"Τράμπο" (Trumbo)
Σκηνοθεσία: Τζέι Ρόουτς
Ερμηνεία: Μπράιαν Κράνστον, Έλεν Μίρεν, Νταϊάν Λέιν, Τζον Γκούντμαν, Ελ Φάνινγκ, Άλαν Τάντικ
«Η παράνοια αναπαράγει την παράνοια. Πίσω όμως από την παράνοια υπάρχει μια αποκρουστική αλήθεια, που οδηγεί σε κυνήγι μαγισσών για να καλύψει την ύπαρξή της» έγραφε ο Άρθουρ Μίλερ για τα χρόνια του μακαρθισμού στην Αμερική και ειδικότερα στο Χόλιγουντ. Αμέτρητοι άνθρωποι οδηγήθηκαν στον θάνατο, είδαν τις οικογένειές τους και τη ζωή τους να καταστρέφεται εξαιτίας της αντικομμουνιστικής υστερίας και των διώξεων που εξαπέλυσε η Επιτροπή Αντιαμερικανικών Ενεργειών του Μακάρθι. Ξεχωριστή περίπτωση ο σεναριογράφος Ντάλτον Τράμπο, την ιστορία του οποίου σκιαγραφεί η ταινία του Τζέι Ρόουτς. Ο Τράμπο (Μπράιαν Κράνστον) αρνείται να απαντήσει στις ερωτήσεις της επιτροπής Μακάρθι και καταλήγει σε ομοσπονδιακή φυλακή, ενώ έχει να αντιμετωπίσει και τον ανελέητο πόλεμο της αντικομμουνίστριας κοσμικογράφου Χέντα Χόπερ (Ελεν Μίρεν) που "συντονίζει" ανεπίσημα τις διώξεις...
Γεννημένος σε μια μικρή πόλη του Κολοράντο, ο Τράμπο πήγε στο Λος Άντζελες το 1925. Ο θάνατος του πατέρα του τον υποχρέωσε να βγει γρήγορα στη βιοπάλη, δούλευε σε φούρνο, αλλά το πάθος του για γράψιμο τον οδήγησε να γράφει άρθρα για το "Vanity Fair", την εφημερίδα "Saturday Evening Post" και το "Hollywood Spectator". Το γεγονός ότι συνδύασε τον βιοπορισμό με τη δημιουργικότητα τον οδήγησε να έχει ευαισθησία στα προβλήματα της εργατικής τάξης... Ήταν ο πιο διάσημος από τους "Δέκα" του Χόλιγουντ που μπήκαν στο στόχαστρο της επιτροπής Μακάρθι. Για τα επόμενα 13 χρόνια, όλα τα μεγάλα στούντιο του Χόλιγουντ αρνούνται να τον προσλάβουν κι εκείνος αναγκάζεται να πουλήσει το σπίτι του, ενώ οι φίλοι, οι συνάδελφοι και οι γείτονες τον αποφεύγουν. Συνεχίζει όμως να δουλεύει, είτε με ψευδώνυμο είτε με την υπογραφή άλλων σεναριογράφων, και αυτή η περίοδος της "παρασκηνιακής" δουλειάς του θα βραβευτεί με δύο Όσκαρ, για το σενάριο της ταινίας "Διακοπές στη Ρώμη" και για την ταινία "The Brave One" (βραβεία που θα του αναγνωριστούν μετά από χρόνια). Καθοριστική, προκειμένου να βγει από τη "μαύρη λίστα", ήταν η βοήθεια που του προσέφεραν ο Ότο Πρέμιντζερ και ο Κερκ Ντάγκλας, οι πρώτοι μετά από 13 χρόνια που έβαλαν το όνομα του Τράμπο σε τίτλους ταινίας (ο δεύτερος για τον θρυλικό "Σπάρτακο" που σκηνοθέτησε ο Κιούμπρικ). Η σκηνοθεσία του Τζέι Ρόουτς δεν ενδιαφέρεται να εμβαθύνει ιδιαίτερα στα κρίσιμα πολιτικά προβλήματα τα οποία σχετίζονται με την υπόθεση Τράμπο, ωστόσο και μόνο η διερεύνηση μιας σκοτεινής και βάρβαρης περιόδου της αμερικανικής Ιστορίας αξίζει την προσοχή μας.
