Ελπίζω ότι το να έρθει ο ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία δεν θα σημαίνει απλώς μια εκλογική νίκη, που ούτως ή άλλως θα έχει την αξία της. Ελπίζω ότι αυτό θα σημάνει μια μεγάλη περίοδο αριστερής διακυβέρνησης στην πατρίδα μας. Μόνον έτσι μπορούμε να βρούμε το κουράγιο να κάνουμε όνειρα. Προς το παρόν το να ονειρεύεσαι είναι απαγορευτικό. Ελπίζω ότι μέσα από μιαν άλλη παιδεία και έναν άλλο πολιτισμό, που θα οργανωθούν και θα υπάρξουν, θ' αρχίσουν να μπαίνουν τα θεμέλια για ένα καινούργιο είδος ανθρώπου, που δεν θα μοιάζει μ' εμάς, που θα είναι οπλισμένος με γνώση, που θα χαίρεται να μαθαίνει (η μάθηση θα είναι συνδεδεμένη με την απόλαυση και όχι με τον ανταγωνισμό), που θα ταΐζει το μυαλό και την ψυχή του με πρώτης τάξεως φαΐ και όχι με σκουπίδια (γιατί ο πολιτισμός θα φτάνει μέχρι το σπίτι του και θα κατασκηνώνει εκεί και θα του προσφέρεται).
Αυτός ο καινούργιος άνθρωπος -που δεν θα μοιάζει μ' εμάς- δεν θα θελήσει ποτέ π.χ. να πάρει πλαστικό χρήμα για ανάγκες φτιαχτές και αφύσικες. Θα αγαπάει τη λιτή ζωή -όχι τη στερημένη- γιατί η λιτότητα είναι η υπέρτατη φινέτσα, το υπέρτατο "στυλ", είναι ελευθερία.
Αυτός ο άνθρωπος θα είναι ενήμερος, ευφυής και αγωνιστής. Θα ξέρει ότι ανάπτυξη δεν σημαίνει Mall και ορυχεία χρυσού, σημαίνει, ας πούμε, επάρκεια τροφής. Δεν θα καταδέχεται επομένως να εκλέγει εκπροσώπους που αφήνουν ένα από τα πιο εύφορα "περιβόλια" του πλανήτη να μην παράγει τίποτα και να πρέπει να εισάγει την τροφή του.
Ο άνθρωπος αυτός δεν θα "μασάει" εύκολα. Όταν π.χ. ακούσει τη φράση "χρωστάς", που σημαίνει: "Θα σ' τα πάρω όλα γιατί είμαι ο Δανειστής, θα σου πάρω και τη χάντρα απ' το μάτι σου", αυτός θα μπορεί αυστηρά και τελεσίδικα να απαντήσει: "Σε μένα δεν έφτασε ποτέ το χρήμα σου. Προφανώς σε κάποιους έφτασε. Αυτούς να εγκαλέσεις και να ΕΛΕΓΞΕΙΣ, απ' αυτούς ζήτησέ τα. Εγώ δεν σου δίνω την υγεία, την παιδεία, το μέλλον των παιδιών και της χώρας μου".
Και μετά να του θυμίσει ότι το '53 η ναζιστική Γερμανία αντιμετωπίστηκε με μεγάλη "τρυφερότητα" και φροντίδα από τους συμμάχους.
Και μετά να του θυμίσει τη ρήτρα ανάπτυξης.
Και μετά να του θυμίσει το κατοχικό δάνειο.
Όταν ακούει τους "γιατρούς" που κατέστρεψαν την υγεία του (το υπέρογκο χρέος είναι βαριά νόσος και το χρέος το δημιουργούν οι εκάστοτε κυβερνώντες) να του ουρλιάζουν: "γιατί πας σε άλλον; μόνο εγώ ξέρω τη θεραπεία σου", αυτός δεν θα τρομάξει, θα πάρει απλώς τον ιατρικό του φάκελλο και θα πάει παρακάτω, μπας και σωθεί. Τόσο απλά.
Μα, θα πει κάποιος, το όραμα μιας άλλης ζωής ο ΣΥΡΙΖΑ το φορτώνεται; Προφανώς όχι. Είναι δικό μας καθήκον. Να είμαστε διαρκώς παρόντες, όχι μόνο τη μέρα των εκλογών. Να φτιάξουμε κοινότητες, να γίνουμε επιτέλους πολίτες.
Είναι τιμή μου που βρίσκομαι στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ.
Και όλα τα παραπάνω δεν είναι πια τόσο υπερβολικά και ρομαντικά, όπως ίσως ακούγονται.
Ας όψεται η θεά Ανάγκη.
