Οι εκλογές της 25ης Ιανουαρίου, συνιστούν κρίσιμο πολιτικό γεγονός, ύψιστης σημασίας για τη χώρα και για την ίδια την Ευρώπη. Γι' αυτόν άλλωστε τον λόγο συγκεντρώνουν πάνω τους όλα τα βλέμματα παγκοσμίως. Επειδή, για πρώτη φορά τίθεται, με τρόπο άμεσο και δυναμικό, σε αμφισβήτηση το νεοφιλελεύθερο δόγμα της πιο αντικοινωνικής λιτότητας.
Αντίθετα με τα όσα διακηρύσσει το μνημονιακό κατεστημένο, γνωρίζουμε πολύ καλά πως η προοπτική ανάληψης της κυβέρνησης από τον ΣΥΡΙΖΑ δεν συνιστά κίνδυνο για το ευρωπαϊκό εγχείρημα, αλλά μάλλον πρόκειται για το ακριβώς αντίθετο. Μια κυβέρνηση της Αριστεράς στην Ελλάδα συνιστά -a priori- μια ανοιχτή δυνατότητα. Εγκαινιάζει μια πρωτόγνωρη δυναμική. Εκείνη τη μοναδική δυναμική που οδηγεί σε ρήξη ιστορικής σημασίας. Ρήξη που αποτελεί ταυτόχρονα υπέρβαση της αυτοκαταστροφικής πολιτικής και κοινωνικής πορείας, με την οποία η Ευρώπη επέλεξε να απαντήσει στην παγκόσμια οικονομική κρίση.
Αρκεί να κοιτάξουμε τι έχει συμβεί. Η Ευρώπη βυθίζεται στην ύφεση, την ίδια στιγμή που οι ανισότητες έχουν οξυνθεί τόσο ανάμεσα στα ίδια της τα κράτη-μέλη, ανάμεσα στις χώρες του Βορρά και στις χώρες του Νότου, όσο και στο εσωτερικό των εθνικών κοινωνιών. Μιλάμε ξανά για υποσιτισμό, για ανθρωπιστική κρίση, για πλήρη απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων -με όχημα τη δραματική ανεργία. Μιλάμε για συρρίκνωση της δημοκρατίας και για απώλεια της εθνικής κυριαρχίας, αλλά και για βαθιά κρίση των πολιτικών αξιών με την γενική απαξίωση των κοινοβουλίων και με την άνοδο της Ακροδεξιάς. Η Λεπέν στη Γαλλία βλέπει τα ποσοστά της να εκτοξεύονται. Εβδομήντα περίπου χρόνια μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου, αξίζει να αναρωτηθούμε: είναι πραγματικά αυτό το μέλλον της γηραιάς ηπείρου;
Σε αυτές τις συνθήκες, καθίσταται απολύτως αναγκαίο ο ευρωπαϊκός κόσμος να «στρίψει αριστερά». Τη στιγμή που η Ευρώπη έχει ήδη υπονομεύσει τα κεκτημένα αιώνων, έχει ήδη ακυρώσει -σε μεγάλο βαθμό- το σύνολο των πολιτικών και κοινωνικών αξιών της. Μια αριστερή ψήφος στην Ελλάδα, μια αριστερή κυβέρνηση στην Ευρώπη μπορεί και πρέπει να αλλάξει τα δεδομένα. Η Ελλάδα, μια μικρή χώρα, συνδέει στενά το μέλλον της με το μέλλον της Ευρώπης. Δημιουργεί την πρώτη ρωγμή στην άκαμπτη θεολογία του νεοφιλελευθερισμού, επαναφέρει στο προσκήνιο την ανάγκη για την ανανέωση και την εμβάθυνση της δημοκρατίας.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, εκφράζοντας τον κόσμο της εργασίας, τον κόσμο των κινημάτων, εκφράζοντας τις ανάγκες και τις αγωνίες της νεολαίας, βρίσκεται πια στην καρδιά της Ευρώπης, η οποία περιμένει -με κομμένη την ανάσα, θα έλεγε κανείς- να δει τη ρήξη να συντελείται. Όλα αυτά μάς δείχνουν -με μοναδική καθαρότητα- πόσο βαθιά συνδεδεμένος είναι ο ΣΥΡΙΖΑ με τους πολιτικούς μετασχηματισμούς που διακυβεύονται αυτή τη στιγμή στην Ευρώπη. Όλα αυτά μάς δείχνουν πόσο βαθιά βρίσκεται ριζωμένη μια μικρή χώρα του κόσμου, μια χώρα που λειτούργησε ως πειραματόζωο σε ένα είδος οδυνηρού και ατελέσφορου «οικονομικοκοινωνικού πειράματος», στην καρδιά της Ευρώπης. Πόσο στενά συνυφασμένη είναι με τις ζητήσεις και τις προοπτικές της ίδιας της ευρωπαϊκής ιδέας.
Αυτό ακριβώς το κρίσιμο ιστορικό διακύβευμα των εκλογών της 25ης Ιανουαρίου φέρνει τη ριζοσπαστική Αριστερά ενώπιον των ευθυνών της. Η ελληνική κοινωνία προστρέχει στον ΣΥΡΙΖΑ, κοιτάζει «αριστερά», πράγμα που δεν είναι -από μόνο του- καθόλου αυτονόητο. Το τραύμα της κρίσης, θα μπορούσε να είχε οδηγήσει στην πλήρη ρευστοποίηση του πολιτικού συστήματος, θα μπορούσε να είχε φέρει στην πρώτη γραμμή διάφορες εκδοχές εθνικιστικών και ακροδεξιών μορφωμάτων. Θα μπορούσε να έχει πυροδοτήσει ποικίλες αναχρονιστικές και εσωστρεφείς πολιτικές και πολιτισμικές τάσεις. Τέτοια φαινόμενα πράγματι μπορεί κανείς να τα εντοπίσει στον δημόσιο λόγο, η παρουσία όμως του ΣΥΡΙΖΑ υπήρξε καθοριστική: εμπόδισε να γίνουν τα φαινόμενα αυτά κυρίαρχα. Σήμερα, έπειτα από δεκαετίες, το παιχνίδι εν πολλοίς παίζεται με τους όρους που θέτει η Αριστερά. Και η δική μας Αριστερά έχει την ιστορική υποχρέωση να φανεί σύγχρονη, επινοητική, αποφασιστική, ξεκάθαρη απέναντι σε όσους την κοιτάζουν. Έχει την υποχρέωση να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, τόσο για την Ελλάδα όσο και για την Ευρώπη. Έχει την υποχρέωση να κερδίσει το στοίχημα. Και μπορεί να το κερδίσει.