"Ο λαβύρινθος της σιωπής" (Im Labyrinth des Schweigens)
Σκηνοθεσία: Τζούλιο Ριτσιαρέλι
Ερμηνεία: Αλεξάντερ Φέλινγκ, Αντρέ Σιμάνσκι, Φριντερίκε Μπεχτ, Γιοχάνες Κρις, Χάνσι Γιόκμαν, Γκερτ Φος, Γιόχαν Φον Μπούλοφ
Στο επίκεντρο αυτής της αξιόλογης γερμανικής παραγωγής είναι οι "δίκες του Αουσβιτς", όπως έμειναν να ονομάζονται, που ξεκίνησαν τον Δεκέμβριο του 1963 και ολοκληρώθηκαν τον Αύγουστο του 1965, οι πρώτες δίκες στις οποίες ναζί βρέθηκαν ενώπιον γερμανικών δικαστηρίων (ως γνωστόν στις δίκες της Νυρεμβέργης οι δικαστές προέρχονταν από τις τέσσερις συμμαχικές χώρες). Οι "δίκες του Άουσβιτς", που έγιναν στη Φραγκφούρτη, αφορούσαν μονάχα 22 μέλη των SS, ενώ δεσμοφύλακες στο Άουσβιτς ήταν πάνω από 6.000 μέλη των "πραιτωριανών" του Χίτλερ.
Η υπόθεση που παρακολουθούμε στην οθόνη ξεκινά νωρίτερα, στη Γερμανία του Αντενάουερ, του 1958, μια χώρα που βιάζεται να "ξεχάσει", και οι ναζιστές της χιτλερικής περιόδου είναι παντού, ως δάσκαλοι, αρτοποιοί, δημόσιοι υπάλληλοι... Η κοινή γνώμη πιστεύει ότι το ολοκαύτωμα και οι φούρνοι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης είναι προπαγάνδα των συμμαχικών δυνάμεων...
Ο γεννημένος στο Μιλάνο το 1965, ηθοποιός και σκηνοθέτης, Τζούλιο Ριτσιαρέλι επέλεξε τον Αλεξάντερ Φέλινγκ για τον βασικό ρόλο, του νεαρού Γερμανού δικηγόρου που τολμά να οδηγήσει πρώην μέλη των SS στην πρώτη τους δίκη από Γερμανούς, προκαλώντας αλυσιδωτές αντιδράσεις σε μια κοινωνία που αρνείται να αντιμετωπίσει το παρελθόν της. Κάποια στιγμή, ένας ανώτερός του του λέει οργισμένος: "Τι θέλεις επιτέλους; Να αναρωτιέται κάθε νέος σε αυτή τη χώρα εάν ο πατέρας του είναι δολοφόνος;" Η ταινία είναι η φετινή πρόταση της Γερμανίας για το ξενόγλωσσο Όσκαρ.
