκαλείται smooth jazz.
ΘΑΝΟΣ ΜΑΝΤΖΑΝΑΣ