"Ταξίδι στην άλλη όχθη" (Kishibe no tabi)
Σκηνοθεσία: Κιγιόσι Κουροσάβα
Ερμηνεία: Ταντανόμπου Ασάνο, Έρι Φουκάτσου, Μασάο Κομάτσου, Γιου Αόι, Ακίρα Εμότο
"Στα ιαπωνικά", λέει ο σκηνοθέτης της ταινίας Κιγιόσι Κουροσάβα, "υπάρχει ένα ρήμα που συμπυκνώνει τη συνοδεία του ανθρώπου προς τον θάνατο, δηλαδή τις στιγμές εκείνες που παρακολουθούμε αυτή τη μετάβαση. Λέγεται mitoru. Μένει να διαπιστώσουμε κατά πόσο μπορούν να αποδοθούν οι λεπτές αποχρώσεις αυτής της λέξης σε άλλες γλώσσες. Λίγοι είναι εκείνοι οι άνθρωποι που έχουν περάσει αυτές τις τελευταίες στιγμές με έναν άνθρωπό τους που πεθαίνει κι έχουν επικοινωνήσει μαζί του σε αυτό το τελευταίο 'ταξίδι' ακουμπώντας απαλά το χέρι τους πάνω του, αισθανόμενοι μια ανταλλαγή προθέσεων και συναισθημάτων. Σύμφωνα με εκείνους που το έχουν ζήσει, αυτές οι τελευταίες ημέρες, αυτές οι λίγες ώρες αποτελούν μια πολύτιμη και ιερή εμπειρία που δεν ανταλλάσσεται. Οι δύο πλευρές ξαναθυμούνται το κοινό παρελθόν τους, ανακαλούν στιγμές του ενός και του άλλου που δεν είχαν φανερωθεί έως εκείνη τη στιγμή..."
Ο άντρας της Μιζούκι, ο Γιουσούκε, πνίγηκε στη θάλασσα πριν από τρία χρόνια. Όταν ξαφνικά επιστρέφει στο σπίτι, εκείνη δεν εκπλήσσεται, παρά μόνο αναρωτιέται γιατί άργησε τόσο πολύ... Θα ταξιδέψουν μαζί στην ιαπωνική ενδοχώρα, στα όρια της πραγματικότητας και του φανταστικού, ανάμεσα σε πνεύματα και φαντάσματα...
* Προβάλλονται ακόμη οι ταινίες: "Γυμνό ανάμεσα στους λύκους", ανατολικογερμανική παραγωγή του 1963, σε σκηνοθεσία Φρανκ Μπάγιερ. Προς το τέλος του Β` Παγκοσμίου Πολέμου, στο στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Μπούχενβαλντ, και ενώ μια ομάδα φυλακισμένων μεταφέρεται εκεί από το Άουσβιτς, ένα τετράχρονο παιδί μπαίνει κρυφά στο στρατόπεδο μέσα σε μια βαλίτσα. Είναι εβραϊκής καταγωγής και γεννημένο στο Άουσβιτς... Μια ομάδα κρατουμένων αποφασίζει να το προστατέψει. Απειλές και βασανιστήρια από τους άνδρες των SS δεν αποδίδουν και το αγόρι γίνεται σύμβολο της πάλης ανάμεσα στους κρατούμενους και τους φύλακες.
"Η Τζέιν πήρε το όπλο της" σε σκηνοθεσία Γκάβιν Ο' Κόνορ. Η Νάταλι Πόρτμαν πρωταγωνιστεί σε αυτό το μάλλον "παραδοσιακό" γουέστερν, που τα έχει όλα: Ανελέητη σύγκρουση με τους "κακούς", προστασία της οικογένειας, αλλά και διχασμό της ηρωίδας ανάμεσα στον σύζυγο και τον παλιό αγαπημένο...
"Les Cowboys" σε σκηνοθεσία Τομά Μπιντεγκέν. Ενδιαφέρουσα, αλλά άνιση γαλλική δραματική ταινία, που ασχολείται με το εξαιρετικά επίκαιρο φαινόμενο της "εξέγερσης" νέων από ευρωπαϊκές χώρες και της στράτευσής τους σε εξτρεμιστικές οργανώσεις ισλαμιστών.
"Οδηγός για singles" σε σκηνοθεσία Κρίστιαν Ντίτερ. Μοναχικές καρδιές στη Νέα Υόρκη, κινηματογραφικό προϊόν για τη γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου.
"Αλαντίν: Οι νέες περιπέτειες" σε σκηνοθεσία Αρτούρ Μπενζακέν. Γαλλική κωμωδία, που διασκευάζει τον μύθο του Αλαντίν με συνεχείς αναφορές στο σήμερα, στην τεχνολογία και τη σύγχρονη κουλτούρα.
